Ισημερια (χρονος δευτερος)

Απόκριες και Καθαρά Δευτέρα

2009-02-27T08:27:00.000-08:00

Ραφ: έλα Δήμητρα;

Δημ: έλα Ραφαηλία
Ραφ: είμαι άρρωστη!
Δημ: τι έχεις;;;
Ραφ: πυρετό
Δημ: πόσο;
Ραφ: μαμά, πόσο πυρετό έχω;
Μαρ: τριανταεφτά μισό
Ραφ: τριανταεφτά μισό
Δημ: και μένα όταν άκουσα πως είσ' άρρωστη, μ' έπιασε η κοιλιά μου από τη στεναχώρια!
Ραφ: μαμά; και τη Δήμητρα την έπιασε η κοιλιά της...
Μαρ: την άκουσα. πες της πως κι εμείς την αγαπάμε πολύ!
Ραφ: κι εμείς σ' αγαπάμε πολύ!
Δημ: θα έρθεις σχολείο την Τρίτη;
Ραφ: μαμά, θα πάω σχολείο την Τρίτη;
Μαρ: αν είσαι καλά (που μάλλον θα 'σαι) θα πας, πως δεν θα πας!
Ραφ: άμα είμαι καλά, θα πάω
Δημ: να πεις στη μαμά σου να σου κάνει φιδέ!
Ραφ: μαμά;
Μαρ: το άκουσα κι αυτό. αφού φωνάζετε βρε κορίτσια, όλα τ' ακούω!
Ραφ: όλα τ' ακούει, λέει.
για πες μου, Δήμητρα, ξέρεις τι γίνεται με τον Ιούλιο και την Ιουλιέτα;
Δημ: για πες
Ραφ: σκοτώνονται κι οι δυο!

γελώντας, σηκώθηκα απ' το γραφείο και βγήκα έξω απ' το δωμάτιο.
δυο ώρες σχεδόν κράτησε το τηλεφώνημα των φιλενάδων, στη διάρκεια του οποίου, η άρρωστη δεχόταν εγκάρδιες συμβουλές κι έπειτα τις μετέφερε σε μένα.

όπως λοιπόν καταλάβατε, εμείς δεν θα πάμε στο Ζάππειο όπως πέρσυ, ντυμένες πριγκίπισσες
ούτε θα πετάξουμε αετό την Καθαρά Δευτέρα, ακόμα κι αν είμαστε καλά: θα προτιμήσουμε να μείνουμε σπίτι

οι αποκριάτικες κορδέλες μας, θα ξεδιπλωθούν στο δωμάτιο των κοριτσιών, όλες
αλλά ο χαρτοπόλεμος, θα φυλαχτεί προσεκτικά για ..υπαίθρια χρήση μάλλον.

φωτογραφία θα δημοσιεύσουμε την περσυνή που τράβηξε η Ελένη

αλλά μέσα από την καρδιά μας, θα σας ευχηθούμε καλό τριήμερο,
να τα περάσετε όπως ονειρεύεστε
κι ο αετός σας, να πάει ψηλότερα απ' όλους!

και του χρόνου, να είστε και να είμαστε καλά και να γιορτάσουμε τα Κούλουμα, έξω απ' το σπίτι!

Το τέλος της Πέμπτης

2009-02-26T08:26:00.000-08:00

..κι αυτή η Πέμπτη φτάνει -επιτέλους- στο τέλος της.
Παρασκευή ξανά και μια ανάσα μακριά το Σαββατοκύριακο.

στο αυτοκίνητο λίγες ώρες πριν, οι Simon και Garfunkel τραγουδούσαν για την κυρία Robinson, κάνοντας με τον μαγικό τους τρόπο τη στεναχώρια μου να σκάσει στον αέρα σαν τσιχλόφουσκα.

"άκου" είπα στον Χρόνη δίπλα μου και χαμογέλασα
"άκου" του ξαναείπα, γιατί προσηλωμένος στην οδήγηση δεν μ' άκουσε.

ο δρόμος έφευγε κάτω απ' τις ρόδες μας, ελαφρά υγρός και σιωπηλός
μπροστά μας οι αχιβαδούλες κι οι αχινοί που θύμιζαν τις Κυριακάτικες βόλτες μας
στο πίσω κάθισμα ριγμένο πρόχειρα το μπουφάν του Χρόνη
και σοκολατάκια fererro rocher "κύριε Πρέσβη μας κακομαθαίνετε"

τεντώθηκα κι άπλωσα τα πόδια μου χαμογελώντας:
αυτή η Πέμπτη έφτανε -επιτέλους- στο τέλος της
μ' έναν ήσυχο τρόπο, γλυκό κι ήρεμο
κάπως σαν ανταμοιβή.

που ως ανέκαθεν δίκαιος άνθρωπος, τη μοιράστηκα γενναιόδωρα, με τον Simon, τον Garfunkel και με τον Χρόνη δίπλα μου.

υγ
όχι, αυτή η φωτογραφία δεν ειναι τραβηγμένη από την Ελένη.
είναι από το δικό μου κινητό, λίγο πριν σκοτεινιάσει.

Δέκα "άπλωσα"

2009-02-24T08:25:00.000-08:00

άπλωσα τα ρούχα - ξεπάγιασα

άπλωσα τη σκέψη - ανάσανα

άπλωσα τον θυμό - σκοτείνιασα
άπλωσα τα πόδια - ξεκουράστηκα
άπλωσα το γέλιο - ευφράνθηκα
άπλωσα τη λύπη - αποσύρθηκα
άπλωσα τα "θέλω" - ονειρεύτηκα

άπλωσα τα όνειρα - πέταξα
άπλωσα το πρόβλημα - κατάλαβα

άπλωσα τη συμπόνοια - ομόρφυνα

(είπε ο σοφός Μαρ-Λεν και χώθηκε στη σπηλιά του για τα επόμενα εκατό χρόνια..)

Της Κυριακής το γαλάζιο

2009-02-23T08:23:00.000-08:00

Here comes the sun,
here comes the sun,
and I say it's all right..
έπαιξε το mp3 στο αυτοκίνητο κι αμέσως άρχισε να το τραγουδά το Ραφάκι.
γύρισα πίσω χαμογελώντας και την κοίταξα
"μ' όποιον δάσκαλο καθήσεις.." κι η Ελένη, ο "δάσκαλος" χαχάνισε.

πλησιάζαμε στην Ανάβυσσο και στ' αλήθεια ο ήλιος ήταν αναποφάσιστος: μια χανόταν και μια έβγαινε.
στο τέλος όμως, το πήρε απόφαση κι έμεινε μ' ένα ήσυχο φως, στον ουρανό.
όχι το λαμπρό του καλοκαιριού, ούτε καν το αυθάδικο της άνοιξης, αλλά μ' αυτό το μαλακό, ήπιο φως, που βγαίνει θαρρείς απ' την ψυχή, καταμεσής του χειμώνα.

κι ήταν όμορφα.
γιατί ήταν Κυριακή
γιατί είμαστε όλοι μαζί
και γιατί η Δευτέρα θα ξημέρωνε σε κάποιον άλλο πλανήτη, έτη φωτός ακόμα, μακριά μας.

όταν φτάσαμε στη θάλασσα, έκανε κρύο και φυσούσε.
έτρεξα, όπως πάντα, να ζεσταθώ, έτρεξαν και τα κορίτσια πίσω μου, ο Χρόνης άρχισε να καθαρίζει το αυτοκίνητο και μέχρι να φτάσει στα μισά, είχα ήδη πέσει στην άμμο και το Ραφάκι κυλιόταν δίπλα μου προσπαθώντας να αποφύγει την Ελένη που έκανε τάχα πως θα την πατήσει.

περπατήσαμε σ' όλη την παραλία μέχρι το τέλος της, μέχρι που ο Χρόνης φαινόταν σα μια μικρή μαύρη κουκίδα στο βάθος κι όπως ο ήλιος είχε πέσει, έμεινα να κοιτάζω όλο αυτό το γαλάζιο που μας πλημμύρισε μεμιάς.
"τράβηξε μια φωτογραφία" είπα στην Ελένη και το μωρό μου πρόθυμα "κλικ" έκανε και τράβηξε τον ήλιο που έφευγε, τα βράχια κι ύστερα το Ραφάκι και μένα.

"κλικ" έκανε κι έβαλε στη ζωή μας το γαλάζιο
"κλικ" έκανε και το πήραμε μαζί μας σπίτι, να μας τυλίγει, να μας φωτίζει
"κλικ" έκανε και γλύστρησε στη ματιά και στο χαμόγελο μας

στον γυρισμό βλέπαμε τα φώτα των αυτοκινήτων απ' το απέναντι ρεύμα, να πλέουν θαρρείς, όπως περνούσαν δίπλα μας.

είχε σκοτεινιάσει πια
οι beatles είχαν δώσει τη θέση τους στον Joe Purdy και στο washed away:
I got troubles Lord, but, not today
cause they gonna wash away,
they’re gonna wash away.

και σαράντα περίπου χιλιόμετρα μακρύτερα, η Νέλλυ κι η Ακκα, πίσω απ' την πόρτα, περίμεναν όπως πάντα, ήσυχα, την επιστροφή μας.
στο σπίτι..

Κύκλοι

2009-02-21T08:23:00.000-08:00

ήταν μια βδομάδα με μπόλικο κρύο
ήταν μια βδομάδα σοβαρής εξάσκησης στο να μη θυμώνω
ήταν μια βδομάδα όπου έπιανα τον εαυτό μου να οσμίζεται τον αέρα, σαν το κυνηγόσκυλο που περιμένει κάτι να συμβεί.

ήταν μια βδομάδα που διαπίστωσα για μια ακόμα φορά, πόσο μοιάζει η μπλογκόσφαιρα με τον κανονικό μας κόσμο
μια βδομάδα που μάταια περίμενα να ξεπρασινίσουν τα μαλλιά μου (ω ναι, έχω υπέροχα λαδί μαλλιά αυτή την περίοδο)
μια βδομάδα που ερωτεύτηκα ξανά τον Ντίκενς
μια βδομάδα που πήρα περίπου τρία κιλά (από την αμέτρητη κατανάλωση σοκολάτας φυσικά)

ήταν μια βδομάδα, που κουρασμένη κάποια στιγμή, κάθησα στον υπολογιστή μπροστά να χαλαρώσω κι ανοίγοντας το fb, στη στήλη δεξιά, είδα την ερώτηση:
"Είσαι Ηλίθια;"

ήταν μια βδομάδα που γέλασα
που ήπια ένα γρήγορο καφέ, κάποιο φωτεινό απόγευμα, με τη φίλη μου
που βρήκα την Τετάρτη το βράδυ, είκοσι ευρώ στο δρόμο.

ήταν μια βδομάδα που έκλεισε τον καθημερινό της κύκλο σήμερα το βράδυ
απόψε που ζήτησα μια αφίσα των Locomondo από έναν ευγενέστατο αφισοκολλητή
απόψε που έκανα βόλτα με την Ελένη και ψωνίσαμε πολύχρωμα σταράκια, φλυτζάνια του espresso κι ένα εξαίσιο φλυτζάνι του τσαγιού από το omnishop
απόψε που το συναχωμένο Ραφάκι, τραγούδησε και χόρεψε στο κρεββάτι μου "δεν ζω χωρίς εσένα, ούτε λεπτό.."

23.59
σ' ένα λεπτό μπαίνει το Σάββατο
σ' ένα λεπτό, μπαίνει το αύριο
και μια καινούρια ανάπαυλα αρχίζει ξανά

για να μας οδηγήσει ώρες μετά,
στην καινούρια βδομάδα, που για μένα κρατάει
μόλις πέντε μερούλες

και πάλι απ' την αρχή..

(τα σύννεφα -όπως πάντα- της Ελένης)

Το σπίτι μας

2009-02-17T08:22:00.000-08:00

είμαστε ό,τι τρώμε, λένε, αλλά για μένα, εξίσου ισχύει, πως είμαστε σ' ό,τι μένουμε.
που μεταφράζεται, πως το σπίτι μας, καθρεφτίζει τον εαυτό μας.
ακόμα περισσότερο κι από αυτό που διαλέγουμε να φάμε.

σ' όλη μου τη ζωή, λίγα χρόνια έζησα εκτός του πατρικού μου.
μόλις έξι: τα πρώτα χρόνια του γάμου μου.
έπειτα, ο αδερφός μου παντρεύτηκε κι εμείς ήρθαμε να μείνουμε με τη μητέρα μου, να μη την αφήσουμε μόνη.

ήρθαμε λοιπόν σ' ένα σπίτι, όπου το να ξυπνάμε κάθε μέρα σ' αυτό, ανέκαθεν το θεωρούσα ευλογία:
εδώ έζησα τα παιδικά μου χρόνια, την εφηβεία μου, εδώ ενηλικιώθηκα, εδώ μεγαλώσαμε κι ήταν μαζί μας η γιαγιά κι ο παππούς
και στο δωμάτιο που τώρα κοιμάμαι, έφυγαν ήσυχα σε βαθιά γεράματα κι οι δυο τους, δίχως νοσοκομεία και ταλαιπωρίες.

το σπίτι μας είναι παλιό, από τις πρώτες πολυκατοικίες που χτίστηκαν, το '64.
το σπίτι μας έχει ξύλινα πατώματα, ένα μεγάλο, σκοτεινό διάδρομο, πολλά βιβλία, ένα πολύ παλιό πιάνο, πολλούς πίνακες, υπέροχες απλίκες, σκόνη πάνω στα βιβλία που τα ράφια τους είναι κοντά στο ταβάνι και έναν αέρα άλλης εποχής.

στο σπίτι μας δεν υπάρχει τίποτα μοντέρνο, μονάχα η ατμόσφαιρα των σαρανταπέντε χρόνων που πέρασαν.
μια ευλογία που ακόμα αιωρείται
απ' την αγαπημένη μου μητέρα που έχει φύγει πια, τόσο γρήγορα και τόσο νέα ακόμη..
απ' τη γιαγιά και τον παππού

από τους φίλους που κάποτε πέρασαν κι έμειναν και φιλοξενήθηκαν σε μας
από τους επισκέπτες, που μοιραστήκαμε μαζί τους, ένα φλυτζάνι καφέ και δυο ώρες κουβέντα.

μια ευλογία, από τα οικογενειακά τραπέζια
απ' τα τραγούδια μας το βράδυ της Πρωτοχρονιάς και της Ανάστασης
κι από τους τσακωμούς ακόμα, τα ίδια βράδυα ακριβώς, πριν τα τραγούδια..

το σπίτι μας, είναι πάντα ανοιχτό γι' αυτούς που με αγάπη θα έρθουν κοντά μας:
δικοί μας φίλοι
των κοριτσιών
γι' αυτούς τους συγγενείς που αγκαλιάζουμε σφιχτά.

το σπίτι μας, λοιπόν, καθρεφτίζει την ψυχή μας
περισσσότερο απ' ο,τιδήποτε άλλο

κι η αλήθεια είναι, πως τη δική μου ψυχή, την τραβά η ποιότητα και η ιστορία του παρελθόντος.
πολύ περισσότερο απ' όσο θα μπορούσαν να την τραβήξουν ποτέ, τα αστραφτερά παιχνίδια του παρόντος και ίσως ίσως του μέλλοντος.

Κυριακή ξανά

2009-02-15T08:21:00.000-08:00

σύννεφα και κρύο.
σύννεφα που έφταναν μέχρι την επιφάνεια της θάλασσας
και κρύο που πάγωνε,
κρύο που έκανε τα χέρια μου να πονούν και να χάνουν την αίσθηση της αφής.

τα κορίτσια τρέξανε γελώντας στην αμμουδιά
ο Χρόνης πήγε να εξερευνήσει τις μικρές παραλίες στ' αριστερά μας
κι εγώ ανέβηκα στο γύρω-γύρω στην παιδική χαρά και κάθησα ξεπαγιάζοντας πάνω στα σιδερένια κάγκελα.

φρστ - φρστ - φρστ γυρνούσα αργά και χάζευα:
την καμπίνα που αλλάζουν τα καλοκαίρια οι παραθεριστές,
τις κούνιες που κρέμονταν από τις σκουριασμένες αλυσίδες τους,
τα κορίτσια που είχαν σταματήσει πια να τρέχουν κι έμπαιναν στην παιδική
τον Χρόνη που φαινόταν μακριά, σαν ένα ακαθόριστο μπλέ.

φρστ - φρστ - φρστ κι ο μύλος γυρνούσε κι όπως γυρνούσε με ζάλισε και πήδηξα κάτω,
κανείς δεν υπήρχε σήμερα κοντά μας.
τα κορίτσια ανέβηκαν γελώντας στην τσουλήθρα, ήρθε κι ο Χρόνης και καθήσαμε στο παγκάκι.
εγώ τουρτούριζα, άπλωσε το χέρι και μ' αγκάλιασε κι όλα γίναν καλύτερα.

το Ραφάκι προσπαθούσε να κάνει την αναπνοή του να βγαίνει σαν ατμός
η Ελένη μασουλούσε ένα τελευταίο κρουασάν
κι εγώ ανέβηκα στη μικρή τσουλήθρα προς τέρψιν όλων, γιατί μια χαρά ανεβαίνω, αλλά δεν κατεβαίνω ποτέ!

αυτή τη φορά όμως κατέβηκα, προσγειώθηκα στο σκάμμα με την άμμο κι αφού βεβαιώθηκα πως δεν άφησα κανένα κόκκαλο πίσω μου, πήγα πάλι στον μύλο και γύριζα φρστ - φρστ - φρστ

κι όπως γύριζα έγινε άνοιξη, έγινε καλοκαίρι και φθινόπωρο ξανά
και μονομιάς, έπαψα να κρυώνω

κι είχα μπροστά μου μοναχά, την ξύλινη καμπίνα των παραθεριστών,
να φαίνεται γαλάζια και αχνή, πάνω στα γκρίζα βότσαλα της Αναβύσσου.

υγ
η φωτογραφία, όπως πάντα από την Ελένη.

Του αγίου Βαλεντίνου

2009-02-13T08:20:00.000-08:00

-Xρόνη;
-μμμ..
-Χρόνηη!
-μμμ..
-καλέ τι μουγκανίζεις; ασ' το διάβασμα λίγο.
-έλα, τ' είναι;
-το Σάββατο είναι του αγίου Βαλεντίνου.
-ποιού;
-του αγίου Βαλεντίνου! των ερωτευμένων..
-εγώ δεν πιστεύω σ' αυτά.
-εγώ όμως πιστεύω.
-εντάξει, πίστευε..
-βρε τι λες τώρα; την άδεια σου περίμενα;
-ε, τι θες;
-δώρο!
-πάλι δώρο;
-πάλι, αμέ! τα δώρα είναι ωραίο πράμα..
-εγώ δεν είδα να μου κάνεις εσύ κάνα δώρο.
-εγώ σου κάνω δώρο την παρουσία μου! εικοσιπέντε ολόκληρα χρόνια.
-και γώ, το ίδιο δώρο σου κάνω.
-το δικό σου δεν πιάνεται.
-γιατί;
-γιατί έχει η γάτα ένα αυτί. γι' αυτό!
-σοβαρή άποψη.. τέλος πάντων για να τελειώνουμε: λέγε, τι θέλεις;
-ένα iphone.
-εντάξει..
-τι; θα μου το πάρεις;
-όχι!
-ε τι λες "εντάξει" τότε;
-για να φύγεις.
-καλάαα.. φεύγωωω..
αλλά ένα θα σου πω: κανόνισε την πορεία σου!
κατάλαβες; κανόνισε την πορεία σου!!
-κατάλαβα
-τι κατάλαβες;
-να κανονίσω την πορεία μου.
δεν πας μέσα τώρα που έχω διάβασμα;
-πφφφφ

ξεφύσηξα περιφρονητικά και βγήκα από το δωμάτιο, κλείνοντας με δύναμη πίσω μου την πόρτα.
..........................................................

iphone, λοιπόν δεν έχει.
έχει όμως, lime για την κόκα κόλα μου, που θυμάται πάντα να μου παίρνει γυρίζοντας απ' τη δουλειά
έχει βόλτα στο Ικέα, όποτε μου 'ρθει, ενώ σιχαίνεται τα μαγαζιά
έχει oreo μπισκοτάκια, σε λευκή σοκολάτα, όπου βρει να μου φέρει

έχει όμως ακόμα και τη δύναμη να με νευριάζει όπως τότε: εικοσιπέντε χρόνια πριν.

κι αυτό ίσως είναι, το καλύτερο απ' όλα..

Προχωρημένη πολιτική

2009-02-11T08:18:00.000-08:00

το Ραφάκι κάνει μπάνιο.
εγώ καθαρίζω το νιπτήρα.
η Ελένη ετοιμάζει την πετσέτα να σκουπίσει τη μικρή.
η συζήτηση έχει πάρει πολιτική χροιά.

η Ελένη ρωτά: και τι ψήφισες μαμά;
"οικολόγους μωρό μου. και μάλιστα πήγαμε πολύ καλά! απρόσμενα καλά θα 'λεγα"
"παλιά, τι ψήφιζες;"
"ανάλογα. πάντα στην αριστερά ήμουν όμως"

η Ραφαηλία ακούει μ' ενδιαφέρον.
"μαμά;"
"έλα"
"εκτός από την αριστερά, τι άλλο υπάρχει;"

που να εξηγώ τώρα..
ξεμπερδεύω στα γρήγορα:
"η δεξιά"

το σκέφτεται:
"ξέρεις κάτι; εγώ όταν μεγαλώσω θα ψηφίζω δεξιά"
"μπα; πως αυτό;"
"γιατί είμαι δεξιόχειρας!"

τόσο απλά..

Προχωρημένη γραμματική

2009-02-10T08:17:00.000-08:00

"μαμάαα!"
το Ραφάκι έρχεται τρέχοντας να με βρει

"έλα"
"κοίτα! σωστά δεν τα 'χω γράψει;"

έχει κάνει μια γραμματική άσκηση του σχολείου.
η άσκηση είναι αναγνώριση λέξεων και πιάνει μια ολόκληρη σελίδα.
ρήματα, επίθετα, επιρρήματα, ουσιαστικά.

όλες σχεδόν οι απαντήσεις της είναι σωστές, εκτός από μία:

"τι λέει εδώ;"
"νοσοκόμας"
"και τι γράφεις;"
"ουσιαστικό, αρσενικό"
"αρσενικό; για πες μου την ονομαστική"
"ο νοσοκόμας!"

Εμείς, του Σαββάτου οι εκδρομείς..

2009-02-08T08:16:00.000-08:00

Νεμέα!
όχι Ανάβυσσο ή Σαρωνίδα ή Λαγονήσι, σήμερα Νεμέα.
αρχαία Νεμέα.

ξέχασα να γράψω τραγούδια στο mp3, αλλά δεν ξέχασα τίποτ' άλλο.
όλα τα πήρα: κρουασάν και πατατάκια και λάκτα και νερό κι άλλα κρουασάν και ποτήρια και διάφανη διάθεση και μπόλικη γκρίνια στην Ελένη που ξέχασε τη φωτογραφική.

η εύφορη γη της Νεμέας, έκανε τα μάτια της Ραφαηλίας ν' ανοίξουν διάπλατα και μένα να τραγουδάω δυνατά και παράφωνα:
"ένα χειμωνιάτικο πρωί
έφυγα απ' το σπίτι σαν τρελλή.."
και να θυμάμαι ξαφνικά πως είναι Σάββατο και η Δευτέρα βρίσκεται ακόμα αιώνες μακριά..

έκανε επίσης τον Χρόνη, να οδηγεί το ίδιο προσεκτικά όπως πάντα και την Ελένη να ονειροπολεί στο πίσω κάθισμα, γερμένη στο παράθυρο.

ο ήλιος μια κρυβόταν και μια έβγαινε, αλλά αφού οι σταγόνες της βροχής δεν αποφάσιζαν να πέσουν κι αφού κάναμε την επίσκεψη που είχαμε προγραμματίσει, ξεκινήσαμε για την Παναγιά του Βράχου.

η Παναγιά του Βράχου, κτίστηκε τον 16ο αιώνα, καταστράφηκε το 1770 και το 1821 έγινε καταφύγιο και ορμητήριο των επαναστατών.
βρίσκεται σε υψόμετρο 1050 μέτρων και έχει 100 σκαλιά!

τα κορίτσια χέρι-χέρι ανέβηκαν γοργά όλα τα σκαλιά, πίσω τους ακολουθούσαμε με σιγανότερο ρυθμό οι υπόλοιποι: ο αδερφός μου που είχε έρθει στην εκδρομή παρέα με την κουμπάρα μου, ο Χρόνης κι εγώ.

ανέβαινα τα σκαλιά βλέποντας την πλάτη του Δημήτρη και ξαφνικά δεν ήταν τα σκαλοπάτια της Παναγιάς του Βράχου, ήταν το μονοπάτι για το Ναό της Αφαίας στην Αίγινα
και ξαφνικά δεν ήμουν πια η μεσόκοπη Μαριλένα, αλλά το ανέμελο και χαρούμενο δεκατετράχρονο Μαριλενάκι
κι ήταν ο δεκατριάχρονος Δημήτρης, που γύριζε προς το μέρος μου και φώναζε "έλα! σε πέρασα! πιο γρήγορα, άντε!"
κάνοντας με να νευριάσω και να ψάχνω να βρω κουκουνάρια, να του πετάξω στο υπεροπτικό του κεφάλι.

αλλά, δεν ήμουν πια στο πευκοδάσος και δεν υπήρχαν κουκουνάρια , ούτε φυσικά μου είχε φωνάξει ο αδερφός μου, έτσι, έδωσα μια κι ανέβηκα τα σκαλιά και βρέθηκα μπροστά στο εκκλησάκι, που ήταν χτισμένο μέσα στη σπηλιά του βράχου.

τα κορίτσια είχαν ήδη μπει κι άναβαν κεράκια, ανάψαμε κι εμείς, προσκυνήσαμε και βγήκαμε.
όλο το τοπίο κάτω απλωνόταν και σκέφτηκα κοιτάζοντας το "έτσι κάπως θα ένιωθε ο Νιλς Χόλγκερσεν", έπειτα έστειλα τη Ραφαηλία απέναντι στον βράχο και την τράβηξα φωτογραφία με το κινητό.
...........................................................

στον γυρισμό τα κορίτσια αποκοιμήθηκαν στο πίσω κάθισμα.
το φεγγάρι είχε κιόλας ανατείλει κι ας ήταν ακόμα απόγευμα.
το ράδιο έπαιζε Ain't No Sunshine, ο Χρόνης τραγουδούσε μαζί με τον Bill Withers
And I know, I know, I know, I know, I know,
I know, I know, I know, I know, I know, I know

κι εγώ έβλεπα μπροστά το κόκκινο αυτοκίνητο του αδερφού μου να φεγγοβολά στο γκρίζο της εθνικής.

κι ήταν τότε ακριβώς που αποφάσισα, πως το δεκατέσσερα είναι ο τυχερός μου αριθμός,
κι ήταν τότε ακριβώς που αποφάσισα, πως δεν θα πάψω ν' ανεβαίνω το ανηφορικό μονοπάτι για το Ναό της Αφαίας,
κι ήταν τότε ακριβώς, που συμφιλιώθηκα με την ιδέα, πως ο Δημήτρης πάντα θα μου φώναζε "έλα! σε πέρασα! πιο γρήγορα, άντε!"
κι ήταν τότε ακριβώς, που έπαψε να με θυμώνει πια..
...........................................................

και το φεγγάρι μας ακολουθούσε χαμογελώντας, σ' όλη μας τη διαδρομή
τότε, όπως και τώρα.

Ονόματα και άλλα..

2009-02-05T08:15:00.000-08:00

με τα ονόματα, γενικά, τα πάω καλά.
τα θυμάμαι μ' ευκολία
(σε αντίθεση με τα πρόσωπα, που λόγω προσωπαγνωσίας, δυσκολεύομαι πολύ).
τα θυμάμαι λοιπόν τα ονόματα μια χαρά, εκτός αν είμαι σε κατάσταση στρες.

σ΄αυτό το είδος του στρες, που με αποδιοργανώνει και σχεδόν με διαλύει, πέφτω, μόνο όσον αφορά θέματα υγείας.

όντας στην συγκεκριμένη κατάσταση, έχω κατά καιρούς εκστομίσει διαμάντια..

έχω αποκαλέσει τον παιδίατρο της Ραφαηλίας "κύριο Ραφαήλ" (καμμία σχέση με το όνομα του φυσικά)

την παιδίατρο της Ελένης, "κυρία Καζολίν"
(τη γυναίκα την έλεγαν Κούκου, αλλά τότε έβγαινε στην τηλεόραση μια διαφήμιση που έλεγε "κούκου! είμαι το καζολίν" και ο συνειρμός ήταν αναπόφευκτος)

τον Χρόνη, Χρόνο
κι άλλα ωραία, που πάντα με έφερναν σε πολύ δύσκολη θέση.

τόσο δύσκολη, που στο δρόμο της επιστροφής από το ιατρείο στο σπίτι, είχα μεν το άρρωστο παιδί αγκαλιά, αλλά σταματούσα σε κάθε στύλο της ΔΕΗ και χτυπούσα το κεφάλι μου κάνοντας ταυτόχρονα την αυτοκριτική μου: "μα πόσο ηλίθια μπορεί να είσαι; πόσο; πόσο; ΠΟΣΟ;;"

δεν θέλω να θυμάμαι πως έχω ονομάσει τη νηπιαγωγό της Ραφαηλίας κάποια στιγμή που με κάλεσε να πάω να πάρω το παιδί, γιατί έκανε εμετό μέσ' την τάξη.
αχνά θυμάμαι, πως μου έβαλε τις φωνές, γιατί της επαναλάμβανα με συνέπεια παπαγάλου, την ίδια ερώτηση συνεχώς:
"δεν την έσπρωξαν; δεν έπεσε; μόνο εμετό έκανε;"
"δεν την έσπρωξαν; δεν έπεσε; μόνο εμετό έκανε;"
"δεν την έσπρωξαν; δεν έπεσε; μόνο εμετό έκανε;"

μεγαλώνω κι όσο να 'ναι, τα ελαττώματα μου, αργά ή γρήγορα θα φτιάξουν.
είναι σαν την κοιλιά: δεν έχω κοιλίτσα, μπόϊ θα ρίξω!

τα ελαττώματα μου λοιπόν θα φτιάξουν
θα ψηλώσω και θα ισιώσει η κοιλιά μου
και κάποτε θα μάθω να διαχειρίζομαι το άγχος μου.

και τότε, όλα θα είναι καλύτερα!

ή μήπως όχι;

Χτες Κυριακή..

2009-02-02T08:14:00.000-08:00

-θέλω κι εγώωω..
-όχι!
-μα γιατίι;
-γιατί είναι επικίνδυνο!
-η Ελένη πως ανέβηκεε;
-η Ελένη είναι μεγάλη. γίνε κι εσύ δεκαοχτώ και μετά, ανέβα και στο Εβερεστ.
-θέλω κι εγώ σας λέω!

η Ελένη από τη θέση του ναυαγοσώστη, κοίταζε από ψηλά όλο τον κόλπο της Αναβύσσου: την αμμουδιά, τη θάλασσα, εμάς κάτω της.
το Ραφάκι πήρε ένα καλάμι κι έγραφε στην άμμο, στεναχωρημένο.
ο Χρόνης έψαχνε να βρει τη φωτογραφική να τραβήξει την Ελένη

έκανε παγωνιά, ο ήλιος είχε πέσει πια, αλλά δε μας έκανε καρδιά να φύγουμε.
ήταν όμορφα έτσι όπως άδειαζε η παραλία κι είχαν μείνει μόνο οι περιπατητές που πήγαιναν μονότονα πάνω-κάτω στο τσιμεντένιο δρομάκι, εκεί ακριβώς που τέλειωνε η αμμουδιά.

το χρώμα της άμμου, γινόταν σκοτεινό κι ένιωθα αυτό το ευπρόσδεκτο που έρχεται όταν αναρρώνεις αργά κι όλα μπαίνουν στη θέση τους,
λες και γλυστράνε σαν πιόνια σε μια μαγική παρτίδα σκάκι.

αναστέναξα ξανά και ξανά και ξανά λες κι αυτός ήταν ο πραγματικός αέρας: η μυρωδιά της θάλασσας
κι ο άλλος που καθημερινά ανάσαινα, ήταν απλά, αυτός της επιβίωσης
και μου 'ρθε στο μυαλό ένα διήγημα που 'χα διαβάσει παλιά, του Μπουκόφσκι πρέπει να 'ταν, όπου μιλούσε για ένα βραδυνό περίπατο στη θάλασσα: μύριζε αλάτι και καβουρντισμένα φιστίκια.

η Ελένη κατέβηκε απ' τον πύργο της, η Ραφαηλία όμως, ήταν ακόμα στεναχωρημένη.
γέλασε η μεγάλη, την πήρε αγκαλιά, τη στριφογύρισε, γέλασε κι η μικρή μαζί της κι έτσι αγκαλιά, πήγανε μέχρι το αυτοκίνητο.

τις έφτασα, άνοιξα την πόρτα, κάθισα στη θέση του συνοδηγού κι έβαλα το mp3 να παίζει
κάθισε κι ο Χρόνης δίπλα μου και ρώτησε:
-έεετοιμες;
-έτοιμες!
απάντησαν γελώντας εν χορώ τα κορίτσια
-πάμε σπίτι, χαμογέλασα κι εγώ
και πήραμε το δρόμο του γυρισμού.
.........................................................

πάνω απ' τα λιμανάκια
περνώντας δίπλα απ' τα παραλιακά, κλειστά ξενοδοχεία
περνώντας απ' το δειλινό στη νύχτα
στο δρόμο του γυρισμού

στο δρόμο για το σπίτι..

Ερωτας

2009-01-29T08:12:00.000-08:00

You say there's always gonna be this thing
Between us days are filled with dreams
Scorpions crawl across my screen
Make their home beneath my skin
Underneath my dress stick their tongues
Bite through the flesh down to the bone
And I have been so fuckin' alone
Since those three days

Did you only want me for those three days?
Did you only need me for those three days?
Did you love me foreverjust for those three days?

You built a nest inside my soul
You rest your head on leaves of gold
You managed to crawl inside my brain
You found a hole and in you came
You sleep like a baby breathing
Comfortably between truth and pain
But the truth is nothing's been the same
Since those three days

Did you only want me for those three days?
Did you only need me for those three days?
Did you love me foreverjust for those three days?

You say there's always gonna be this thing
Between us days are filled with dreams
Scorpions crawl across my screen
Make their home beneath my skin
Underneath my dress stick their tongues
Bite through the flesh down to the bone
And I have been so fuckin' alone

You built a nest inside my soul
You rest your head on leaves of gold
You managed to crawl inside my brain
You found a hole and in you came
You sleep like a baby breathing
Comfortably between truth and pain
But the truth is nothing's been the same
Since those three days

Did you only want me for those three days?
Did you only need me for those three days?
Did you love me foreverjust for those three days, baby?

Did you only want me for those three days?
Did you only need me for those three days?
Did you love me foreverjust for those three days?

............................................

λες οτι παντα θα υπαρχει αυτο
μεταξυ μας οι μερες είναι γεματες ονειρα
σκορπιοι σερνονται στην οθονη μου
φτιαχνουν το σπιτι τους κατω απ το δερμα μου
κατω απ το φουστανι μου κολλανε τις γλωσσες τους
δαγκωνουν τη σαρκα μου μεχρι το κοκκαλο
κι ειμαι τοσο μονη μου γαμωτο
απο εκεινες τις τρεις μερες

με ηθελες μονο για εκεινες τις τρεις μερες;
με ηθελες μονο για εκεινες τις τρεις μερες;
μ' αγαπησες για παντα
μονο εκεινες τις τρεις μερες

εχτισες μια φωλια μεσα στη ψυχη μου
ξεκουρασες το κεφαλι σου πανω σε φυλλα απο χρυσο
καταφερες και συρθηκες μεσα στο μυαλο μου
βρηκες μια τρυπα και μεσα μπηκες
κοιμασαι σαν ενα μωρο που αναπνεει
ανετα μεταξυ της αληθειας και του πονου
αλλα η αληθεια δεν υπηρξε ποτε η ιδια
απο εκεινες τις τρεις μερες
....................................................

κι όσο απομακρύνομαι
απ' τις δεκαετίες της νεότητας μου
τόσο ξεκαθαρίζουν όλα μέσα μου
και τόσο βλέπω
πως είναι αυτός ο Ερωτας
που συνεχώς κανιβαλίζει
όχι μονάχα την ψυχή
αλλά όλο μας το είναι
είναι ο ίδιος Ερωτας
που έχει υμνηθεί
απ' όλους που ερωτεύτηκαν

κι από μένα την ίδια

κι όσο νομίζαμε πως η καρδιά μας
δινόταν σ' ένα φως
το φως που πήγαζε
απ' το χαμόγελο του
κι ακτινοβολούσε
τη σκιά του πόθου μας

ο Ερωτας ήταν εκεί
μ' ένα σπαθί στο χέρι
κόβοντας αρτηρίες και μέλη
θολώνοντας την όραση, την κρίση μας
μέχρι να φύγει
να μας αφήσει
να αναρρώνουμε αργά..

έτσι, καθώς απομακρύνομαι
απ' τις δεκαετίες της νεότητας μου
τόσο ξεκαθαρίζουν όλα μέσα μου
και τόσο πια καλωσορίζω
όλα εκείνα που έρχονται
και με φοβίζαν κάποτε
...............................

(κι εν τούτοις ξέρω ακόμα
πως ο ίδιος απάνθρωπος
Ερωτας,
που τώρα γι' αυτόν μιλώ
είναι το πάντα θαυμαστό
κι εξαίσιο δώρο
για τη δεκαοχτάχρονη μου
κόρη..)

Πάρε με στο τηλέφωνο

2009-01-27T08:11:00.000-08:00

η Ραφαηλία είναι στο τηλέφωνο και μιλά με τη Δήμητρα.
"μιλά" τρόπος του λέγειν, γιατί για ένα περίπου τέταρτο, από την ώρα δηλαδή που σήκωσε το ακουστικό, κάνει μόνο ολιγόλογες ερωτήσεις και ακούει αυτά που της απαντά η φίλη της, με μεγάλη προσοχή.

-τι άλλο; για πες παρακάτω!
-.....
-αυτός ποιος είναι, το αγόρι της;
-.....
-για την κολλητή της λέει;

οι απαντήσεις της άλλης, κρατάνε πάρα πολύ ώρα.
τόση, που προβληματίζομαι, βλέποντας τη Ραφαηλία, ολοκληρωτικά δοσμένη σ' αυτή την τηλεφωνική μετάδοση.
μα τι λένε επιτέλους;

-Ραφαηλάκι, για μισό λεπτό που σε θέλω!
-Δήμητρα, περίμενε λίγο.
έλα μαμά, τι θες;
-τι κάνετε;
-μιλάμε
-τι μιλάτε βρε μωρό μου; τι σου λέει η Δήμητρα τόση ώρα;
-πήρε το ημερολόγιο της Νίκης και το διαβάζουμε στο τηλέφωνο.

(Νίκη = η μεγάλη αδερφή της Δήμητρας, η οποία φέτος πηγαίνει στο λύκειο)

πως το λέει ο Sakis;
όλα γύρω (μ)ου γυρίζουν;

έτσι!

υγ
το καλό είναι πως στο σπίτι τους, δεν έχουν ίντερνετ κι έτσι η Νίκη δεν με διαβάζει.
αλλιώς θα 'χαμε, δυο πιτσιρίκια, γδαρμένα, αλατισμένα κι απλωμένα στο μπουγαδόσκοινο!

Στάσου πλάι μου..

2009-01-25T08:10:00.000-08:00

στάσου πλάι μου,

ακόμα κι αν γίνομαι ανυπόφορη
κι αν μουρμουράω
κι αν με το παραμικρό συγχύζομαι
κι αν νευριάζω
κι αν βγάζω λόγους
κι όταν με πιάνουν τα γέλια ενώ δεν πρέπει
κι όταν χάνω την υπομονή μου
κι όταν βαριέμαι και λέω "άλλο θέμα" στη μέση της συζήτησης
κι όταν φωνάζω στο αυτοκίνητο "δέκα ευρώ πρόστιμο, να μάθεις να μη τρέχεις!"
κι όταν σε σκουντάω για να σου δείξω κάτι
κι όταν σου κόβω τις αφέλειες, ενώ ξέρω πως δεν το θες
κι όταν σε φωνάζω "μανταμίτσα" γιατί θες να πας σχολείο με φουστάνι και καλσόν
κι όταν σε πειράζω με ύφος σοβαρό για να τσιμπήσεις
κι όταν κρύβομαι πίσω απ' την πόρτα και σε τρομάζω

στάσου πλάι μου λοιπόν
Χρόνη, Ελένη, Ραφάκι
για όλα αυτά
και γι' άλλα τόσα που περνάτε μαζί μου!

Βραβείο Proximidade

2009-01-22T08:09:00.000-08:00

πήρα βραβείο!
και μου το 'δωσε η Ελενα
ευχαριστώ πολύ πολύ Ελενα, τιμή μου κι ευχαριστώ ξανά!

μετά, μου 'δωσε και το Ολγάκι
ευχαριστώ πολύ και σένα κοριτσάκι μου!

κι ορίστε:
Το βραβείο Proximidade περιγράφεται ως εξής:«Αυτό το blog επενδύει και πιστεύει στην εγγύτητα – την εγγύτητα στο χώρο, το χρόνο και τις σχέσεις. Αυτά τα blog είναι εξαιρετικά γοητευτικά. Αυτοί οι bloggers προσπαθούν να βρουν και να γίνουν φίλοι. Δεν ενδιαφέρονται σε βραβεία για την προσωπική τους άνοδο! Η ελπίδα μας είναι όταν κοπούν οι κορδέλες των βραβείων αυτών, να αναπαραχθούν ακόμη περισσότερες φιλίες.Παρακαλώ δώστε περισσότερη προσοχή σ’ αυτούς τους συγγραφείς!»

Proximidade is described as follows: 'This blog invests and believes in PROXIMITY - nearness in space, time and relationships. These blogs are exceedingly charming. These kind bloggers aim to find and be friends. They are not interested in prizes for self-aggrandizement! Our hope is that when the ribbons of these prizes are cut, even more friendships are propagated. Please give more attention to these writers!'This blog award should be sent to your favorite eight bloggers and they, in turn should forward to eight of their favorites. You should include the text for Proximidade (above) in your announcement blog.As I have to choose only eight, the Proximidade Award goes to:
Καθώς έχω μόνο οκτώ να επιλέξω, απονέμω το βραβείο με τη σειρά μου στους:..."

κι εδώ μπαίνουν οι προτεινόμενοι από μένα.
όμως, προτείνω, όχι οκτώ bloggers, ούτε καν έναν, αλλά ενα και μοναδικό ποστ!

ένα ποστ, που έγραψε, ποιος άλλος; το καμάρι μου!
κι από όλα της τα ποστ, ούτε κι εκεί θα διαλέξω: το τελευταίο της θα σας αντιγράψω, όπου "μιλά" γλαφυρά για την τελευταία της ίωση.
ιδού λοιπόν:

7 Μερες αρωστη!

Πριν αρχισουν τα σχολεια πριν απο 2 μερες δηλαδη ημουν αρωστη!
πρωτα πρωτα ομως ενιωσα εναν στομαχοπονο.Η μαμα φρηκαρε πολυυυ μετα ομως ευτιχως μου περασε.Την αλλη κι ολας μερα με ξαναπονεσε και πηγα στον μπανιο αλλα εκανα...
πως να το πω ευγενικα εκανα ασχημα κακα.Τοτε φωναξα την μαμα μου και τα ειδε.
Ακομα ομως δεν πηραμε τον γιατρο γιατι δεν ξεραμε ακομα τι ηταν.

Την αλλη μερα εκανα εμετο πολυυυ και ολοι μαζι αηδιασαμε.Την αλλη μερα εφαγα καπια μπιφτεκια και δεν τα θελε το στομαχι μου οποτε ξαναεκανα εμετο.Τοτε ηταν σειγουρο οτι θα περναμε τον κυριο Φρυσειρα τον γιατρο μας και τον πηραμε.Ευτιχως δεν ηταν και σοβαρο!η μαμα ξελαφρωσε... μετα απο 1 ωρα ειθελα απο ολα!
Ομως το βραδυ ετσι στα ξαφνικα που κιμομουν με την μαμα μου με επιασε παλι στομαχοπονος και εκανα εμετο.

Οταν ξιμερωσε ενιωθα σαν καινουρια και πια οχι εμετους! τιποτα πια! εγινα ξανα καλα! γιουπι!!! αυτα που λετε αντιοοο και πολλα φιλακια σε ολους!!

πολλά φιλάκια κι από μένα
Ελενα και Ολγάκι, ευχαριστώ πολύ ξανά!

To νανούρισμα

2009-01-20T08:09:00.000-08:00

πέρασε πια ο καιρός που νανούριζα τα μωρά μου..
ο καιρός που τα 'παιρνα αγκαλιά και μουρμούριζα νανουρίσματα παλιά, αυτά που 'λεγαν πριν πολλά πολλά χρόνια
αυτά που είχαν μια αδιόρατη θλίψη στα λόγια και στο σκοπό

σαν κοιμάται η μικρή η κόρη
στη ζεστή μου αγκαλιά
δεν φυσά πια το άγριο τ' αγέρι
σωπαίνουν τα θεριά

ο ύπνος θα 'ρθει
να τα βουβάνει
να κάνει το μωρό μου νάνι
με δυο γλυκά φιλιά..

αυτά που έλεγε η δική μου μητέρα σε μένα, κι η δική της σ' αυτήν..

κι έτσι που μεγαλώνει το Ραφάκι κι έχει γίνει τόσο ψηλή πια, που δεν χωρά ολόκληρη στην αγκαλιά μου, μου λείπουν οι μωρουδίστικες συνήθειες που είχαμε παλιά

μπαίνω λοιπόν στο δωμάτιο των παιδιών, να σκεπάσω και να καληνυχτίσω το μωρό μου.
κι όπως είναι ξαπλωμένη μπρούμυτα και τη χαϊδεύω στην πλατούλα, της λέω:
"έλα λίγο αγκαλίτσα να σε νανουρίσω.. θέλεις;"
"θέλω μαμά!"

κι έρχεται και χώνεται στην αγκαλιά μου, με τα μακριά, λεπτά της πόδια να περισσεύουν και τα ξανθά της τα μαλλιά ν' απλώνονται στο μπράτσο μου.
την κρατώ και την κουνάω ρυθμικά μπρος-πίσω, της τραγουδάω
ένα
δύο
τρία νανουρίσματα,
το Ραφάκι κάνει πως κοιμάται, αλλά κρυφογελάει κάτω από τα κλεισμένα της βλέφαρα.

ξαφνικά θυμάμαι το κλασσικότερο όλων, το πιο παλιό και πολυακουσμένο
κι αρχίζω χαμογελαστά και τρυφερά να της το λέω:
"κοιμήσου και παράγγειλααα.."

κι η Ραφαηλία, χωρίς ν' ανοίξει τα μάτια:
"πίτσα!"
................................................................

Κυριακή διάφανη

2009-01-19T08:08:00.000-08:00

διάφανη ήταν η μέρα σήμερα, χαμογελαστή και διάφανη.
ένας ήλιος που πότε έβγαινε, πότε κρυβόταν.
σύννεφα τυλιγμένα σ' ένα λεπτό γκρίζο
και τα τραγούδια στο αυτοκίνητο μοιρασμένα: μισά δικά μας, μισά της Ραφαηλίας

στον ουρανό, πάνω απ' τη θάλασσα, μια ομάδα παιδιών "πετούσε"
ακριβώς κάτω, ένα κρις κραφτ, τραβούσε τέσσερα ιστιοπλοϊκά
κι ο Χρόνης τραγουδούσε μαζί με τον Λουκιανό "πέρα στους πέρα κάμπους"

έφτασε το τραγούδι στο
"μα έχω γέρο άντρα
και δυο μικρά παιδιά"

και γύρισα στο Ραφάκι: "να, για μένα και τον πατέρα σου λέει! εγώ έχω γέρο άντρα"
(σημειωτέον πως του ρίχνω δυο χρονάκια του Χρόνη)
πετάχτηκε διαμαρτυρόμενος "μα έχω γερό άντρα, λέει το τραγούδι!"
χάζεψα και προσπαθούσα να καταλάβω την καινούρια σημασία των στίχων .
"το σκέφτεσαι, ε;" με κορόιδεψε ο Χρόνης, στην αρχή τσαντίστηκα που τσίμπησα, έπειτα, γελάσαμε παρέα.

ήταν διάφανες οι ώρες στην παραλία
διάφανες στο δρόμο του γυρισμού
με το Ραφάκι να τραγουδάει "βροχή μου, σκέπασε αυτή τη γωνιά"
και την Ελένη να ξεκουράζεται με τα μάτια κλειστά και το μπουφάν διπλωμένο πίσω από το κεφάλι της

αλλά η βροχή, αυτή την Κυριακή δεν ήρθε.
μόνο το διάφανο της μας άφησε
και μια μυρωδιά χαμομηλιού, όταν ανοίξαμε την πόρτα του αυτοκινήτου στην Ανάβυσσο

όμως κι αυτό, μας ήταν αρκετό..

H φωτογραφία

2009-01-14T08:07:00.000-08:00

Xρόνηη κοίτα τι βρήκα: μια φωτογραφία της δευτέρας δημοτικού! μπορείς να βρεις ποια είμαι;

φέρε να δω.
να, εδώ είσαι, αυτή

καλά, πως το κατάλαβες τόσο εύκολα;

είσαι η μόνη απ' όλη την τάξη που κοιτάζει αλλού!

Ενώ βράδιαζε

2009-01-11T08:06:00.000-08:00

στο Σούνιο στις έξι το απόγευμα
κρύο κι ένας αέρας που λίγο ακόμα θα μας σήκωνε στα σύννεφα..

ο ναός είχε ήδη κλείσει και ο ήλιος έδυε
η θάλασσα στο χρώμα του σούρουπου κι όπως την κοιτούσαμε, ο Χρόνης μου έδειξε:
"κοίτα, αυτή είναι η Τζιά"

μαύριζε το νησί όπως έφευγε ο ήλιος και θυμήθηκα, κάποιο Πάσχα, πολλά χρόνια πριν: διακοπές για τρεις μέρες.
Ανοιξη ήταν και τα βράδυα έκανε ακόμα κρύο.
κι όπως είχαμε κατασκηνώσει μέσα στα δέντρα κι οι κουκουβάγιες κουκουβά-κουκουβά όλη νύχτα, αγριευόμουν και που να κλείσω μάτι..
διάβαζα με το φακό στο χέρι, ενώ ο Χρόνης κοιμόταν.

τη μέρα παίζαμε σκάκι. ιδιότυπες παρτίδες, όπου ο Χρόνης έπαιζε με ένα μόνο πύργο ή χωρίς τους αξιωματικούς, μιας κι εγώ, δεν ήμουν το ίδιο καλή μ' αυτόν.
έτσι, αποκτούσε ενδιαφέρον το παιχνίδι.

πίσω στο παρόν, έπιασα το χέρι της Ραφαηλίας και φώναξα "ελάτε παιδιά, γρήγορα στο αυτοκίνητο!"
τρέξαμε κι όπως τρέχαμε, ένιωσα όλο το "ουφ!" της προηγούμενης βδομάδας να φεύγει.
όλο το γκρίζο να διαλύεται
μέχρι που πια μπορούσα να αναστενάξω βαθιά κι ήρεμα επιτέλους.

στις στροφές του γυρισμού, η Αρλέτα τραγουδούσε καινούρια τώρα ζωή..
και τα κορίτσια αποκοιμήθηκαν στο πίσω κάθισμα.

οι προβολείς φώτιζαν το δρόμο της επιστροφής
στη Ανάβυσο, στη Σαρωνίδα, στα λιμανάκια
και μέχρι να φτάσουμε σπίτι, το καινούριο φεγγάρι είχε ήδη ανατείλει.

εδώ
και στη Τζιά..
...................................................

(η φωτογραφία είναι της Ελένης, από κάποιο άλλο δειλινό, στα ίδια μέρη, ένα-δυο μήνες πριν)

Οι βλαβερές συνέπειες του stress

2009-01-08T08:05:00.000-08:00

τα τελευταία χρόνια, τα κινητά που χρησιμοποιώ είναι δύο: ένα που το έχω για να τηλεφωνώ κι ένα άλλο που λειτουργεί ως ξυπνήτηρι, organizer, εφεδρικό λόγω μπαταρίας κλπ
όποτε βαριέμαι το ένα, αλλάζω τις sim τους και έχω την ψευδαίσθηση καινούριου τηλεφώνου.

στην pebl (που αυτή την εποχή είναι το δεύτερο μου), έχω βάλει το "ξανά" του αγοριού μου
(εδώ να ενημερώσω,πως το Ραφάκι με πληροφόρησε μόλις χτες, ότι δεν κάνει να είναι το αγόρι μου, γιατί πρώτα πρώτα έχω τον μπαμπά για αγόρι μου κι ύστερα ο Sakis είναι παντρεμένος.
όταν λοιπόν της είπα πως στα παλιά μου τα παπούτσια αν είναι παντρεμένος ή όχι, μου επεσήμανε με ύφος αυστηρό, πως τώρα ο Sakis έχει μωράκι και να τον αφήσω ήσυχο!)

το sam αντίθετα, έχει σοβαρούς ήχους και κουδουνίσματα, εκτός ίσως από το Αγαπημένε μου Αγιε Βασίλη είμαι το Ηλεκτράκι!
κι ένα ωραίο ινδικό : Mαρίκααα ω μανιτάρι μουυυ, που χτυπάει ως κεντρικό ringtone.
τα υπόλοιπα είναι σοβαρά.

τις τελευταίες μέρες το Ραφάκι περνάει ίωση γαστρεντερίτιδας.
ενώ λοιπόν χτες το βράδυ, έδειχνε ότι πάει, πέρασε πια κι αυτό ήταν, σήμερα το πρωί, επανήλθε χαμογελαστή η διάρροια, φωνάζοντας χαρούμενη "σας έλλειψα;" και από το στρες εγώ, όχι απλώς τα 'παιξα, αλλά πέρασα μια κρίση πανικού κανονικότατη.

με το κινητό μου λοιπόν, παίρνω τη φίλη μου, για να με παρηγορήσει, να με καθησυχάσει και για ν' ακουστεί η φωνή της λογικής επιτέλους, η οποία προσδοκώ να με φέρει στα ισα μου.
την ώρα που πατάω το κουμπί, όχι του καταλόγου, αλλά της τελευταίας κλήσης, χτυπάει η moto κι ακούγεται ο Sakis μου
"ξανάαα
να σ' ερωτεύομουνα απ' την αρχή ξανά.."

κρατώ το samsung στο ένα χέρι, παίρνω τη moto στο άλλο και μουρμουρίζοντας "τώρα βρήκες κι εσύ;!" το σηκώνω και απαντώ:
"ναι;"
σιωπή από την άλλη άκρη της γραμμής
"ναι; παρακαλώ;"
μούγκα
"λέγεται!"
ούτε είπε, ούτε λάλησε.

το κλείνω εκνευρισμένη και ξαναπαίρνω από το άλλο τη φίλη μου, για δεύτερη φορά
"ξανάαα
να σ' ερωτεύομουνα απ' την αρχή ξανά..."

αχ Sakis..
με τέτοιο στρες
όχι μόνο στον εαυτό μου θα τηλεφωνούσα,
αλλά ιατρικό συμβούλιο μαζί του θα συγκαλούσα
κανονικά!

To μαύρο zippo

2009-01-05T08:04:00.000-08:00

τον καιρό που κάπνιζα, είχα ένα μαύρο zippo
το αγαπούσα πολύ το zippo μου και πάντα ήταν στην τσάντα, δίπλα ακριβώς από τα marlboro

όταν ο Χρόνης ήταν φαντάρος στη Σάμο,
στις εκδρομές στην Αίγινα,
αλλά και στις διακοπές τα καλοκαίρια: Σίφνο, Σέριφο και Μήλο, παντού
εκεί!
λυσσαλέα κρατούσε τη φλόγα του, όταν όλες οι άλλες φλογίτσες τριγύρω έσβυναν

κάποια στιγμή παντρευτήκαμε
ήρθε στη ζωή μας η Ελένη.
πρώτα ο Χρόνης έκοψε το τσιγάρο
μετά, ήρθε και η δική μου σειρά

το zippo μου το χάρισα.
νόμισα, πως ήταν κρίμα να πέσει στην απραξία

τώρα που έχω μεγαλώσει
κι υπάρχουν φορές που οι αναμνήσεις με ξαφνιάζουν
ανακαλύπτω, πως αντικείμενα παλιά κι αγαπημένα μου λείπουν

και τότε μετανοιώνω που το χάρισα
νιώθοντας λίγο ανόητα
στο κάτω κάτω δεν ήταν, παρά ένας παλιός αναπτήρας

που όμως άναψε
σ' επισκεπτήρια στρατού
σ' ένα τελευταίο, μοιρασμένο τσιγάρο,
στη σκηνούλα μας, μέχρι να βρω το φακό
γι' αστείο το βράδυ (μπουουου!) όταν έκλεινε το φώς
στη θάλασσα
στην τελευταία παράσταση στα θερινά σινεμά
στα όνειρα μας

χωρίς να σβύσει ποτέ..

Το πρώτο του '09

2009-01-02T07:23:00.000-08:00

αυτές τις μέρες, γύρισα πολύ στα blogs.
θες, γιατί, τις γιορτινές μέρες, στο δικό μας σπίτι, χαιρόμαστε να μένουμε μέσα
θες, γιατί, ο χρόνος, ήταν αρκετός
γύρισα πολλά blogs και διάβασα

θέματα, που μ' έκαναν να παγώσω
(όπως: καλά να πάθει ο μικρός Αλέξης, τα 'θελε ο κώλος του που μου 'θελε Εξάρχεια βραδιάτικα,
το δικό μου το παιδί έμεινε σπίτι, το δικό σου καλά να πάθει που γύριζε)

θέματα που μ' έκαναν να γελάσω *αν και οι γράφοντες κάθε άλλο, παρα για αστείο τα έγραφαν
(στη Μύκονο φέτος φορέθηκε πολύ το εσώρουχο έξω από το κανονικό ρούχο
και ήταν τόσο must: το versace jean κι από πάνω το σώβρακο, γυναικείο ή αντρικό)

θέματα που μ' έκαναν να χαμογελάσω
(- Γύρισα από τον παιδικό και ΔΕΝ ΗΣΟΥΝ ΣΠΙΤΙ! Άντε!)

θέματα που μ' έκαναν να σκεφτώ
(Το 2008 ήταν η χρονιά που θυμώσαμε πολύ..)

θέματα που παρ' ολίγον να με κάνουν να δακρύσω
(Και πώς θα καταντήσουμε, λέω εγώ τώρα, Ραφάκι μου.... και ΚΑΛΗ ΣΟΥ ΧΡΟΝΙΑ, αν δεν την γλεντήσουμε; )

θέματα που με συγκίνησαν
(Για την Μαριλένα,
την πιο παλιά μου φίλη,
εύχομαι ολόψυχα το νέο i-phone,
και η νύχτα να περνάμε
ύπνο βαθύ και όνειρα πολλά)

θέματα που ήταν λες και τα 'χα γράψει εγώ
(Και απο σήμερα περιμένω λεπτό με λεπτό τον Αη-Βασίλη, που θα μου φέρει τα πολυτιμότερα δώρα του κόσμου στο σπίτι. Τους γυιούς μου! )

θέματα που ήταν η ελπίδα γραμμένη σ' ένα μπλε χαρτί
(...Το ταξίδι ξανά αρχίζει...)

θέματα που μιλούσαν για καλλιτέχνες που θα ήθελα να ξέρω
(Αλλη μια ξεχασμένη: Daliah Lavi)

θέματα, που τελικά, άλλα μ' έκαναν κι ένιωθα τόσο καλά, που μόνη μου χαμογελούσα
κι άλλα, που τελειώνοντας τα, φρικαρισμένη ήθελα να φωνάξω, αλλά, όπως λέει κι η γνωστή ατάκα:
στο διάστημα, όσο δυνατά και να φωνάξεις
κανείς δεν θα ακούσει τις φωνές σου

έτσι, γράφοντας αισίως το πρώτο κείμενο του 2009, θέλω να ευχηθώ σε όλους τους συμμαθητές και τις συμμαθήτριες
Καλή Χρονιά.
Χρόνια Πολλά και Καλά να έρθουν στη ζωή μας.
σε όλους
για όλους.

σ' αυτούς όμως, που με κάνουν και νιώθω ζεστασιά στην καρδιά μου
που με κάνουν να χαμογελάω
που με κάνουν και συνεχίζω να έχω εμπιστοσύνη στους ανθρώπους,
ένα τραγουδάκι αφιερωμένο.
εξαιρετικά!

για το 2009
και για όλα τα χρόνια που θα έρθουν στη ζωή μας

ας πετάξουμε στο δικό μας φεγγάρι
και ας πετάμε πάντα!

υγ
(τώρα, θα πρέπει να σας αναφέρω ονομαστικά, έναν-έναν;
αποκλείεται: είστε πάνω από τριάντα :)

Ο απολογισμός

2008-12-30T06:34:00.000-08:00

Ραφαηλία, έκανες τον απολογισμό σου για τη χρονιά που πέρασε;
τι έκανα;
τον απολογισμό σου.
τ' είν' αυτό;
τι νομίζεις πως είναι;
να στέλνεις κάρτες.
όχι. είναι να σκεφτείς τις πράξεις σου. αν ήσουν καλό ή κακό παιδί.
εγώ ήμουν κακό παιδί..
γιατί;
γιατί αντιμιλούσα.
σε ποιον;
σε σένα..
και τι θα πάρεις γι' αυτό;

περιμένω να μου πει πως, δεν θα πάρει τίποτα.
πως φέτος, δεν θα έχει κανένα δώρο από τον άγιο Βασίλη
μένει σκεφτική για αρκετή ώρα και μετά χαρούμενη λέει:

Δόξα!

Αγαπημένε μου Χρόνη..

2008-12-28T06:32:00.000-08:00

Mαριλένα: αγαπημένε μου Χρόνη: θέλω ένα apple iPhone 3G, με λειτουργικό σύστημα: Mac OS X, με εσωτερική μνήμη 16GB, με multi-touch οθόνη, με wi-fi 802.11 b/g, με safari browser για την πλοήγηση στο web, με πρόσβαση σε υπηρεσίες push email με την τεχνολογία microsoft exchange activeSync, ξεκλείδωτο και όχι με το άθλιο μενού της vodafone.

Χρόνης: ένα ελαφάκι για το Μαριλενάκι!

Γεια σου Yuri!

2008-12-26T06:31:00.000-08:00

όταν δεν βλέπω βιντεάκια..
το να σας ανεβάζω κάποιο, λέγεται "θράσος" ε;

(αλλά, είναι τόσο όμορφο :)

Να τα πούμε;

2008-12-23T06:30:00.000-08:00

ένα από τα πολύ αγαπημένα έθιμα των Χριστουγέννων, για τη Ραφαηλία, είναι τα κάλαντα.
παίρνει το τριγωνάκι, παίρνει την Ελένη και ξεκινάει τον αγώνα στα μαγαζιά της γειτονιάς και όχι μόνο.
άλλοι καταστηματάρχες την αφήνουν να τα πει, άλλοι όχι.

χτες βράδυ έψαξε, έψαξε και τελικά βρήκε καταχωνιασμένο σ' ένα συρτάρι το τρίγωνο της.
το οποίο τρίγωνο, δεν ανεβαίνει με τ' άλλα Χριστουγεννιάτικα παιχνίδια στο πατάρι.
όοοχι. παραμένει εύκαιρo, μη τυχόν καθιερωθούν τα κάλαντα να λέγονται και κάποια άλλη εποχή εκτός των Χριστουγέννων.
πχ την Πρωτομαγιά.
να μη δυσκολευτούμε να το βρούμε: ένα τσουπ! να κάνουμε και να το "ο Μάιος μας έφτασε, εμπρός βήμα ταχύ" με το γκλιν γκλιν του τριγωνακίου.

το βρήκε λοιπόν και πήγε τρέχοντας στον Χρόνη:
"μπαμπά, να τα πω;"
"να τα πεις!"
άρχισε να τραγουδάει, άκουγα στην αρχή το γκλιν γκλιν κι αργότερα τη φωνή του Χρόνη που τη διέκοπτε και τη διόρθωνε.
άκουγα και τη δική της που διαμαρτυρόταν.

μετά από λίγο, έρχεται επαναστατημένη στο δωμάτιο μου:
"μαμά, γεννιέται ή γεννιάται;"
"γεννάται"
"αα.. "

δεν πτοήθηκε όμως. με ρώτησε αποφασισμένη:
"να στα πω;"
"και δεν τα λες"
πήρε φόρα κι άρχισε
"καλήν ημέραν άρχοντες
κι αν εί-
κι αν είναι ορισμός σας
Χριστού τη Θεία Γέννηση
να πω
να πω στ' αφεντικόοο σας"
"ποιο αφεντικό σας βρε; στ' αρχοντικό σας, λένε"
"καλά, στ' αρχοντικό σας"

τελείωσε τα κάλαντα και κάθησε δίπλα μου
"μαμά;"
"λέγε"
"θα μου δώσεις και λεφτά αν θα τα πω καλά;"
"βεβαίως"
"θα αφήσεις κι άλλα παιδιά να στα πούνε;"
"αμέ!"
"και θα δώσεις λεφτά και στ΄ άλλα παιδιά άμα τα πουν καλά;"

σου λέει: "αυτά ειναι διαφυγόντα κερδη! θα μπορούσαν να πάνε σε μένα και θα τα πάρουν άλλοι;"

"φυσικά θα δώσω!"
συνθηκολόγησε: "εντάξει"
σηκώθηκε κι έφυγε απ' το δωμάτιο.

πριν μια ώρα, ξανάρχισε τις πρόβες.
όχι μόνο τις τραγουδιστικές: κι αυτές του βεστιαρίου βεβαίως.

πέρσυ, με κάποια από τα χρήματα που έβγαλε από τα κάλαντα, μ' έβαλε και της αγόρασα παπούτσια.
αλλά, όχι ό,τι κι ό,τι παπούτσια.
γοβάκια στολισμένα με ασημένια στρας και μπαρέτες!
τριάντα ευρώ έδωσε για να τα αποκτήσει.

έβαλε λοιπόν τα βαρύτιμα παπούτσια και μου 'ρθε σαν τον Γιάννη Φλωρινιώτη
"εεεε;;;;" στριφογύρισε χαρούμενη
"κούκλα, κούκλα!"
"να τα πω;"
"άντε πάλι!"
"δε θες;"
"πως δε θέλω μωρό μου! πέστα"
"καλήν ημέραν άρχοντες
........"

"μπράβο το μωρό μου, μπράβο"
"κι όταν τελειώνω, κάνω κι αυτό: δες!"
και χτύπησε ένα γκλινν! το τριγωνάκι.
"βρε τι είσαι εσύ; ο Μανώλης Χιώτης των Χριστουγέννων;!"
γέλασε και βγήκε χοροπηδηχτά από το δωμάτιο.
.....................................................

αν λοιπόν αύριο περάσει από τα μέρη σας ένα ξανθό κοριτσάκι,
με αστραφτερά γοβάκια
με τα δυο μπροστινά της δοντάκια να λείπουν
που όμως ξέρει και χειρίζεται το τρίγωνο σαν τον Μανώλη Χιώτη
αφήστε το να σας πει τα κάλαντα:
μπορεί να κάνει μερικά λαθάκια
αλλά οι ευχές της βγαίνουν μέσα από την καρδιά της..

καλά Χριστούγεννα!

(να ενημερώσω, πως στο "η Ελένη φωτογραφίζει" ανέβασα τα πέντε τελευταία υπέροχα ηλιοβασιλέματα που τράβηξε το καμάρι μου.
αν σας αρέσουν τα ηλιοβασιλέματα δείτε τα.
προσωπικά, μου αρέσουν πολύ :))

Η δύναμη και η παρηγοριά

2008-12-19T06:29:00.000-08:00

ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, είναι ένας από τους συγγραφείς, που αγαπώ πολύ.

παιδάκι ήμουν, στην γ' δημοτικού, όταν ο αη Βασίλης, μου 'φερε δώρο μια στοίβα βιβλία: ανάμεσα τους, τα διηγήματα του Παπαδιαμάντη.
μπήκε από τότε στην καρδιά μου και δεν έφυγε ποτέ.

πριν αρκετά χρόνια, διαβάζοντας ένα βιβλίο για τον άγιο Νικόλαο τον Πλανά, έφτασα σ' ένα κεφάλαιο, όπου μιλούσε για τους ψάλτες που τον συνόδευαν στο μικρό εκκλησάκι του αγ. Ελισσαίου στην Πλάκα: τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη και τον ξάδερφο του Αλέξανδρο (κι αυτόν) Μωραϊτίδη.

ήταν το διάστημα που ο Παπαδιαμάντης πέρασε στην Αθήνα.
κι ήταν ο άγιος Νικόλαος ο Πλανάς και το εκκλησάκι του αγ. Ελισσαίου, αυτά που έκαναν τη ζωή του στην Αθήνα (αν και τόσο μακριά απ' την αγαπημένη του Σκιάθο), αγαπητή.

δεν θα μιλήσω για το έργο του ή για το ποιος ήταν. τα έχουν πει αυτά άλλοι, πολύ καλύτερα απ' όσο θα μπορούσα ποτέ εγώ να πω ή να γράψω.

όμως, αυτό που σκέφτομαι, ειναι τα Χριστούγεννα: που είναι πάντα συνδεδεμένα με τ' όνομα του
ειδικά αυτά τα Χριστούγεννα: διαβάζοντας τον, καταλαβαίνεις, πως παρηγοριά μπορείς να βρεις μονάχα σε ό,τι αληθινό υπάρχει
και πως σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς, μπορείς ν' αντλήσεις δύναμη απ' τις σελίδες του.

κι ίσως αυτό που μετράει για μένα τελικά, είναι, πως όπως με παρηγορούσε τότε, στην πιο αθώα στεναχώρια που είχα
με την ίδια ακριβώς δύναμη, μπορεί ακόμα και τώρα να το κάνει,

καθώς βλέπω και ζω όλα αυτά που γίνονται σήμερα
.......

καλά να είστε

και ο καθένας μας εύχομαι να βρει τη δική του δύναμη και παρηγοριά.

τα σχόλια, ας τα κλείσουμε γι' αυτό το ποστ..

Ποιος Κώστας;

2008-12-17T06:27:00.000-08:00

έρχεται η Ελένη κρατώντας μια αφίσα από ένα περιοδικό (totally spies) της Ραφαηλίας.
η αφίσα είναι μια φωτογραφία του Κώστα Καραφώτη.
δείχνει τον τραγουδιστή στη Ραφαηλία και τη ρωτάει:
"τι τον θέλεις αυτόν; πρώτα απ' όλα, ξέρεις ποιος είναι;"

το Ραφάκι ύπουλα προσπαθεί στα γρήγορα να διαβάσει το όνομα, αλλά η Ελένη προλαβαίνει και διπλώνει την αφίσα.
το μικρό μένει για λίγο σιωπηλό κι έπειτα λέει:

"αμέ! ξέρω"
"ποιος είναι;"
"ο Κώστας"

αυτό, έχει προλάβει να το διαβάσει

"ποιος Κώστας;" ρωτάει η Ελένη
"ο Καραμανλής!"

Στην επιφάνεια

2008-12-14T06:26:00.000-08:00

κι όπως γυρίζαμε πίσω, πέντε η ώρα κι είχε κιόλας σκοτεινιάσει
απ' τα βαριά σύννεφα
ξαφνικά, ανοίξαν οι ουρανοί και βρεθήκαμε στην καρδιά της μπόρας

στην Ανάβυσσο, στη Σαρωνίδα
κι αργότερα στα λιμανάκια
να μη βλέπουμε σχεδόν καθόλου

οι υαλοκαθαριστήρες χριπ-χραπ χριπ-χραπ
στη μέγιστη ταχύτητα κι όμως η ορατότητα ελάχιστη
φοβόμουν πολύ
τα παιδιά πίσω, χάζευαν τις αστραπές και τα ποτάμια στο δρόμο
ο Χρόνης κρατούσε το τιμόνι μ' όλη του την προσοχή
και ξαφνικά ένιωσα
λες και βρισκόμουν τόσες μέρες,
στον πάτο της θάλασσας
μετρώντας τις ανάσες μου

και ξαφνικά βρέθηκα, με μια απλή ώθηση των ποδιών
στην επιφάνεια
....στη σημερινή Κυριακάτικη βόλτα μας
....

εξακολουθούσα να φοβάμαι
αλλά μετά από μιας ολόκληρης βδομάδας το λαχάνιασμα
επιτέλους
μπορούσα να ανασαίνω ήρεμα

επιτέλους..

Τα Χριστουγεννιάτικα στολίδια

2008-12-11T06:25:00.000-08:00

τα κορίτσια στόλισαν

δεν βάζουμε πια το μεγάλο δέντρο.

είναι μπελάς.

ειδικά όταν οι γιορτές περνούν και θα πρέπει όλες οι μπάλες και τα αγγελάκια, τα παιχνίδια και τα κουδουνάκια, να μαζευτούν, να τυλιχτούν προσεκτικά και να κρυφτούν για τα επόμενα Χριστούγεννα, σε πιάνει η ψυχή σου με τόσο πολλά μπιχλιμπίδια.

λιγότερα να βάλουμε, σαφώς δε γίνεται: Χριστουγεννιάτικα στολίδια, σημαίνει χρυσά και κόκκινα και πράσινα και ασημένια και μπιρμπιλόνια και καμπανούλες και γιρλάντες και φωτάκια και απ' όλα.

έτσι, πριν δύο χρόνια, αγοράσαμε ένα μικρό, γλυκό δεντράκι κι έκτοτε αυτό στολίζουμε.

περίμεναν λοιπόν τα κορίτσια να μπει ο Δεκέμβρης και το πρώτο Σάββατο, ανέβηκε η Ελένη στο πατάρι, κατέβασε το δέντρο και μαζί με το Ραφάκι, πιάσανε δουλειά.

όταν τελείωσαν, το σπίτι ήταν πια γιορτινό.

"και του χρόνου, και του χρόνου" είπαμε και τις αγκαλιάσαμε και τις δυο, τις σφίξαμε στην αγκαλιά μας τόσο που διαμαρτυρήθηκαν και μετά καθήσαμε και χαζεύαμε το δεντράκι μας.

ήταν υπέροχο

......

από κείνο το Σάββατο, κάθε φορά που τα βλέπω όλα τούτα χαμογελάω

καταλαβαίνοντας πως στην πραγματικότητα, αυτά ακριβώς είναι τα Χριστουγεννιάτικα μας στολίδια: τα χαμόγελα των παιδιών, που φωτίζουν όλο το σπίτι.

σαν τα φωτάκια που κρέμασαν στο δέντρο κι ακόμα περισσότερο.

κι ακόμα..

Το φωτισμένο δωμάτιο

2008-12-09T06:23:00.000-08:00

όταν η Ελένη ήταν έξι χρονών, χρειάστηκε να μπούμε εσπευσμένα στο νοσοκομείο.
ήταν Πρωτοχρονιά, πρώτη μέρα του καινούριου χρόνου και το παιδί καιγόταν στον πυρετό μέρες πολλές.
ο παιδίατρος, μας έλεγε πως δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας, αλλά εγώ μη αντέχοντας άλλο να τη βλέπω έτσι, την έντυσα βιαστικά στις εφτά το πρωί και άρον άρον πήραμε ένα ταξί με τον Χρόνη για το Παίδων.

ο ταξιτζής, κάπνιζε.
εγώ, στο πίσω κάθισμα, κρατούσα την Ελένη αγκαλιά
την Ελένη μας, που είχε σαρανταένα πυρετό κι έτρεμε.
κάναμε υπομονή και δεν λέγαμε τίποτα.
ε, Παγκράτι - Παίδων, πόσο να κάνει πια;

όμως αυτός, τέλειωσε το τσιγάρο του κι αμέσως άναψε άλλο.
διαμαρτυρηθήκαμε:
"μα έχουμε άρρωστο παιδί, δεν μπορείτε να μην καπνίσετε για λίγο;"
για να λάβουμε την απάντηση:
"εδώ είναι το δικό μου αυτοκίνητο! αν δεν σας αρέσει, να κατεβείτε!
που μου ήρθατε πρώτη μέρα του χρόνου, με τέτοια!!"

δεν είπαμε τίποτα, σεβαστήκαμε την Ελένη, φτάσαμε στο νοσοκομείο και μπήκαμε γρήγορα στα επείγοντα.
εξέτασαν το παιδί και έκαναν αμέσως εισαγωγή.

το ίδιο βράδυ, καθόμουν στον θάλαμο, σε μια καρέκλα δίπλα στο κρεββάτι της.
ήταν αργά, πολύ αργά, δύο ή τρεις το χάραμα.
ο θάλαμος σκοτεινός, έξω η νύχτα σκοτεινή
μόνο σ' ένα σπίτι απέναντι, σε μια παλιά πολυκατοικία, κάποιος είχε πάρτυ.
ήταν το μοναδικό μέρος στον κόσμο με φως και τις κουρτίνες τραβηγμένες.
λίγα ζευγάρια είχαν μείνει
ίσως ένα από αυτά να χόρευε σιγά, δεν θυμάμαι καλά

μα θυμάμαι πως σκεφτόμουν:
"κοίτα. δίπλα μας είναι και ιδέα δεν έχουν, πως ένα άρρωστο παιδί, το δικό μου το παιδί, πως πολλά άρρωστα παιδιά αυτή τη νύχτα στριφογυρίζουν ανήσυχα στον ύπνο τους ή αποκαμωμένα κοιμούνται ακίνητα ή μένουν ξάγρυπνα με τα μάτια ανοιχτά να κοιτάζουν το ταβάνι.
αλλά προπάντων ιδέα δεν έχουν, πως όπως χορεύουν, όπως ξαπλώνουν στον καναπέ, υπάρχει κάποιος που τους βλέπει, κάποιος που χαζεύει τις κινήσεις τους.
ανίδεοι στον φωτισμένο τους κόσμο"

δεν ξέρω γιατί θυμήθηκα αυτή την ιστορία σήμερα.
απ' το πρωί, τριγυρνάει στο μυαλό μου, λες και κάτι θέλει να μου πει

λες κι είμαστε εμείς στο φωτισμένο δωμάτιο
λες κι είναι όλη η Αθήνα μας στο φωτισμένο δωμάτιο
κι ανίδεοι για ό,τι πραγματικά συμβαίνει
δεν βλέπουμε πέρα απ' τις φλόγες
τίποτα.

απολύτως.

Η ζωή τραβάει την ανηφόρα

2008-12-07T06:22:00.000-08:00

κάηκε η Αθήνα, αφού πρώτα κάηκε η καρδιά μας.
η ζωή τραβάει την ανηφόρα,
όμως για ποιους;

η ζωή σταμάτησε για τον Αλέξη,
για τη μάνα του (που φυσικά θα κατεβεί μαζί του στον τάφο),
για τον πατέρα του,
για τους δικούς του

η ζωή λοιπόν τραβάει την ανηφόρα,
για όλους όσοι έμειναν πίσω,
να τον θυμούνται και να τους καίγεται η καρδιά.

όπως ακριβώς η Αθήνα.

Μια ζωή την έχουμε!

2008-12-06T06:21:00.000-08:00

"μαμά;"
"ναι;"
"έχεις δει το "η δε γήινη να φοβάται τον άντρα";
"ποια να φοβάται;"
"η γήινη"
"αμέ, πως δεν το 'χω δει. έχω δει και τον άντρα πως φοβήθηκε τη γήινη όταν την είδε ολοσούμπητη μπροστά του!"
"πες μου, το 'χεις δει;"
"το 'χω δει"
"σου άρεσε;"
"πολύ! δε μου λες, εσύ θυμάσαι την ταινία που είδατε προχτές με την Ελένη;"
"ποια;"
"μια ζωή την έχουμε"
"κι αυτή μου άρεσε πολύ"
"θυμάσαι το τραγούδι που έλεγε ο Κλέων;"

"πως δεν το θυμάμαι!"
"μπορείς να μου το τραγουδήσεις;"

γελάει και παίρνει πόζα καλλιτεχνική:

"μια ζωή την έχουμε
κι αν δεν την γλεντήσουμε
τι θα καταλάβουμε
τι θα καταντήσουμε
τι θα καταλάβουμε
τι θα καταντήσουμε.."

καλό μας Σαββατόβραδο!

Django

2008-12-03T06:20:00.000-08:00

η μουσική που βάζω στην Ισημερία σε κάθε ποστ, είναι η μουσική της καρδιάς μου.
είναι η μουσική που τραγουδάω (δυστυχώς παράφωνα) κάθε μέρα και πολλές φορές (τις περισσότερες) είναι η μουσική άλλων δεκαετιών.

το αστείο είναι πως το Ραφάκι, μουρμουράει ασυναίσθητα τραγούδια, που γράφτηκαν πολύ πριν γεννηθεί και που οι εκφράσεις τους, ανήκουν σε άλλη εποχή (θυμάστε τον "σωλήνα (σολίστ) του κρύου";)

όμως γενικότερα, αυτά που ακούμε έχουν γραφτεί πολλά χρόνια πριν και είναι αυτά που ταιριάζουν περισσότερο στην καρδιά και στη ζωή μας.

ένα από τα κομμάτια, που βάζω συχνά είναι το minor swing, το september song ή το i'll see you in my dreams: μουσική του (γίγαντα να πω;) Django Reinhardt

ψάχνοντας λοιπόν να βρω, πληροφορίες για τον Django, με σκοπό να σας τον γνωρίσω, έπεσα πάνω στον Επαναστάτη της κάθε μέρας.
ο Επαναστάτης, γράφει ακριβώς αυτά που θάθελα να μάθει η Ελένη, το Ραφάκι κι όλα τα καλά παιδάκια σαν και σας
κι έτσι, αφού πήρα την άδεια του, αντέγραψα το κείμενο και το μεταφέρω ως έχει εδώ:

"... να γνωρίσετε έναν εξαίσιο μουσικό και ένα σπάνια χαρισματικό άνθρωπο που έζησε και μεγαλούργησε κάτω από την ναζιστική σκιά. Τον Django Reinhardt. Τον σπουδαιότερα κιθαρίστα όλου του κόσμου!
Ο τσιγγάνος αυτός γεννήθηκε το Μάη του 1910 στο Βέλγιο (αφού εκεί έτυχε να περνάει η φυλή του) .
Αγάπησε την κιθάρα όπως οι περισσότεροι δικοί του, κατάφερε όμως να παίζει όπως κανείς άλλος.
Και όταν στα 18 του η πυρκαγιά που έπληξε το καραβάνι του αφήνει παράλυτο τον παράμεσο και το μικρό δάχτυλο του αριστερού του χεριού, αυτός όχι μόνο δεν αφήνει την κιθάρα αλλά κάνει τον κόσμο να παραμιλάει!
Προσάρμοσε το παίξιμό του στην αναπηρία του και με την απαράμιλλη τεχνική και μοναδική εκφραστικότητα έφτασε την κιθαριστική τέχνη στο όριό της.Ο Emmet Ray ο δεύτερος μεγάλος κιθαρίστας του σουίνγκ περηφανεύονταν ότι ήταν ο καλύτερος κιθαρίστας του κόσμου, εκτός από κάποιον τσιγγάνο με το όνομα Django Reinhardt.
Μια φορά που του είπαν την ώρα που έπαιζε στο μαγαζί ότι είχε έρθει ο Django, τρομοκρατημένος έφυγε από τη σκηνή τρέχοντας και έσπευσε να εξαφανιστεί.
Λέγεται μάλιστα οτι ο μεγάλος Wes Montgomery "έκλεψε" απο τον Django το χαρακτηριστικό του φρασάρισμα με χρήση ογδόων!"

βιντεάκια εγώ δεν βάζω: δίκαιο μου φαίνεται, αφού δεν βλέπω ποτέ τα δικά σας.
όμως αφθονούν στο youtube για όποιον θέλει να δει.

εγώ, απλά ακούω.
κι αυτό,
μου φτάνει..

υγ
αφιερωμένο στον Θράσο, για δυο λόγους:
πρώτον, γιατί με ενέπνευσε με τα μουσικά του ποστ
και
δεύτερον, γιατί δε γνωρίζει τον Django.

Θράσο, μόλις τον ανακαλύψεις, νομίζω, θα τον ερωτευτείς.

(ακούμε, τι άλλο; minor swing)

Τόσες μέρες στο κρεββάτι..

2008-11-29T05:22:00.000-08:00

..διάβασα ξανά τον Βράχο της Λίζα Αλθερ, καταλαβαίνοντας για μια ακόμα φορά, πως όταν είμαι άρρωστη, τα πολυδιαβασμένα βιβλία, είναι απείρως προτιμότερα, απ' αυτά που δεν έχω διαβάσει ποτέ.

πήρα μπόλικες βιταμίνες, αλλά στο μισό της αρρώστειας μου.
απλά, βαρέθηκα να βλέπω τον Χρόνη να σκύβει πάνω μου, εν τω μέσω της νυκτός, όπως η Annie Wilkes στον Paul Seldon (τη Misery τη θυμάστε;) και να με ρωτάει "τις βιταμίνες σου τις πήρες;"

πέρασα ένα στρες του τύπου: λες να πεθάνω; και φώναζα με κουρασμένη φωνή στο μαθητή-Χρόνη που ήταν σκυμμένος στο λαπ τοπ του, στη μία τη νύχτα "καλέε, εγώ πεθαίνω κι εσύ διαβάζεις; μεταπτυχιακό στον τάφο μου θα κάνεις;"

μέχρι πριν αρρωστήσω, πίστευα πως αντιπαθέστερη σειρά από το παρά πέντε ήταν αδύνατον να βγει.
στη διάρκεια της αρρώστιας μου όμως, είδα την Πολυκατοικία, και το Λάκη τον γλυκούλη.
και το αδύνατο έγινε δυνατό.

είδα επίσης και την οδοντοστοιχία της Μαριέτας Χρουσαλά.
δεν ξέρω, ίσως να ήταν η φύση της αρρώστιας μου τέτοια που να παραμορφώνει τα πάντα, εμένα όμως μου φάνηκε ίδια μ' αυτή της Ντόλλυ (θυμάστε το άλογο του Λούκυ Λουκ;)

οπότε ξαναγύρισα στις αγαπημένες μου σειρές, και επί τη ευκαιρία, βλέπω τώρα το dirty sexy money και πολύ μου αρέσει στ' αλήθεια
(ένας Donald Sutherland καταπληκτικός!)

παρήγγειλα καινούριο κινητό, αν κι αυτό που έχω μετράει μόνο πέντε μήνες ζωής.
στις διαμαρτυρίες του Χρόνη, η αγέρωχη απάντηση μου ήταν:
"άλλες ψωνίζουν ρούχα και παπούτσια. εμένα αυτά μ' αρέσουν"

(κι εδώ να ενημερώσω, πως δύο μήνες πριν αγόρασα το αγαπημένο μου asus Eee pc 1000
αν δεν το είχα, δεν θα μπορούσα να ιντερνετιάζομαι διόλου, καθότι μου ήταν δύσκολο να σηκωθώ από το κρεββάτι και να καθίσω στον κανονικό μου υπολογιστή!)

δεν διάβαζα το Ραφάκι για να μη το κολλήσω, αυτή τη δουλειά την ανέλαβε ο Χρόνης.
όμως σηκωνόμουν από το κρεββάτι και τσέκαρα πως δεν της φώναζε όταν η μικρή "κολλούσε", ειδικά στα μαθηματικά.
δικαίωμα να φωνάζω στο Ραφάκι, έχω μόνο εγώ!

δεν τσέκαρα αν η Ελένη έτρωγε κάτι πριν φύγει το πρωί και φυσικά δεν έτρωγε.
ένα πρωί την έκανα να πιεί με το ζόρι το γάλα της και το ίδιο βράδυ, η άκαρδη, με γέμισε ενοχές.

κι άλλα κι άλλα κι άλλα
....
σήμερα, πρώτη μέρα που σηκώθηκα καλά
κατάφερα όμως και κόλλησα την Ελένη.
ευτυχώς είναι Σαββατοκύριακο και μέχρι τη Δευτέρα θα είναι μια χαρά το καμάρι μου.

έτσι, αφού το χρέος μας το κάναμε στις φθινοπωρινές ιώσεις, ελπίζω να μας σιχάθηκαν και να μας άφησαν μια και καλή.

γιατί..
αν ξαναρρωστήσω, είμαι έτοιμη ν' αγοράσω το omnia.
κι αυτό είναι απειλή, δεν είναι υπόσχεση!

Ταξιδιάρικα πουλιά

2008-11-25T05:21:00.000-08:00

όταν γεννήθηκε η Ραφαηλία, ήταν Αύγουστος και το τραγούδι που άκουγα συνέχεια, ήταν το Ταξιδιάρικα Πουλιά του Βαγγέλη Γερμανού.

ταξιδιάρικα πουλιά
απ΄το παντού στο πουθενά
ξαναγυρνάνε

μουρμούριζα όλη μέρα και το μωρό κρεμασμένο πάνω μου, με άκουγε και νανουριζόταν.

η Ραφαηλία, εκείνη την εποχή, άρχισε, με το που έπινε το γάλα της, να το βγάζει λίγο λίγο, μόλις έγερνε το κεφαλάκι.
αμέσως την πήγαμε στο γιατρό κι η διάγνωση ήταν "παλινδρόμηση".
η παλινδρόμηση είναι κοινή στα βρέφη κι εξαφανίζεται, όσο μεγαλώνει το μωρό και ειδικότερα μετά τον 6ο μήνα, όπου αρχίζει να μπαίνει η στερεά τροφή.

μέχρι τον έκτο μήνα λοιπόν, είχα δύο επιλογές:
η μια, να την έχω αγκαλιά μία-μιάμισυ ώρα μετά το γεύμα, σε όρθια θέση, έτσι ώστε να διευκολύνεται και να κρατάει το γάλα στο στομαχάκι της.
η άλλη, να παίρνει ένα ειδικό γάλα, όπου μόλις το έπινε, αυτό θα έπηζε αμέσως και δεν θα είχε το μωρό πρόβλημα.

δεν έμπαινε καν θέμα επιλογής

για τους επόμενους έξι μήνες, το Ραφάκι κρεμόταν πάνω μου
(μιας και τα γεύματα ήταν τρίωρα, καταλαβαίνετε τους χρόνους)
λες κι ήμουν εγώ το δέντρο και το μωρό μου ο καρπός.

ό,τι έκανα, όπου και αν πήγαινα, το μωρό στον μάρσιπο.

συνήθισε το παιδί την επαφή, αισθανόταν ασφάλεια και ζεστασιά και για πολύ μετά ήθελε αγκαλιά.
έλεγα, πως μετά απ' αυτούς τους έξι μήνες, δεν θα μπορεί στιγμή μακριά μου,
πως θα με θέλει πάντα δίπλα, ν' απλώνει το χέρι και να με αγγίζει.

κι όμως..
το Ραφάκι έγινε ένα ανεξάρτητο παιδί, που ποτέ δεν δημιούργησε πρόβλημα του τύπου "θέλω τη μαμά μου"
το αντίθετο θα 'λεγα:
έτοιμη να πάει βόλτα, μ' οποιονδήποτε την έπαιρνε από το χέρι
ακόμα και να κοιμηθεί σε ξένα σπίτια (αυτό μάλιστα, με ιδιαίτερη χαρά)

πέρασαν σαν αστραπή τα χρόνια και λες και διακτινίστηκα από το χτες στο σήμερα, μου φάνηκε, το μεσημέρι που την κοίταζα:
πόσο έχει ψηλώσει, πόσο έχει μεγαλώσει

κι εκεί που την κρυφόβλεπα και την κρυφοκαμάρωνα
ήρθε στο μυαλό μου, η εποχή του μάρσιπου
τότε που ήταν ακόμα απίστευτα μικρούλα κι ευαίσθητη.

χαμογέλασα και συνέχισα να την κοιτάζω.
ένιωσε το βλέμμα μου πάνω της, γύρισε και μου χαμογέλασε κι αυτή
"σ' αγαπάω μαμά" μου είπε
"κι εγώ μωρό μου, πολύ" της απάντησα

και όλη την υπόλοιπη μέρα, ήμουν μ' ένα χαζό χαμόγελο στα χείλη
και μου 'χε ξανακολλήσει ο Βαγγέλης

ταξιδιάρικα πουλιά
απ' το παντού στο πουθενά
ξαναγυρνάνε..

Οι συνταγές της καρδιάς

2008-11-24T05:10:00.000-08:00

Μαριλένα said...
να ζητήσω συγγνώμη για το άσχετο σχόλιο, αλλά δεν ξέρω που αλλού να το γράψω:
η Ελενα, έχει χαθεί.
είναι καλά, όλα είναι εντάξει;
μόνο αυτό.
11/13/08 12:37 PM

είχα γράψει πριν μια βδομάδα περίπου, στο hungry for life όπου είχα γνωρίσει την Ελενα και όπου πήγαινα, είτε όταν ήθελα να της "πω" κάτι, είτε όταν έψαχνα για κάποια ξεχωριστή συνταγή.

είχα λοιπόν γράψει το παραπάνω σχόλιο, με αρκετή αμηχανία ομολογώ, γιατί το hungry δεν ήταν (μόνο) δικό της, αλλά ένα μεγάλο, ομαδικό blog, όπου συνήθως έπαιρνα την (εξαιρετική) συνταγή μου, έγραφα ευγενικά, αποφεύγοντας να κάνω τα συνήθη σεντονοειδή σχόλια μου (που οι περισσότεροι τα ξέρετε πολύ καλά :Ρ) και αποφεύγοντας επίσης τα συνήθη αστεία μου (όπου γελώ σχεδόν μόνο εγώ :Ρ)

όμως, σήμερα, η Ελενα ανοίγει το δικό της blog, τις συνταγές της καρδιάς
συνεχίζοντας να μοιράζεται την έμπνευση της με μας
έχοντας την ίδια μοναδική αισθητική
και πλέον με μια μόνο φίλη δίπλα της.

αυτό για μένα σημαίνει πολλά:
και συνταγές σαν κι αυτές που μας είχε συνηθίσει
και σχόλια-σεντόνια
και αστεία όπου μπορώ να χαχανίζω ασύστολα
(έστω μόνη μου)

εύχομαι από μέσα απ' την καρδιά μου, Καλή Επιτυχία Ελενα και όπως λέει κι ο Johnnie "keep walking" : έχεις αποδείξει ήδη, πως αυτό, ξέρεις να το κάνεις πολύ καλά..

Η Παρασκευή

2008-11-21T05:09:00.000-08:00

1. στις οχτώ το πρωί, πήραν από το e-shop τηλέφωνο, για να μας φέρουν σήμερα (το παραγγείλαμε χθες) το κινητό της Ελένης.
μετρητά δεν είχα και έπρεπε να πάω να σηκώσω από το μηχάνημα, με την κάρτα.
όμως δεν επιδίδομαι στο συγκεκριμένο σπορ κι έτσι το τηλέφωνο θα έρθει τη Δευτέρα.
γκρίνια-γκρίνια-γκρίνια!

2. πηγαινόφερα εγώ το Ραφάκι σπίτι-σχολείο και τούμπαλιν, καθότι η κουμπάρα, η οποία κάνει συνήθως αυτή τη διαδρομή, σήμερα εξέδραμε.
στην είσοδο του σχολείου και αφού τα παιδιά είχαν πει την προσευχή και είχαν προχωρήσει ήδη στις τάξεις τους, ήρθε τρέχοντας μια μαθήτρια δωδεκάχρονη, μπλέχτηκε στα πόδια μου κι έπεσε στο γόνατο.
δεν χτύπησε αλλά κλαυθμήριζε συνεχώς.
αν και δεν έφταιγα, ζήτησα συγγνώμη, τρις: η μεν μητέρα της μου γύρισε τα οπίσθια περιφρονητικά, η δε κόρη, μου γύρισε το κεφάλι ρουθουνίζοντας.
έπειτα κι οι δύο, πήγαν στον δάσκαλο που καθόταν στην εξώπορτα του σχολείου και έκαναν τα παράπονα τους.
γκρίνια-γκρίνια-γκρίνια!

3. αύριο, δεν θα κάνω την καθιερωμένη μου έξοδο στο μάκρο ή στο ικέα ή στο λιρόι, γιατί ο Χρόνης-μαθητής έχει μάθημα το απόγευμα κι έτσι θα καθήσω σπίτι, να δω την 5η σεζόν του νιπ τακ. εκεί να δεις
γκρίνια-γκρίνια-γκρίνια!

4. το απόγευμα ήρθε ο αδερφός μου κι είχαμε μια έντονη συζήτηση. μιλούσαμε όλο και πιο δυνατά, προσπαθώντας να σκεπάσει ο ένας τη φωνή του άλλου, μέχρι που ΟΛΟΙ έφυγαν απ' το δωμάτιο κι έμεινα μ' ένα λαιμό σχεδόν κλεισμένο.
γκρίνια-γκρίνια-γκρίνια!

5. τώρα, είναι δώδεκα παρά η ώρα , το Ραφάκι είναι στο κρεββάτι του και κοιμάται, η Ελένη στο λαπ τοπ της κάτι ψάχνει, ο Χρόνης στο δικό του διαβάζει για το αυριανό μάθημα, ο Οράτιος κουρνιάζει στην κούνια του, η Πόπη ανεβασμένη στον βράχο της χαζεύει, η Νέλλυ κυνηγάει την Ακκα κι εγώ, διαπιστώνω πως μια ακόμα Παρασκευή έχει περάσει.
μια Παρασκευή, που αν σκύψεις και κοιτάξεις καλά, αν αφουγκραστείς την ήσυχη αναπνοή της, αν ακουμπήσεις τον παλμό της, θα διαπιστώσεις πως τελικά ήταν μια Παρασκευή όμορφη. παρ' όλο που υπήρχε τόση
γκρινια-γκρίνια-γκρίνια!

Στον Οράτιο

2008-11-19T05:08:00.000-08:00

στον Οράτιο, που όταν μας βλέπει τσιτσιρίζει και κάνει τη ζωή μας γαλάζια σαν τα φτερά του
στον Οράτιο, που όποτε μπαίνουμε στο δωμάτιο, έρχεται στην πόρτα του κλουβιού, για να μας χαιρετίσει
στον Οράτιο, που πάντα όταν βγαίνει για να βολτάρει και να ξεπιαστεί, μετά, κουρασμένος, χτυπάει έναν εξάωρο ύπνο στην κούνια του

στον Οράτιο, που ποζάρει στις φωτογραφίες
στον Οράτιο, που κοροϊδεύει τις γάτες μας, από ψηλά
στον Οράτιο, που τσιμπάει μ' όλη τη δύναμη του ράμφους, το δάχτυλο που τολμάει να του χαΪδέψει το κεφάλι

στον Οράτιο, που στην απορία "γιατί, δεν τον αφήνετε ελεύθερο στο σπίτι;"
τινάζει τα φτερά περιφρονητικά
ενώ η Νέλλυ με την Ακκα συμφωνούν "ναι, ναι" κουνώντας το κεφάλι και τα μουστάκια τους

στον Οράτιο, που φωτογράφισε προχτές η Ελένη, για να τον έχουμε wallpaper και να χαμογελάμε, κάθε φορά που αντικρύζουμε την οθόνη του υπολογιστή

στον δικό μας Οράτιο..

Τερατάκια της τσέπης

2008-11-16T05:06:00.000-08:00

στη θάλασσα

αν κι ο καιρός προβλεπόταν βροχερός, εν τούτοις, είχε έναν ήλιο που σχεδόν μας τύφλωνε

"μα, Νοέμβρης είναι αυτός;" μονολογούσα σέρνοντας την καλοκαιρινή μου καρέκλα στην αμμουδιά και κοιτώντας στη θάλασσα τέσσερις ανθρώπους που κολυμπούσανκαθήσαμε ο Χρόνης κι εγώ, τα παιδιά έκαναν βόλτες και ξαφνικά, κάτι μ' έπιασε, σηκώθηκα κι άρχισα να τρέχω
πετάχτηκε το Ραφάκι πίσω μου, να με κυνηγήσει

στο τέλος μ' έφτασε, αγκαλιαστήκαμε και έχωσα τη μύτη μου στα μαλλιά της ανασαίνοντας αυτή την παιδική μυρωδιά, τόσο κοντά στη μωρουδίστικη και ταυτόχρονα, τόσο μεγάλου παιδιού ήδη

στο αυτοκίνητο, στην επιστροφή, βάλαμε το mp3 με τα τραγούδια που είχε διαλέξει το Ραφάκι
"στα τριάντα σου δεν κρατιόσουνα
για άνετος μου περνιόσουνατώρα στα σαρανταπέντε
πατριάρχης το 'χεις δει"

"αυτό είναι για τον μπαμπά" φώναξε το μωρό μας και γελάσαμε όλοι
"πετυχημένο Χρόνη, δεν μπορείς να πεις. σε περιγράφει πλήρως!" τον πείραξα
κι από πίσω τα κορίτσια ξεκίνησαν μια παντομίμα
κι ο Χρόνης έκανε τάχα πως θύμωνε, μέχρι που ακούστηκε ο στίχος:
"Συμφωνήσαμε και πατσίσαμε
κι αφού κι οι δυο την πατήσαμε
συνεχίζουμε με κόντρες
μία σχέση τρυφερή"
κι είπε:"ε, τότε εντάξει. δεν είναι όλα άσχημα"
και γελάσαμε

"κάποτε ήμουν χίπις
και φρικιό και αντιεξουσιαστής"

Εις το επανιδείν

2008-11-13T05:04:00.000-08:00

είναι μερικά blogs που τα θεωρώ, σαν το δεύτερο μου σπίτι.
είναι μερικά blogs που όταν γράφω στις σελίδες τους, χαμογελάω.
είναι μερικά blogs που ξέρω πως ό,τι κι αν μου συμβεί, θα με στηρίξουν.

ένα από αυτά τα blogs λοιπόν, εδώ και λίγες μέρες έκλεισε.
η una mama, κλείδωσε το σπίτι της κι έκρυψε το κλειδί σε μια παλιά της τσάντα μέσα.
ίσως να επιστρέψει κάποτε, ίσως και όχι.

έτσι, έχασα από τα blogs τη φίλη μου,
ένα από τα πιο φωτεινά και χαμογελαστά πρόσωπα που έχω γνωρίσει, εδώ, στο internet.
μια ήρεμη και διακριτική παρουσία, που είχαμε μάθει τόσο καιρό να γράφει και να μας εμψυχώνει.
και που το κάθε της σχόλιο, ήτανε πάντα, μα πάντα καλοπροαίρετο.

μου λείπεις βρε κορίτσι.
σήμερα, κατάλαβα πόσο πολύ!

Κι αν θα διψάσεις για νερό

2008-11-11T05:02:00.000-08:00

θα στίψουμε ένα σύννεφο..

Πόσες μέρες στο κρεββάτι.

2008-11-09T04:55:00.000-08:00

..να μη μπορώ να γυρίσω πλευρό (από το αυχενικό)
να κάθομαι στις πιο περίεργες στάσεις, υποφέροντας και αγκομαχώντας
να μου φέρνουν στο κρεββάτι ό,τι θέλω
(πολλές φορές, προτού ανακαλύψω ότι το θέλω)

το Ελενάκι, ερχόταν κάθε τρεις και λίγο και ρωτούσε:
"δον Μαρλεόνε θέλεις κάτι; καφέ, κόκα κόλα, παγωτό;"
κι ακόμα κι όταν γελούσα πο-νού-σα!

τι την αλοιφή του παππού που έβαλα (counterpain)
τι τυλιγμένη σαν την κάμπια στο κουκούλι της που ήμουν
ο ρημάδης ο πόνος, τελικά, μόνο με τα mesulid έφευγε
κι εγώ,
ήμουν απίστευτα τσιγκούνα ώστε να τα πάρω εύκολα
(γιατί τα συγκεκριμένα, τα φοβάμαι πολύ).

τελικά, ήθελα-δεν ήθελα φαρμακώθηκα (εννοείται με τη μισή δόση) και χτες το πρωί, σηκώθηκα από το κρεββάτι, για να τσεκάρω αν όλα πάνε καλά.
με βήμα σαν του Ορέστη Μακρή στον μεθύστακα και με μαλλιά σαν του Βουτσά όταν έκανε τον γιεγιέ, μπήκα στο δωμάτιο των κοριτσιών.

η Ελένη καθόταν στο γραφείο της, το Ραφάκι διάβαζε ιστορία.

"όλα καλά παιδιά;"
"όλα καλά μαμά" με μια φωνή, με μια ψυχή
"Ελενάκι, διάβασε το μωρό;"
"ναι μαμά, την ιστορία κάνει τώρα και τελειώσαμε"
"μπράβο οι αγάπες μου!"
πλησίασα το Ραφάκι
"που είστε μωρό μου;"
"στο Θησέα μαμά"
"αα, μα είναι ο αγαπημένος μου. όχι ο Ηρακλής, που κάνατε την προηγούμενη βδομάδα. ο Θησέας"
"γιατί-ι είναι ο αγαπημένος σου;"
"γιατί νικούσε με την εξυπνάδα, όχι με τη δύναμη του.
για να δω"

κι έσκυψα πάνω στο βιβλίο της.
είχε φτάσει στο σημείο, όπου έγραφε για τον λαβύρινθο, τον Μινώταυρο κι όλα τα σχετικά

"κοίταξε εδώ αγάπη μου: λέει για τον μίτο της Αριάδνης. ο μίτος: το ι με τι ειναι γραμμένο;"

θορυβήθηκε το Ραφάκι, κοίταξε το βιβλίο, βρήκε τη λέξη και διαμαρτυρήθηκε σθεναρά:
"δε φταίω εγώ μαμά! το βιβλίο το έχει γραμμένο λάθος, δεν το 'κανα εγώ!"

είπαμε,
ακόμα κι όταν γελούσα πο-νού-σα
έτσι,
πήρα τον μύτο μου και επέστρεψα στο κρεββάτι..

ένας δον Μαρλεόνε
χωρίς καφέ
χωρίς coca cola
ή παγωτό
μονάχα με μισή δόση mesulid
(που τι να σου κάνει κι αυτή, όταν τραντάζεσαι από τα γέλια;)

..σε είδα και στον ύπνο μου

2008-11-06T04:54:00.000-08:00

..προχτές, στη μεγάλη μου νύχτα αϋπνίας.
η διαδρομή:
δωμάτιο - κουζίνα
δωμάτιο - μπάνιο
δωμάτιο - παιδιά
σε όλους τους δυνατούς συνδυασμούς
(δεν θα αναφέρω τους υπόλοιπους χώρους, γιατί εκεί έκανα ένα απλό πέρασμα: μια κι έξω η επίσκεψη)

όμως το ρεκόρ μου ήταν τα παιδιά.
μιας που πήγαινα στην κουζίνα να βάλω παγωτό, περνούσα κι από τα παιδιά να δω, αν όλα είναι εντάξει.
μιας που πήγαινα στο μπάνιο να πλύνω για πολλοστή φορά τα δόντια μου (αφού έφαγα παγωτό), περνούσα κι από τα παιδιά να δω, αν όλα είναι εντάξει.
που σιγά μην ήταν.

τη μια, βρήκα και τις δυο ξέσκεπες,
την άλλη, η γάτα σχεδόν κρεμόταν από την επάνω κουκέτα
την τρίτη, η Ελένη που κοιμάται μέσα σε ένα οχυρό από μαξιλάρια είχε ρίξει τα μισά στο πάτωμα
την τέταρτη, την πέμπτη κλπ
το Ραφάκι ξαπλωμένο διαγωνίως και τα πόδια του έξω του κρεββατιού
η άλλη γάτα κοιμόταν πάνω στο πληκτρολόγιο του λαπτοπ της Ελένης
(το οποίο παραμένει ανοιχτό όλη τη νύχτα καθότι κατεβάζει)

τις τακτοποιούσα λοιπόν κι η Ελένη, μισοκοιμισμένη μ' έπαιρνε είδηση και κάτι μουρμούριζε μεταξύ ξύπνιου και ύπνου.

την επόμενη μέρα το πρωί:
"βρε μαμά, χτες το βράδυ, σε είδα στις δύο, στις τέσσερις και στις πέντε"
"ναι μωρό μου, είχα αϋπνία κι ερχόμουν στο δωμάτιο σας"
"μετά, σε είδα και στον ύπνο μου.."
.............................................................

(κάτι σαν τον εφιάλτη στο δρόμο με τις λεύκες, δηλαδή
cut?)

..κι ένα mail

2008-11-05T04:52:00.000-08:00

Δενδρογαλάκι μου καλό,
ειδα λοιπον σε μια βδομάδα και τις πέντε σαιζόν του L Word.

ένα έχω να παρατηρήσω. ή μάλλον δύο:
το πρώτο ειναι, πως με κυνήγησε ο Χρόνης, γιατί φώναζα στο σπίτι:
"Ελένηηη, μου κατέβασες τις λεσβίεεες;"
και μου έκανε παρατήρηση να είμαι πιο σεμνή και πως δε χρειάζεται να αναρωτιέται η πολυκατοικία, τι ακριβώς βλέπω και ποιον ακριβώς βάζω να μου κατεβάζει αυτά που βλέπω.

(βέβαια, μου είχε κάνει παρατήρηση και όταν έβλεπα το "Weeds" και φώναζα:
"Ελένηηηη, μου κατέβασες τους μαστούρηδεεες;")

το δεύτερο είναι, πως πολλές σκηνές τις είδα στο φου-φου (ff), γιατί τις σκηνές σεξ (ιδιαίτερα αν είναι αναλυτικές) τις βαριέμαι αφάνταστα κι αυτές παραήταν αναλυτικές.

όμως, μ' άρεσε, αν και θα σου ομολογήσω, δεν ήταν όπως το περίμενα.
καθότι, ένας δεινόσαυρος του φεμινισμού όπως εγώ, μάλλον θα περίμενε να "μιλά" περί ισότητας κλπ
τούτο μου θύμισε πιο πολύ sex and the city
και καμμία σχέση δεν είχε βεβαίως με τα του φεμινισμού, τα οποία κατάλαβα πως πλέον είναι ξεπερασμένα..

αλλά, μ' άρεσε πολύ η Shane και το απαράμιλλο στυλ της.

ευτυχώς, προτού ξωκείλω, μου κατέβασε η Ελένη, την αγάπη μου τον Οράτιο και τέσσερα ολόκληρα επεισόδια csi miami κι έτσι, σήμερα, θα επιστρέψω στα γνωστά μου μονοπάτια :ΡΡ

σε φιλώ και σ' ευχαριστώ, γιατί στο blog σου είδα την αναφορά στο L Word κι εμπνεύστηκα να την κατεβάσω :)))

Μαριλένα

Εγώ και συ μαζί..

2008-11-02T04:50:00.000-08:00

-Ραφαηλία, έλα να σου βάλω τη ζακέτα σου. έπεσε ο ήλιος κι είσαι με το κοντομάνικο!
-δεν μπορώ, τώρα τραγουδάωω..
-τη γλώσσα θα σου ντύσω βρε; έλα δω που σου λέω!

η Ελένη καθόταν δίπλα μου και μασουλούσε μπισκότα.
όταν μ' άκουσε να φωνάζω στη Ραφαηλία για τη "γλώσσα", πνίγηκε κι άρχισε να βήχει και να γελάει ταυτόχρονα.

ο Χρόνης έκανε βουτιά στη θάλασσα κι έμεινε στήλη άλατος.
το καλοκαίρι, μόλις θα ζέσταιναν τα νερά, θα έβγαινε ξανά, και θα μας οδηγούσε, πίσω, στο σπίτι..

η Ραφαηλία χοροπηδούσε ακριβώς εκεί που πάφλαζε το κύμα κι η Ελένη πήρε τη φωτογραφική.
τράβηξε το Ραφάκι
κι ύστερα έκρυψε τις κάλτσες του πατέρα της μέσα στην άμμο.
(ένα δεκάλεπτο έψαχνε ο Χρόνης για να τις βρεί, προτού φύγουμε!)

στο γυρισμό, στο αυτοκίνητο, τα κορίτσια τραγουδούσαν το αγαπημένο τους τραγούδι: εγώ κι εσύ μαζί

ο ήλιος είχε πέσει και ήταν σούρουπο πια όπως περνούσαμε από τα λιμανάκια της Βουλιαγμένης
"που είναι ο ήλιος;"
ρώτησα τον Χρόνη
"τ' είπες;"

μπορείς αν θες να βρεις πιο έξυπνους φίλους
να 'ναι μεγάλοι και πιο δυνατοί
μπορείς
αλλά να ξέρεις τη δικιά μου αγάπη
δεν θα στη δώσει φιλαράκο κανείς

τραγουδούσαν δυνατά τα κορίτσια κι έτσι, δεν μ' άκουσε

"ο ήλιος που είναι;" μίλησα δυνατότερα
"έφυγε. αυτό είναι το φως που άφησε"
"το λυκόφως"
"ναι"
"προτού βγει, πως λέγεται το φως;"
"λυκαυγές"
"σωστά. ξέρεις και ποιος γύρισε Το λυκόφως των θεών;"
"δεν θυμάμαι τώρα"
"δεν πειράζει. ούτ' εγώ"

ίσως αυτό, να ήταν προσβολή στη μνήμη του Λουκίνο Βισκόντι,
αλλά για μένα, μετά από τόσα χρόνια, μεγαλύτερη σημασία είχε πλέον το:
δυο φιλαράκια με μια ψυχή
εγώ κι εσύ μαζί..

κι ήταν παρήγορο, πως ενώ σκοτείνιαζε ο ουρανός, στο αυτοκίνητο μέσα ήταν φωτεινά
έτσι όπως τραγουδούσαν δυνατά τα κορίτσια:
εγώ κι εσύ μαζί..

Εικοσιπέντε..

2008-10-31T04:49:00.000-07:00

1-11-1957 : πότε πέρασαν εικοσιπέντε ολόκληρα χρόνια;
(-αύριο έχεις τα γενέθλια σου μαμά;
-ναι, μωρό μου.
-τα πόσα κλείνεις;
-πόσο χρονών σου έχω πει να λες πως είμαι;
-εικοσπέντε!
-ε, τόσα κλείνω. Εικοσιπέντε και γίνομαι εικοσιέξι)

θα πάρουμε μια τούρτα καραμέλα και θα τα γιορτάσουμε σε στενό φιλοοικογενειακό κύκλο.

(-σοκολάτα θα πάρουμε! δεν μ' αρέσει η καραμέλα.
-δικά μου γενέθλια είναι, ό,τι θέλω εγώ θα πάρω.
-καλά. κι εγώ δεν θα φάω.
-σκασίλα μου μεγάλη!
-μαμά!!)

θα φυσήξω κεράκια, μετά από τις δυο συνεχόμενες φορές που θα φυσήξει η Ραφαηλία.
την πρώτη φορά, φυσάει στο "να ζήσεις Ραφάκι και Χρόνια Πολλά".
ασχέτως αν γιορτάζω εγώ, το Ραφάκι φυσάει πάντα πρώτο.
τουλάχιστον σε μας που της το επιτρέπουμε.
η Ελένη, δεν υπάρχει περίπτωση να το δεχτεί.

τη δεύτερη, στο "Happy Birthday to you" και την τρίτη, φυσάω κι εγώ επιτέλους.
εννοείται, πως μετά, στο σερβίρισμα, βγάζω μ' ένα μαχαίρι την επιφάνεια της τούρτας, γιατί φύσα-φύσα, Κύριος οίδε πόσα σάλια θα έχουν πέσει πάνω της.

να σας ενημερώσω πως το αυτό κάνω και σε όποια παιδικά πάρτυ πηγαίνουμε: ειδικά σε αυτά όπου φυσάνε ΟΛΑ τα παιδάκια καταχαρούμενα.

(-ελα Μονκ, πάρε το μαχαίρι.
-μα καλό μου, δεν είναι θέμα Μονκ, είναι θέμα υγιεινής. Ο κάθε χριστιανός που έχει τα λογικά του, αυτό ακριβώς κάνει!
-εγώ, εσένα ξέρω μόνο.
-γιατί οι άλλοι είναι κοκορόμυαλοι, γι' αυτό.
-ωωωω ποιος μιλάειιι!!
-Ελένη!!)

θα σερβίρω την (καθαρισμένη) τούρτα, την σοκολατίνα πάστα της Ραφαηλίας (σιγά μη δεν της έπαιρνα κάτι που να της αρέσει), την coca cola (στην οποία έχω εθισμό και δεν είμαι σε στάδιο επιτυχούς αποτοξίνωσης) και θα κοιτάζω με το βλέμμα του αετού μήπως κάποιος θέλει κι άλλο γλυκό ή αναψυκτικό ή ο,τιδήποτε.

(-Χρόνη, να σου βάλω κι άλλη τούρτα;
-ναι, αμέ.
-ασε καλύτερα, μη βαρύνεις το στομάχι σου..
-βάλε, βάλε, μια χαρά είναι το στομάχι μου.
-ασε, μη κάνεις χοληστερίνη και τρέχουμε.
-βρε βάλε μου σου λέω!
-καλά, θα σου φέρω ένα γιαουρτάκι 2%)

θα γελάσω, θα φωνάξω, θα ψιλομαλλώσω τα παιδιά, θα πειράξω την κουμπάρα (που παίρνει τοις μετρητοίς ό,τι ακριβώς της λέω), θα πάρω πολλές, πολλές, μα πάρα πολλές ευχές και θα πιω πολλή, πολλή, μα πάρα πολλή coca cola.

και θα είμαι ένα χρόνο μεγαλύτερη.
ακριβώς εικοσιέξι.
ούτε μέρα παραπάνω..

Hitchcock: τα πουλιά

2008-10-26T04:48:00.000-07:00

A time of innocence..

2008-10-24T04:47:00.000-07:00

..στρίψαμε δεξιά και βγήκαμε στην κεντρική λεωφόρο.
τσέκαρα αφηρημένα στο μυαλό μου τη λίστα του σούπερ μάρκετ πατώντας ταυτόχρονα το κουμπί του ραδιοφώνου, όταν τους είδα:
ένα ζευγάρι.
ένα νεαρό ζευγάρι

αυτός, είχε αγκαλιάσει την κοπέλα και την είχε σηκώσει ψηλά στον αέρα
(τα πόδια της απείχαν ένα μέτρο από τη γη)
κι αυτή του κρατούσε το κεφάλι με τα δυο της χέρια και τον φιλούσε

-Χρόνη! κοίτα! κοίτα σου λέω!! δες πόσο όμορφοι είναι!

ο Χρόνης, σοβαρός οδηγός, δεν έπαιρνε το βλέμμα του από το δρόμο και του 'ριξα μια σκουντιά

-μα δες τους!
-κάτσε ήσυχα: οδηγώ τώρα

μου είπε θορυβημένος απ' τη σκουντιά
όμως εγώ, όπως περνούσαμε δίπλα τους, έσκυψα και τους κοίταξα,
μισοσηκώθηκα μάλιστα απ' το κάθισμα μου όταν τους προσπεράσαμε και στράφηκα πίσω:
μέχρι να τους χάσουμε απ' τα μάτια μας, η κοπέλα ήταν ακόμα ένα μέτρο πάνω απ' τη γη και φιλιόντουσαν..

Time it was, and what a time it was, it was
A time of innocence, a time of confidences..

Αγαπητή Ελένη

2008-10-23T04:45:00.000-07:00

Αγαπητη Ελένη σε 1 μέρα θα παω στα ζυμαρικα! Κρίμα βέβαια που δεν θα έρθεις, σε Αγαπώ παρα πολύ αυτό που εγραψες μου αρέσει παρα πολύ τελοσπάντον φαντάσου στα ζυμαρικα να μου δόσουν και μακαρόνια, η Δήμητρα μου ειπε οτι αν μου δόσουν να φάμε θα καθίσω σίγουρα δίπλα της! ο Μπαμπας μου είπε οτι μπορει να μας δόσουν κάτι. ευχαριστώ πολύ για την ταινία για την γκουφοτενία δεν με έβλεπες ευχαριστιμένη γιατι είμουν λιγο κουρασμένη ανο ακόμα είμαι ευχαριστιμένη ελπίζω την ταινία να τη γράψεις

Παροιμίες

2008-10-20T04:44:00.000-07:00

Ανάβυσσος, παραλία.
κάθομαι στην πάνινη καρέκλα μου που δεν έχει πόδια και λύνω σταυρόλεξο για δυνατούς λύτες.
η Ελένη στην άμμο, έχει αγκαλιά το Ραφάκι και γελάνε
ο Χρόνης δίπλα μας, διαβάζει.

-μαμά, τα Χριστούγεννα ξέρεις σε πόσες μέρες είναι; ρωτά η Ελένη
της απαντώ αφηρημένα
-σε τρακόσιες;
-σε εξηνταμία
λένε κι οι δυο τους με μια φωνή, γιατί μετράνε τις μέρες, τις ώρες και τα λεπτά, μέχρι τα Χριστούγεννα.

-πότε πέρασε ο καιρός, μονολογώ, καλά λένε "από Αύγουστο χειμώνα κι από Μάρτη καλοκαίρι"
-λένε επίσης και "Μάρτης γδάρτης και κακός παλουκοκάφτης",
συμπληρώνει η Ελένη
-για πείτε, για ποιους άλλους μήνες ξέρετε παροιμίες; ρωτώ
-Απρίλη μου ξανθέ και Μάη μυρωδάτε, ο Χρόνης
-εξυπνάδες.. αυτό ειναι τραγούδι του Μίκη, τον κοιτάζω περιφρονητικά
-εγώ! εγώ!
πετιέται το Ραφάκι
-κάτι ξέρω για την 25η Μαρτίου
-η 25η Μαρτίου είναι εθνική γιορτή, δεν είναι παροιμία
επισημαίνει η Ελένη και συμπληρώνει:
-ο Φλεβάρης κι αν Φλεβίσει καλοκαίρι θα μυρίσει.
ορίστε!
θριαμβολογεί.
-σας κέρδισα όλους! η καλύτερη είμαι!!
-σιγά που μας κέρδισες!
διαμαρτύρομαι
-ξέρω κι εγώ μια άλλη
-για πες
-ο Σεπτέμβρης κι αν σε φτύσει
τη σκατούλα θα σου πήξει

ο Χρόνης με κοιτάζει αποδοκιμαστικά
-ωραίααα.. να ρωτήσει ο δάσκαλος τη Ραφαηλία "τι κάνατε το σαββατοκύριακο";
Ραφάκι: "βρίζαμε"

Little boxes

2008-10-18T04:43:00.000-07:00

Little boxes on the hillside,
Little boxes made of ticky tacky
Little boxes on the hillside,
Little boxes all the same,

Theres a green one and a pink one
And a blue one and a yellow one
And they are all made out of ticky tacky
And they all look just the same.

And the people in the houses
All went to the university
Where they were put in boxes
And they came out all the same

And theres doctors and lawyers
And business executives
And they are all made out of ticky tacky
And they all look just the same.

And they all play on the golf course
And drink their martinis dry
And they all have pretty children
And the children go to school,

And the children go to summercamp
And then to the university
Where the are put in boxes
And they come out all the same.

And the boys go into business
And marry and raise a family
In boxes made of ticky tacky
And they all look just the same,

Theres a pink one and a green one
And a blue one and a yellow one
And they are all made out of ticky tacky
And they all look just the same.

Malvina Reynolds

Αγγλικά, Ιστορία, Θρησκευτικά

2008-10-16T04:42:00.000-07:00

-Ραφαηλίαααα
-ναι;
-έλα δω!
-τώρα..

έρχεται τρέχοντας.
μιάμισυ ώρα πριν διάβαζε αγγλικά, ιστορία, θρησκευτικά και ως συνήθως κάνουμε ένα τσεκ δυο - τρεις φορές τη μέρα, στα σημεία που έχει δυσκολευτεί.

-πώς γράφεται το swim;
(προφέρει ένα-ένα γράμμα)
- s- w - i
i είναι σαν το "άι χτύπησα το χέρι μουυυ"
-τελείωνε!
-m

-πως έλεγαν τα πουλιά που κυνήγησε ο Ηρακλής;
-μμμμ, απο τι αρχίζει;
-από Σ. δύο λέξεις είναι
-το ξέρω! η δεύτερη είναι όρνες!
-όρνιθες. όχι όρνες.
-όρνιθες. η πρώτη είναι Σσσαα
-Στ..
-Σταααα..
-τι "Στα" βρε; Στυ! Στυμφαλίδες ! άντε γράφτο πέντε - δέκα φορές να το μάθεις.
-πόσες να το γράψω;
-όσες χρειάζεται.
-καλά. τέσσερις μου φαίνεται πως χρειάζεται.
-φτάνει να το μάθεις.
-θα θυμάμαι το στυμφάλι και το (ε)ίδες.
-τι είναι το στυμφάλι;
-κάτι σαν το σταφύλι..

-..και πρέπει να αγαπάμε όλοι οι άνθρωποι ο ένας τον άλλον
-γιατί;
-γιατί είμαστε συνάδερφοι.

Αστεράκια και βλακείες..

2008-10-14T04:41:00.000-07:00

"βρε Ελένη, έκανα ανίχνευση με τον υπολογιστή, ξέρεις, για να περάσω τα καινούρια μου ringtones στο κινητό και βρήκα ένα άγνωστο τηλέφωνο"
"καιιι;"
"και του έστειλα έναν ωραίο ήχο, αλλά αυτός μου τον απέρριψε"
"και;;"
"ε, τι και; κρίμα, αυτός έχασε"
"εμένα να δεις τι μου έρχεται στο μετρό! συνέχεια στέλνουν"
"τι καλέ;"
"αηδίες. φυσικά τα απορρίπτω με τη μία"
"γιατί βρε μωρό μου; μπορεί να θέλουν να σου στείλουν έναν ωραίο ήχο, όπως εγώ πριν"
"ναι, φαίνονται από το όνομα.."
"τι όνομα; το δικό μου είναι Sam, από το Samsung"
"προστυχιές"
"τι προστυχιές; για πες!"
"ωχ τώρα! να, χτες μου στειλε ένας "Κώστας" μ' αστεράκια και διάφορες βλακείες"
"αυτό δεν είναι πρόστυχο"
"ο γ**ιάς όμως είναι!"

άφωνη η μανούλα.
άφωνη.

Η Κυριακή

2008-10-13T04:40:00.000-07:00

o Xρόνης, ο αδερφός μου (ο Δημήτρης) κι εγώ στο δωμάτιο μου.
συζητάμε για την Κυριακή που πέρασε, πως πέρασε.
ο Χρόνης είχε μάθημα πέντε ώρες κι έτσι βόλτα δεν πήγαμε
κι ο Δημήτρης έχει αφρίσει απ' το κακό του, γιατί το Λιμεναρχείο στις μαγνητοφωνημένες οδηγίες, είχε βγάλει ΟΛΟ τον Σαρωνικό με απαγορευτικό, ενώ στην Αίγινα τα δρομολόγια εκτελούνταν κανονικά.
έτσι, δεν παρευρέθηκε σε κάποια σημαντική υποχρέωση που είχε κι αν δεν ήταν δύο μέτρα και εκατό κιλά, θα χοροπηδούσε σίγουρα από το κακό του.

(να εξηγήσω πως όταν ήρθε το μεσημέρι σπίτι, βρίζοντας "τους ηλίθιους της ΕΜΥ" γιατί
"αν τους άκουγα θα την πάταγα και θα πήγαινα στην Αίγινα το Σάββατο, και θα είχα αποκλειστεί εκεί",
είχαμε μια χαριτωμένη κόντρα, όπου εγώ του επεσήμανα:
"εσύ είσαι ηλίθιος βρε! που πιστεύεις το λιμεναρχείο βρε! σιγά μην έχει απαγορευτικό για την Αίγινα βρε!"
και χοροπηδούσα απ' το κακό μου, γιατί εγώ δεν είμαι δύο μέτρα κι εκατό κιλά, άρα μου επιτρέπεται μια χαρά το χοροπηδητό.
"άκου!" μου απάντησε κι έβγαλε το κινητό του, μου το κοπάνησε στο κεφάλι και μετά μου το 'βαλε στ' αυτί.
όντως, η μαγνητοφωμένη φωνή έλεγε, πως όλα τα δρομολόγια είχαν απαγορευτικό.
αμέσως σηκώθηκα κόκκινη απ' τα νεύρα και πήρα τηλέφωνο, όχι το λιμεναρχείο (όπου είτε μαγνητόφωνα θ' απαντούσαν, είτε δεν θα το σήκωναν καθόλου) αλλά το πρακτορείο στην Αίγινα.
οι άνθρωποι εκεί, μας πληροφόρησαν, πως φυσικά, τα δρομολόγια εκτελούνταν κανονικά από το πρωί.

έτσι, αφού θριαμβολόγησα στα κρεμασμένα μούτρα του αδερφού μου, αφού του προσέφερα ένα κομμάτι παστίτσιο της παρηγοριάς, μετά έκανα κούρα ξάπλας: όταν όλη τη βδομάδα τρέχεις, μια τέτοια κούρα επιβάλλεται ασυζητητί!)

ο Χρόνης ήρθε το απόγευμα, ο Δημήτρης πάλι το βράδυ, μου έφερε και δυο κεσέδες μουσταλευριά.
και να που βρεθήκαμε να συζητάμε για την Κυριακή που πέρασε..

έλεγε ο Χρόνης για το μάθημα του, έλεγε ο Δημήτρης για τη βόλτα στην παραλία της Λούτσας που έκανε.
εγώ τους άκουγα και χασμουριόμουν, καθότι η κούρα, ήθελε ακόμα ώρα για να λήξει

Δ: μιάμισυ ώρα περπάτημα, στην παραλία στη Λούτσα.
και χτες πήγα στο βουνό με τους σκύλους, δυόμιση ώρες περπάτημα!
Χ: καλό σου κανει η γυμναστική -με την καθιστική ζωή που κάνουμε. αλλά με μέτρο.
Μ: εγώ λεω, κοίτα να την κόψεις: στην ηλικία μας πρέπει να προσέχεις
(ευκαιρία δε χάνω να τον πειράζω για την ηλικία του: τσιμπάει με τη μία. κι είναι ένα χρόνο μικρότερος από μένα)
Χ: ναι βρε. τώρα πρεπει να προσέχουμε. μάλλον η γυμναστική είναι για τους πιτσιρικάδες.
Δ: τι λες!
πετάχτηκε όρθιος και φώναξε
ίσα-ίσα που τώρα πρεπει να γυμναζόμαστε. για να είμαστε σε καλή κατάσταση, για υγεία και για να νιώθουμε καλά!

"εγώ πάντως, προτιμώ να πεθάνω ξεκούραστη" είπα

γελάσαμε (ο Χρόνης κι εγώ δηλαδή, γιατί ο Δημήτρης απήγγειλε τα καλά του περπατήματος και της κολύμβησης) και μετά από λίγες ώρες,
πάει κι αυτή η Κυριακή
κι ας καρτερούμε μια άλλη.

και από σήμερα, καλή βδομάδα
με ή χωρίς γυμναστική.

Αξιον Αγάπης

2008-10-09T04:39:00.000-07:00

για το Χαμομηλάκι

ένα από τα blogs που μου έχουν κάνει την τιμή να με συμπεριλάβουν στα μέλη τους, είναι το χαμομηλάκι.

το χαμομηλάκι λοιπόν, ξεκίνησε μια άκρως τρυφερή συλλογή: τη Συλλογή Αγάπης.

αντιγράφω:

Βρείτε την πιο όμορφη στιγμή της ζωής σας: με το παιδάκι σας, το ανηψάκι σας, ένα παιδάκι, μια παιδική ζωγραφιά, μια παλιά φωτογραφία σας, όταν ήσασταν παιδάκι, ένα βίντεο με ένα παιδάκι, ό,τι αξίζει να αγαπηθεί και προσθέστε το στη Συλλογή «Άξιον Αγάπης».
Αναρτήστε το στο blog σας, με την υπογραφή:

Για το http://hamomilaki.blogspot.com/
Ενημερώστε μας για να προσθέσουμε το κόσμημά σας στη Συλλογή «Άξιον Αγάπης»

Προσέξτε, να προστατεύσετε τα προσωπικά σας δεδομένα.

το πλοίο θα σαλπάρει το βραδάκι

και στη φωτογραφία, η Ραφαηλία κι εγώ, τραβηγμένη από την Ελένη.

λίγο πριν σαλπάρει το πλοίο, το καλοκαίρι που μας πέρασε..

Στα σχόλια

2008-10-08T04:38:00.000-07:00

της Ραφαηλίας το μπλογκ, νομίζω πως οι περισσότεροι το ξέρετε.
εκεί που γράφει "Ραφάκι" κάτω από το "η Ελένη φωτογραφίζει", κλικ και βρίσκεστε στον κόσμο της.

το Ραφάκι, μπλογκ ήθελε με πείσμα, από τότε που ανακάλυψε πως κι εγώ έχω το δικό μου αλλά και η Ελένη κατά καιρούς ασχολείται με το δικό της.

έτσι, της έφτιαξα ένα, όπου μπαίνει αραιά και που, γράφει, απαντάει στα σχόλια της, μου δίνει οδηγίες για το τι μουσική να βάλω και ψάχνει για όμορφες φωτογραφίες να στολίσει τα ποστ της.

εννοείται πως δεν επισκέπτεται κανένα άλλο μπλογκ
(η Ισημερία, για παράδειγμα είναι απαγορευμένο έδαφος), αλλά δε νομίζω πως την ενδιαφέρει ο,τιδήποτε άλλο εκτός από το δικό της και της φίλης της.

αυτά που γράφει είναι μοναδικά
(όσο μοναδικές είναι οι σκέψεις και οι εκθέσεις οποιουδήποτε παιδιού)
ειδικά οι απαντήσεις της στα σχόλια που της κάνουν.

"φωτογράφισα" λοιπόν τη σελίδα της και έβαλα δίπλα στο κάθε σχόλιο, την απάντηση της.
κάντε κλικ πάνω της, να μεγαλώσει, για να τα διαβάσετε

και να χαμογελάσετε όπως κι εμείς.

Το φως κυριαρχεί

2008-10-05T04:36:00.000-07:00

-μ' αρέσει η θέση του ναπαγοσώστη μαμά. κοίτα, τους βλέπει όλους από πάνω!
-ποια θέση;
-του ναπαγοσώστη
-ναυάγοσωστη: αυτός που σώζει τους ναυαγούς.
ναυαγός και σώζω
πετάχτηκε ο Χρόνης και τη διόρθωσε
-όχι μπαμπά.
ναπάγοσωστης: αυτός που σώζει από το παγωμένο νερό
αντιπαράθεσε η Ραφαηλία, σίγουρη για την ετυμολογία της λέξης

φυσούσε σήμερα κι η παραλία είχε λίγο κόσμο.
περπατήσαμε μακριά από τη θέση του ναπαγοσώστη και φτάνοντας στο τέλος της αμμουδιάς, αφήσαμε τα πράγματα μας και καθήσαμε.
ξάπλωσα στην υγρή άμμο κι ο ουρανός πάνω μας με λίγα σύννεφα κι έναν ήλιο, λες κι ήτανε της άνοιξης

ο Χρόνης βούτηξε στη θάλασσα
η Ελένη ζωγράφιζε στην άμμο
το Ραφάκι έπαιζε μ' ένα άσπρο ψαράκι
κι εγώ ξαπλωμένη στη βρεμμένη άμμο χάζευα

στο δρόμο της επιστροφής, στο αυτοκίνητο τα κορίτσια τραγουδούσαν
"στην άγρια θάλασσα του κόσμου
η αγάπη μου είναι χαμένο νησί
η αγάπη μου είναι ο άγγελός μου
στη νύχτα του κόσμου το φως και η αρχή"

κι ήταν η δεύτερη Κυριακή της φθινοπωρινής μας βόλτας
κάνοντας ακόμα ομορφότερη την αναμονή εκείνης της Κυριακής,
όπου απ' την παγωνιά
στην παραλία,
θα βρισκόμαστε μονάχα εμείς..

στη νύχτα του κόσμου το φως κυριαρχεί
όπως ακριβώς το τραγουδάει το Ραφάκι.

υγ
δεν χρειάζεται να πω, πως είναι το μωρό μας που περπατάει στην ακροθαλασσιά, έτσι δεν είναι;
βγάλαμε κάλτσες και αθλητικά και όρμησε..

Επιτέλους σπίτι..

2008-10-02T04:35:00.000-07:00

επιτέλους σπίτι..

(για όσους δε γνωρίζουν, να "πω" πως είχα κλειδωθεί έξω απ' το blog μου, περίπου μία εβδομάδα)

συμπληρώνω:

όλα ξεκίνησαν όταν θέλησα ν' αλλάξω κωδικό.

για μία μέρα έμπαινα κανονικά στον blogger και έπαιρνα τα mail μου (αν και δεν θα 'πρεπε αφού στην αλληλογραφία μου - outlook express δεν είχα αλλάξει κωδικό).

κάποια στιγμή σταμάτησε να λειτουργεί η αλληλογραφία μου και έβαλα το νέο κωδικό, αλλά δεν λειτουργούσε.

επιπλέον δεν μπορούσα να μπω στον blogger!

μετά από πολλές προσπάθειες κατέφυγα στην λύση "ξεχάσατε τον κωδικό σας".

αλλά, το δεύτερο mail που είχα δηλώσει, το είχα καταργήσει και δεν είχα ενημερώσει το λογαριασμό του google.

έτσι, περίμενα πέντε ημέρες για την ερώτηση-ασφαλείας πλέον.

την οποία ευτυχώς θυμόμουν και είχα συμπληρώσει.

γιατί αν έλειπε αυτό, ο λογαριασμός μου δεν θα είχε τρόπο να ξεκλειδωθεί!

αυτά.

συμπέρασμα:

για όλα φταίει ο Χρόνης, γιατί αυτός φαγώθηκε "άλλαξε κωδικό" και "άλλαξε κωδικό"!

αν δεν τον είχα αλλάξει, τίποτα απ' αυτά δεν θα είχε συμβεί :ΡΡ

Για τα Σάββατα των μαθητικών μου χρόνων

2008-09-27T04:34:00.000-07:00

τότε που όλη μου η έννοια ήταν το πάρτυ του Σαββάτου
ήταν το αγόρι που μου άρεσε
και πόσα μπλουζ θα 'παιζαν στο πικ απ για να χορέψουμε

το πρωί στο σχολείο
την ώρα των μαθηματικών σκεφτόμουν τι θα φορέσω το βράδυ
και μέχρι ποια ώρα θα μου επιτρεπόταν να καθήσω

στις εννιά περνούσε και μ' έπαιρνε ο συμμαθητής μου ο Γιώργος
(παιδί, που του είχε πλήρη εμπιστοσύνη η μητέρα μου.
στην πέμπτη γυμνασίου, τον χρησιμοποιούσα για τα ραντεβού: ερχόταν με έπαιρνε, χωρίζαμε, πήγαινα εγώ στο ραντεβού μου, μετά συναντιόμασταν και γυρίζαμε σπίτι.
"θα με κάψεις εσύ!" γκρίνιαζε
αλλά, μέχρι που χώρισαν οι δρόμοι μας, το καθήκον του το έκανε)
περνούσε μ' έπαιρνε και πηγαίναμε μαζί.
το βράδυ γυρίζαμε σπίτι, με παρέδιδε σαν συστημένο γράμμα κι έφευγε.

κι όλο το πάρτυ
όλο το βράδυ του Σαββάτου
ένα without you
ένα Sylvia's mother
ένα i'd love you to want me

ένα φιλί..

Πήγε η γάτα στο χορό

2008-09-25T04:33:00.000-07:00

το γκρίζο γατί, είναι ένα από τα αγαπημένα τραγούδια της Ραφαηλίας.
συχνά-πυκνά το τραγουδάει, το χορεύει, το ζει:

"μια φορά κι έναν καιρό
πήγε η γάτα στο χορό
με γοβάκια και φουρώ
κι απ'την πολλή χαρά
κουνούσε την ουρά.."

έτσι και χτες το βράδυ.
έκανε μπάνιο, έβαλε τις πυτζαμούλες της, έφαγε κι έπειτα, εκεί που είχε ξαπλώσει στην κουκέτα της έτοιμη για ύπνο κι εγώ την χάιδευα και τη νανούριζα, κάτι της έκανε κλικ, πετάχτηκε απ' την αγκαλιά μου κι άρχισε να τραγουδάει:

"νιάου νιάου βρε γατούλα
με τη ροζ μυτούλα
γατούλα μου μικρή
νιάου
σ' εχουνε νυστάξει .. "

"σ' έχουνε νυστάξει;" τη ρώτησα "τι σ' έχουνε;"
"νυστάξει"
"γιατί μωρό μου, "νυστάξει"; πως δηλαδή την έχουνε νυστάξει;"
"να, από το βιολί κι αυτά"

εμμμ, βλέπεις, "πήγε η γάτα στο χορό"..

υγ
γκρι γατί δεν έχουμε
την Ακκα φωτογράφισε η Ελένη, αλλά αμφιβάλλω αν θα λάβει ποτέ πρόσκληση για χορό.

To Lost, ο Dexter και άλλες ιστορίες

2008-09-23T04:31:00.000-07:00

κάθε βράδυ στις δώδεκα έρχεται η Ελένη και βλέπουμε μαζί Lost
κάθε βράδυ στις δώδεκα, είναι η δική μας ώρα, που δεν χωράει κανείς άλλος, παρά μόνο οι δυο μας, δυο κουτιά coca light και σχόλια, όχι πάντα σχετικά με την υπόθεση.

("ένα καλό παιδί σαν τον Hurley θέλω να βρεις μωρό μου"
"δεν θα 'σαι καλά"
"γιατί; επειδή είναι λίγο παχουλός; την καλωσύνη της ψυχής να βλέπεις"
"τον Hurley, να τον πάρεις εσύ"
"εμείς πήραμε, πήραμε")

χτες βράδυ λοιπόν, είδαμε το τελευταίο επεισόδιο της τέταρτης σεζόν.
αφού συμφωνήσαμε, πως καλό όλο το Lost, αλλά η πρώτη (σεζόν) είναι η αχτύπητη, καταλήξαμε πως από δω και στο εξής, σειρά έχει μάλλον το dexter.

κοίτα όμως κάτι παράξενο: σχεδόν ποτέ δεν έχω δει με τα κορίτσια, αυτά που προορίζονται για την παιδική ηλικία.
βαριέμαι αφάνταστα τόσο τα κινούμενα σχέδια, όσο και τις ταινίες Disney, βαριέμαι γενικά όλα όσα βλέπουν τα μικρά.

απλά, περιμένω στη γωνιά του δρόμου να μεγαλώσουν.
έτσι, κάποτε φτάνει η στιγμή να δούμε μαζί, το Lost, ο Dexter και άλλες ιστορίες

υγ
και να συμπληρώσω, πως την ευχή για τον Hurley την εννοώ απόλυτα: καλύτερο παιδί σε σειρά, ούτε που έχω ξαναδεί.
κι η αλήθεια, είναι πως έχω δει πολλές..

Σεπτέμβρης ξανά..

2008-09-19T04:10:00.000-07:00

επιτέλους φθινόπωρο
επιτέλους αυτή η ελαφριά ψύχρα που σε κάνει να τραβάς το σεντόνι μέχρι το σαγόνι το ξημέρωμα,
που σε κάνει να νιώθεις πως ο χειμώνας μένει μόλις δύο τετράγωνα πιο πέρα.

"τι εννοείς; πως την Κυριακή δεν έχει μπάνιο;"
αγανάκτησε η Ραφαηλία, η οποία είναι αποφασισμένη να κολυμπάει μέχρι τα Χριστούγεννα
"θα δούμε"
"εγώ πάντως, μπάνιο θα κάνω"
"θα δούμε"
"εκτός κι αν βρέχει. τι λες; θα βρέχει;"
"που θες να ξέρω; μπορεί"
"μακάρι να βρέχει όλη μέρα! μου έλειψε η βροχή μαμά"
"κι εμένα μωρό μου"

αν βρέχει, θα πάμε μέχρι τη θάλασσα και με τις στάλες να κυλούν στο παρμπριζ του αυτοκινήτου, θα χαζεύουμε τα κύμματα
ακούγοντας κατά πάσα πιθανότητα την Αλίκη και τους φίλους της, να τραγουδάνε "άστο το χεράκι σου.."

αν όχι, θα πάμε πάλι μέχρι τη θάλασσα και θα τραβάμε τη Ραφαηλία, προσπαθώντας να την πείσουμε να μείνει έξω απ' το νερό.

όπως και να 'χει όμως, επιτέλους φθινοπώριασε.

καιρός ήταν..

υγ
η φωτογραφία (σχεδόν όπως πάντα) της Ελένης

Πρόσεξε μη τον πεις Βασίλη!

2008-09-17T04:09:00.000-07:00

είχα μια φίλη κάποτε, που την αγαπούσα πολύ.
στην εφηβική παρέα των διακοπών είχε ξεκινήσει η φιλία μας και σιγά σιγά είχε γίνει σχέση ζωής.
τη φίλη μου, ας την πούμε Χρυσούλα.

η Χρυσούλα λοιπόν την εποχή που γνώρισα τον Χρόνη, είχε γνωρίσει κι αυτή τον έρωτα της ζωής της.
μια σχέση, που κράτησε αρκετά, αλλά ο Ερωτας (ας τον πούμε Βασίλη) την ταλαιπωρούσε πολύ.
καψόνια κανονικά της έκανε της κοπέλας κι αυτή αντί να τον αφήσει, εκεί, υπέμενε όλες τις ταλαιπωρίες και τις στεναχώριες.

με τον Χρόνη τότε, πηγαίναμε τα Παρασκευοσαββατοκύριακα στην Αίγινα.
φεύγαμε Παρασκευή βράδυ και γυρνούσαμε Δευτέρα πρωί.

κάποια φορά λοιπόν, φιλοξενήσαμε στο σπίτι τη Χρυσούλα και το Βασίλη.
έμειναν το Σάββατο σε κάποιο ξενοδοχείο, την Κυριακή ήρθαν σε μας και τη Δευτέρα έφυγαν.
έπειτα από λίγο καιρό, χώρισαν.
ούτε που θυμάμαι πια, ποιος χώρισε ποιον.

σημασία είχε, πως η Χρυσούλα έμεινε μόνη κι αυτό δεν της άρεσε καθόλου.

έτσι, στράφηκε σε κάποιον άλλο: στον αιώνιο θαυμαστή της (ας τον πούμε Αγγελο), που την ήθελε καιρό.
ο Αγγελος ζούσε για την Χρυσούλα: την αγαπούσε, την πρόσεχε, της έκανε όλα τα χατήρια, άψογος ήταν.
κι εκείνη όμως έκανε φιλότιμες προσπάθειες για τη σχέση τους.

λίγους μήνες αργότερα, ήρθε η Χρυσούλα και με ρώτησε:
-τι λες; να έρθουμε στην Αίγινα το διήμερο;
-να έρθετε!
της απάντησα με ενθουσιασμό και αμέσως πήρα τηλέφωνο το Χρόνη να τον ενημερώσω.

Παρασκευή βράδυ, εμείς, κλασσικά πήραμε το φέρυ για την Αίγινα και από κείνη την ώρα, επαναλάμβανα κάθε πέντε λεπτά γεμάτη άγχος στο Χρόνη:

-πρόσεξε μη τον πεις Βασίλη! ε; κανόνισε! πρόσεξε μη γίνουμε ρεζίλι! ε; Αγγελο τον λένε!!
-μη μου το λες, γιατί το κάνεις χειρότερο. άσε με.
-κανόνισε ε; πες "Αγγελε!" Αγ-γε-λε! πέσ' το!
-άσε με μωρέ που θα πω "Αγγελε"!
-μήπως να λες εμένα "Αγγελο", για να εξασκηθείς;

Αγγελο δεν με είπε, αλλά όλο το βράδυ του έκανα μάθημα.
γιατί ο Χρόνης, ειδικεύεται σε κάτι τέτοια κι αφού τον Βασίλη τον βλέπαμε πάνω από ένα χρόνο, δεν θα ήταν καθόλου δύσκολο γι' αυτόν να μπερδέψει τα ονόματα.

έρχεται λοιπόν το Σάββατο, έρχεται και το ζευγάρι και περνάμε όμορφα.
ο Αγγελος να είναι πίσω από τη Χρυσούλα, να της φέρνει αυτό που θέλει πριν καν το θελήσει κι εγώ να ρίχνω φαρμακερές ματιές στο Χρόνη, που όχι μόνο δε μάντευε τι ήθελα, αλλά και όταν το ζητούσα, η απάντηση του ήταν "καλά, σε λίγο".

όλη τη μέρα κάναμε βόλτες, μαγειρέψαμε το μεσημέρι, το απόγευμα ξανά βόλτα μέχρι που σκοτείνιασε και μαζευτήκαμε σπίτι να χαλαρώσουμε και να ζεσταθούμε.
βλέπετε ήταν χειμώνας και το κρύο στην Αίγινα είναι τσουχτερό.

τι να κάνουμε, τι να κάνουμε, είπαμε να παίξουμε χαρτιά.
πραγματικά, στρώσαμε το τραπέζι, φέραμε την τράπουλα και βαλθήκαμε να μάθουμε πόκα στον Αγγελο (μιας και οι Ντίλιγκερ δεν καταδεχόμασταν να παίξουμε άλλο παιχνίδι).

πρόθυμος ο μαθητής, πρόθυμοι κι οι δάσκαλοι, κάποια στιγμή, απ' την τόση προσπάθεια για μάθηση, δίψασε ο άνθρωπος.
σηκώθηκα να του φέρω νερό, αλλά ευγενικός όπως πάντα, διαμαρτυρήθηκε:
-έλα τώρα! με κάνεις να νιώθω ξένος
και πήγε γρήγορα στην κουζίνα.

-είδες βρε; σκούντηξα το Χρόνη.
αυτός είναι άνθρωπος, όχι όπως εσύ.
μπράβο Χρυσούλα! πολύ καλό παιδί, μπράβο!

και γύριζοντας προς την κουζίνα φώναξα:

-Βασίλη; μου φέρνεις και μένα ένα ποτήρι παρακαλώ;

Η χαρά των άλλων

2008-09-13T04:08:00.000-07:00

η Ακκα κοιμάται

"χαχ, κοίτα την, γελάει σαν τον Joker" ξεκαρδίζεται η Ελένη και τρέχει να φέρει τη φωτογραφική.
μαζί της ξεκαρδίζεται κι η Ραφαηλία.

όχι ότι ξέρει το Ραφάκι ποιος είναι ο Joker, απλά θέλει να συμμετέχει στο γέλιο της Ελένης

(κι αυτό είναι που κάνει εμένα να χαμογελώ.
όχι ακριβώς σαν τον Joker
ούτε καν σαν τον Batman.

να χαμογελώ όμως γιατί, θέλω πολύ να μάθουν τα παιδιά μου,
να χαίρονται με τη χαρά των άλλων.

όπως στη λύπη, όπως στη στεναχώρια
που η συμπόνια βγαίνει απ' την καρδιά
έτσι ακριβώς να βγαίνει κι η χαρά, στην ευτυχία των άλλων)

η φωτογραφία της Ακκας, αν κλικάρετε πάνω της, είναι σε μέγεθος wallpaper.
για όποιον θέλει την Ακκα-Joker στον υπολογιστή του :)

Πρωί στο σχολείο

2008-09-11T04:07:00.000-07:00

πρωί πρωί στο σχολείο.

το Ραφάκι τρέχει στο προαύλιο με τις φίλες της
η Ελένη δίπλα μου πλέει σε πελάγη ευτυχίας που τέρμα πια το σχολείο γι' αυτήν
μαμάδες συναντιούνται κι ανταλάσσουν φιλιά και χαμόγελα
γιαγιάδες και παππούδες καμαρώνουν τα εγγόνια τους
κι εγώ περιμένω να χτυπήσει το κουδούνι, για να μάθουμε επιτέλους, ποια δασκάλα θα έχει φέτος το μωρό μου.

"κοίτα κάτι παπούτσια" με σκουντάει η Ελένη "σαν του Ερμή δεν είναι;"
εγώ δε βλέπω τα παπούτσια της μαμάς που λέει η Ελένη, μια άλλη μαμά κοιτάζω, μεγαλόσωμη που φτερνίζεται διαρκώς
και το μικρό της κάνει συνέχεια τούμπες και βαρελάκια μπροστά της.

(χτες το βράδυ
η Ραφαηλία ξαπλωμένη, αλλά που να την πάρει ο ύπνος απ' την αναστάτωση για το σχολείο που ανοίγει.
κάθομαι στην κουκέτα της και της ανασηκώνω τις αφέλειες απ' το μέτωπο.

"τι θα βάλω αύριο μαμά;"
"λέω, το φουστάνι το καρώ"
"ωραίαααα" χαμογελάει ευτυχισμένη
"κοίτα χαρά! τι σε νοιάζουν τόσο τα ρούχα καλέ;
μόνο τα μεγάλα κορίτσια έχουν το νου τους σε μόδες και τέτοια"
"γιατί μόνο τα μεγάλα κορίτσια;"
"γιατί τους νοιάζουν τ' αγοράκια. εσύ είσαι μικρή ακόμα γι' αυτά"
"όμως εμένα μ' αγαπάει ο Αντώνης!"
"ποιος;"
"ο Αντώνης. να, μια φορά που καθόμασταν στην αυλή και δίπλα μου ήταν η Ελισάβετ και δίπλα της ο Ντέιβιντ και δίπλα στον Ντέιβιντ ο Αντώνης, ο Αντώνης είπε στον Ντέιβιντ πως μ' αγαπάει κι ο Ντέιβιντ το 'πε στην Ελισάβετ κι η Ελισάβετ μου το 'πε εμένα"
"και τι είναι ο Αντώνης; Αλβανός;"
"όχι"
"Βούλγαρος;"
"όχι"
"Ρώσος;"
"Ελλάδινος είναι μαμά" )

και με τον Ελλάδινο στο μυαλό μου, ούτε που πήρα είδηση την ανακοίνωση για το ποιον δάσκαλο θα έχουμε φέτος: τον κύριο Σπύρο.

αααα, μα μας το χρωστούσαν, πως δε μας το χρωστούσαν!

ο κύριος Σπύρος
ένας πολύ καλός άνθρωπος κι ένας πολύ καλός δάσκαλος.

τον κύριο Σπύρο είχε η Ελένη στην ε' δημοτικού
(κι ακόμα τον θυμάται πολύ γλυκά).

ανέβηκαν τα παιδιά να πάρουν τα βιβλία τους και όταν βγήκαν, η Ελένη κι εγώ πλησιάσαμε.
μας είδε ο δάσκαλος και χαμογέλασε:
"βλέπω όλη η οικογένεια είναι εδώ"

κι έτσι, μ' αυτό το χαμόγελο, η φετεινή σχολική χρονιά ξεκίνησε όπως ακριβώς έπρεπε για όλα τα παιδάκια της γ' δημοτικού, που πέρσυ πέρασαν τόσα πολλά.

επιτέλους..

από μέσα απ' την καρδιά μου λοιπόν,
καλή μας
και καλή σας
σχολική χρονιά εύχομαι!

Τα κουτιά

2008-09-09T04:06:00.000-07:00

"με πάτησες!"
"εε, συγγνώμη"
"ασε με βρε Ελένη! "συγγνώμη". τι συγγνώμη; από τότε που βγήκε η συγγνώμη..."
"..χάθηκε το φιλότιμο. καλά δε βαρέθηκες να το λες;"
"βρε, με πάτησες λέμε! πονάει το ποδαράκι μου και συ πάλι μια αναισθησίαα"
"ε, τι θες να κάνω; είπαμε συγγνώμη. επίτηδες το 'κανα;"
"μου το 'λιωσες καλέ το πόδι! κοίτα πως το κανες! σα να 'ναι από πλαστελίνη: πλακέ"
"ναι, εγώ στο 'κανα! δε φταίει που τα πόδια σου είναι σαν κουτιά!"

(το δεξί που βλέπετε, είναι το καταγματένιο. αυτό που μου πάτησε!)

Η χαρά της ζωής

2008-09-08T04:05:00.000-07:00

στην οθόνη του υπολογιστή μου μπροστά
ο κέρσορας ν' αναβοσβύνει
και 'γω αφηρημένη ν' ακούω μουσική

γοητευτική, εξαίσια μουσική που με συναρπάζει
μουσική που με κάνει να διακτινίζομαι σ' άλλα χρόνια
σ' άλλες εποχές

αναστενάζω και νοιώθω λίγο κουρασμένη
λίγο θλιμμένη

τότε ακριβώς μπαίνει η Ελένη στο δωμάτιο
(πιο πολύ την αισθάνομαι, παρά την ακούω)

δε γυρίζω να τη δω,
μόνο ψιθυρίζω:
"μου 'φυγε η χαρά της ζωής. γιατί;"

κι αυτή απαντά:
"ποια "χαρά της ζωής"; κανένας φίλος σου μπλόγκερ;"

Εννιά με πέντε

2008-09-05T04:04:00.000-07:00

πόσες πιθανότητες πια, το μεσημέρι να ψάχνω το Nine to Five και το βράδυ να παίζεται στην τηλεόραση;

"αυτό είναι!" έτρεξα και είπα στο Χρόνη, που ως καλός μαθητής διάβαζε στον υπολογιστή του.
"μπορείς να τα παρατήσεις όλα: και τη δουλειά και το μεταπτυχιακό, και όλα τυχερέ"

με κοίταξε καχύποπτα για λίγο
"τι θέλεις πάλι;"
"μια πολυθρόνα που κάνει μασάζ. δε μπορείς να φανταστείς πόσο πολύ τη ζητάει η πλάτη μου: μερικά πρωινά, σηκώνομαι από το κρεββάτι σαν τον Κουασιμόδο.
αλλά δεν ηρθα γι' αυτό.
βρε ήρθα να σου πω, πως έχω προπατορικό χάρισμα!! κι αν το εκμεταλευτούμε σωστά.."
"τι έχεις;"
"κληρονομικό μάλλον λέγεται, το χάρισμα.
πρόσεξε: σκέφτομαι κάτι και σε λίγο πραγματοποιείται.
φοβερό;;;"

με ξανακοίταξε, αυτή τη φορά όμως, με άλλη έκφραση στο βλέμμα

"άσε μας ρε Μαριλένα κι έχω δουλειά"
"καλάααα... περίμενε, κι όταν βρεθείς στην ανάγκη μου, μην έρθεις έρποντας ως φίδι να με παρακαλέσεις.."
"εντάξει, δε θα 'ρθω. μ' αφήνεις τώρα να τελειώνω;"

εννοείται πως έφυγα περιφρονητικά και δεν του είπα τίποτα!
αυτός χάνει, όχι εγώ.

μα όμως, πείτε: πόσες πιθανότητες έχει μια ταινία του '80 να προβληθεί στην τηλεόραση την ίδια ώρα που τη σκέφτομαι κι εγώ;

όλα ξεκίνησαν ψωνίζοντας μια κασετίνα για το Ραφάκι: την Πέμπτη ήδη, ανοίγουν τα σχολεία.

την Πέμπτη, όλες οι ηρωίδες, που ονομάζονται "εργαζόμενες μητέρες" θα αναστενάξουν γνωρίζοντας πως απ' τις οκτώ και μετά, τα καμάρια τους, θα κάθονται σ' ένα θρανίο

την Πέμπτη θα χτυπήσουν κάρτα, θα ανοίξουν το μαγαζί, θα σηκώσουν το τηλέφωνο, θα κάνουν καφέ, θα μιλήσουν με κάποιον συνάδερφο και θα ξέρουν, πως τα μωρά τους, είναι σχολείο.
και είναι καλά..

εντάξει.
κληρονομικό χάρισμα, μπορεί και να μην έχω.
το country τραγουδάκι όμως 9-5 το τραγουδάω μια χαρά παράφωνα.

κι ας ξεραίνεται η Ελένη στο γέλιο, όταν ακούει το όνομα της Dolly Parton
κι ας το λέει ο Χρόνης "βλάχικο"

βρε
nine to five,
for service and devotion
you would think that i
would deserve a fair promotion..

καλή σχολική περίοδο
τόσο στα παιδιά
όσο και στις εργαζόμενες μαμάδες.

Τη λένε Πόπη..

2008-09-03T04:03:00.000-07:00

στη συγκέντρωση γονέων, λίγο πριν τις διακοπές των Χριστουγέννων, όταν πήγαινε η Ελένη α' δημοτικού:
μαζεμένες όλες οι μαμάδες στα θρανία κι η δασκάλα στην έδρα, να εξηγεί πως ακριβώς φανταζόταν τη σχολική γιορτή.

με μαμά ντυμένη άγιο Βασίλη, με την αίθουσα στολισμένη γιορταστικά, με τραγούδια στο σχολικό κασετόφωνο, με δωράκια στα παιδιά.

αφού λοιπόν, τέλειωσε την παρουσίαση, ήρθε κοντά στα θρανία και είπε:
"τα δώρα των παιδιών, θα προτιμούσα να είναι βιβλία.
μία από σας, θα πρέπει να αναλάβει να μαζέψει τα χρήματα, να πάρει προσφορές από τα βιβλιοπωλεία, να αγοράσει τα βιβλία και να τα ντύσει Χριστουγεννιάτικα..
ποια θα 'θελε να το αναλάβει;"

από κάτω σιωπή.
καμμία δεν ήταν πρόθυμη να πάρει την ευθύνη.

"καμμιά λοιπόν;;" άρχισε να τα παίρνει η δασκάλα.

και τότε πετάχτηκε η Πόπη: μαμά δυο κοριτσιών, κοντή, στρουμπουλή και ξανθιά:
"να πάει η Μαριλένα, που είναι αργόσχολη!"

η Πόπη δεν εργαζόταν.
αλλά δεν μπορούσε να μου συγχωρήσει, πως έκανα ό,τι ήθελα, χωρίς να δέχομαι καμμία πίεση από τον Χρόνη.

ήταν τόσο ανόητη, που δεν καταλάβαινε, πως η πίεση που ασκούσα (και εξακολουθώ να ασκώ) στον εαυτό μου, ήταν (και είναι), πολύ μεγαλύτερη από αυτήν που θα μπορούσε να μου ασκήσει οποιοσδήποτε άλλος.

καλή της ώρα, όπου κι αν βρίσκεται..

Πεπόνι θες;

2008-09-01T04:02:00.000-07:00

η σχέση μου με τα φρούτα είναι σχεδόν ανύπαρκτη.
τρώω ένα μανταρίνι τον Δεκέμβριο
ένα πεπόνι το καλοκαίρι
και ένα ρόδι το φθινόπωρο (αν δεν βαρεθεί ο Χρόνης να μου το καθαρίσει).

πριν λίγες μέρες, αποφάσισα, πως καιρός ήταν για το πεπονάκι του καλοκαιριού.
έτσι, το Σάββατο αγόρασα ένα βιολογικό, μικρούλι και στρογγυλό, έκοψα την Κυριακή το μισό και σήμερα είπα να τελειώνω και με το υπόλοιπο.

το βραδάκι λοιπόν, άνοιξα το ψυγείο, το πήρα κι αφού το έκοψα, το σέρβιρα σ' ένα άσπρο πορσελάνινο μπωλ και ξεκίνησα για το δωμάτιο μου, να φάω παρέα με τον (my name is) Earl.

ο Χρόνης διάβαζε στον υπολογιστή του, όταν ακούγοντας με να περνώ έξω από το δωμάτιο, σήκωσε το κεφάλι, με είδε και χαμογέλασε:
"ωραίο πεπόνι! αυτό ήταν για φέτος;"
"ίσως πάρω και δεύτερο. δεν ξέρω. θέλεις λίγο;"
"αμέ!"

πλησίασα:
"άνοιξε το στόμα σου" του είπα, αυτός άνοιξε το στόμα κι εγώ τσίμπησα ένα κομμάτι με το πιρούνι και προσπάθησα να του το ταίσω με τη μία.

το κομμάτι ήταν μεγάλο και δεν χωρούσε εύκολα, ο Χρόνης διαμαρτυτόταν με μουγκρητά, εγώ έσπρωχνα μέχρι που επιτέλους το χώρεσα!

"δεν είμαστε καλά! τι γκουμούτσες είναι αυτές;!" αγανάκτησε μόλις το κατάπιε
"όχι και γκουμούτσες! μια χαρά κομμάτια"
"μια χαρά για μουλάρια! που έχουν ένα στόμα τόσο"
(και άνοιξε τα χέρια του πάνω-κάτω, για να δείξει το μήκος των σαγονιών ενός μουλαριού)
"έλα, αηδίες.. ξέρεις γιατί τα κόβω τόσο μεγάλα;"
"γιατί;"
"γιατί όσο μεγαλύτερα τα κόβεις, τόσο περισσότερες βιταμίνες εμπεριέχονται. με τα μικρά κομματάκια, καταστρέφεις και τις βιταμίνες."
"γι'αυτό δηλαδή το κάνεις;"
"φυσικά! τι νόμισες;"
"ότι το κάνεις από βαρεμάρα! άστα αυτά για τις βιταμίνες! "

του γύρισα περιφρονητικά την πλάτη κι απομακρύνθηκα, μουρμουρίζοντας
"δε φταίει κανείς άλλος, εγώ φταίω που σου 'δωσα να δοκιμάσεις"
κι άνοιξα το dvd.

ο Earl ήταν εκεί και περίμενε.

πάω στοίχημα, πως κι αυτός, έτσι ακριβώς θα το 'κοβε: όχι κομματάκι, κομματάκι να τρως δυο ώρες για ένα φρούτο.
πφφφφ..

Τα χατήρια

2008-08-27T04:00:00.000-07:00

πριν αρκετά χρόνια
(ή μάλλον πολλά;)
ακουγόταν παντού το "βενζινάδικο" με την Πρωτοψάλτη.

σ' ένα πικ νικ λοιπόν, έχουμε μαγνητοφωνήσει εκτός των άλλων, το "βενζινάδικο" αλλά και το γιουγκοσλάβικο (kustino oro)
(πικ νικ ήταν ή επίσκεψη σε φαντάρο;
ούτε που θυμάμαι πια..)

λίγα μέτρα παρακάτω κάθεται μια παρέα τσιγγάνων
(οπότε τείνω πως μάλλον επίσκεψη σε φαντάρο θα ήταν)
η οποία ακούει και τα δυο τραγούδια: το ένα μετά το άλλο.

μόλις τελειώνει το kustino oro, σηκώνεται μια τσιγγάνα, πλησιάζει και λέει:
"αυτό είναι το καλό! όχι το άλλο!!"

εκτός του ότι η τσιγγάνα ( καλή της ώρα), είχε απόλυτο δίκιο,
και το αυθεντικό ήταν αυτό που έσκιζε ή όπως η ειδικός το έθεσε " το καλό"

το "δικό μας" όμως, έκανε την ειδοποιό διαφορά με τον απόλυτο στίχο:
"που όλα τα χατήρια
μου τ' άργησες πολύ"
..........................
τι νόημα έχει ένα χατήρι αν δε γίνεται στην ώρα του;
ίσως δεν είναι πια, καν χατήρι..

..........................

υγ
ακριβώς γι' αυτό επιμένω:
τώρα τη θέλω τη φριτέζα του Μαμαλάκη που ψήνει με μια κουταλιά λάδι!

τι να την κάνω τα Χριστούγεννα;
εεε;;;

Φέρτε μου ένα μαντολίνο..

2008-08-24T03:59:00.000-07:00

η Ελένη κι εγώ ξαπλωμένες περιμένουμε να δούμε τον σταθμό 13 του Κάρπεντερ, που θα δεχτεί επίθεση, το αμέσως επόμενο μισάωρο.

εν τω μεταξύ, μέχρι ν' αρχίσει το έργο, γυρίζουμε στα κανάλια χαζεύοντας και στοιχηματίζοντας, ποια θα βρει τις περισσότερες ταινίες που παίζονται εκείνη την ώρα.

-η επαφή, του Ζεμέκις
φωνάζω κατευχαριστημένη που προηγούμαι, για να συμπληρώσω πασιχαρής
-για να δεις, για μια ακόμα φορά, πως η μανούλα τα ξέρει ΟΛΑ!

-μμμμμ!!! κοροϊδεύει η μικρά
-μουγκάνιζε όσο θέλεις σαν καλή αγελάδα, εγώ πάντως σε κερδίζω
την αποστομώνω
και παίρνοντας το κοντρόλ, αρχίζω να περνάω τάκα τάκα τάκα τα κανάλια, μέχρι να βρω την επόμενη ταινία.
σταματάω στο Star που δείχνει σκηνές, από τα προσεχώς.
με την Ελένη βλέπουμε τον Nicolas Cage να παρελαύνει στην οθόνη μας, σοβαρός σοβαρός κι ευθυτενής

-χα! αυτό είναι..

αρχίζω να λέω
για να με διακόψει βιαστικά η Ελένη

-το ξέρω, το ξέρω!!
είναι το βιολί του λοχαγού Κορέλι..

Το κοντρόλ

2008-08-20T03:58:00.000-07:00

σήμερα το πρωί στις εννιά:
πλατ, πλατ, πλατ τα ποδαράκια της Ραφαηλίας ακούστηκαν να τρέχουν στο διάδρομο, να μπαίνουν στο δωμάτιο μου και μετά μ' ένα σάλτο να προσγειώνονται στο κρεββάτι μου.

-μαμά; ψιθύρισε
-μμμμμ..
-κοιμάσαι;
-μμμμμ...
-εγώ δεν έχω άλλο ύπνο
-εγώ όμως έχω.. έλα βρε μωρό αγκαλιά και κοιμήσου λιγάκι ακόμα!
-καλά

κόλλησε πάνω μου, τύλιξα τα χέρια μου γύρω της, αυτή στριφογύρισε μια-δυο φορές, βολεύτηκε και για μισό λεπτό περίπου κάθησε ακίνητη και αμίλητη.
μετά:

-μαμά;
-μμμμ..
-θα 'θελες να 'χες ένα κοντρόλ και να μπορείς να συνδέεις τους ανθρώπους και μετά να κάθεσαι στον υπολογιστή σου κι αυτοί να κάνουν ό,τι θέλεις;
-εσύ θα 'θελες;
-ναι, αμέ!
-και τι θα έκανες με το κοντρόλ;
-θα 'στελνα στη Γη του Πυρός τον κύριο Τάσο που μας στεναχωρεί!

στη Γη του Πυρός.
μάλιστα.

κοιτάξτε και κανονίστε: όποιος μας στεναχωρήσει, ξέρει από τώρα που ακριβώς θα πάει..

DVD με σκληρό (μέρος πρώτον)

2008-08-18T03:57:00.000-07:00

ένα dvd να γράφει.
τι πιο απλό;

τι πιο απλό δηλαδή για τους άλλους.
γιατί για μας που θέλαμε, ένα dvd με σκληρό δίσκο, να γράφεται ό,τι θέμε στον σκληρό και όχι στο δισκάκι, δεν ήταν διόλου απλό.

για να πω τη μαύρη αλήθεια, εγώ τον Frasier ήθελα να βλέπω, που προβάλλεται 2-2.30 στην ψηφιακή κάθε μεσημέρι.
το που θα γραφόταν πολύ που μ' ένοιαζε..
αλλά, ένοιαζε τον Χρόνη.

έτσι, το Σάββατο το μεσημέρι, μπήκαμε στον Κωτσόβολο του αεροδρομίου να κοιτάξουμε για dvd.
ουσιαστικά στην Ikea είχαμε πάει κι έπειτα χάρη στο γκίρι γκίρι, έσουρα τον Χρόνη μέχρι τον Κωτσόβολο.

(εδώ να κάνω μια διεύκρινιση: ο Χρόνης μισεί τον Κωτσόβολο και γενικώς μισεί όλα τα μαγαζιά τύπου "Κωτσόβολος".
η καλύτερη του, να αγοράζει ό,τι θέλει από το ίντερνετ και να μη χρειάζεται να βγει καθόλου στα μαγαζιά.
επιλογή όμως δεν είχε, μιας και το επιχείρημα μου "μόνο να δούμε. δεν είμαστε υποχρεωμένοι να αγοράσουμε!" ήταν ακαταμάχητο.
σιγά μη δεν αγοράζαμε!)

αφού εξετάσαμε ενδελεχώς όλα τα dvd, το μάτι μου έπεσε σε κάποιο, το οποίο είχε απομείνει μόνο κι έρημο στο ράφι.
"Χρόνη κοίτα!" φώναξα ενθουσιασμένη και πλησιάζοντας άρχισα να διαβάζω τα τεχνικά χαρακτηριστικά.
πλησίασε και ο Χρόνης, μια ζωή δύσπιστος και πεπεισμένος εκ των προτέρων, ότι ντε και καλά κάτι θα 'χε.
πλησίασε κι ένα ζευγάρι που κοίταζε κι αυτό για dvd εγγραφής, αλλά όχι με σκληρό
πλησίασε κι ένας πωλητής παράξενος, καθώς έμοιαζε πάρα πολύ με ανθρώπινο μπρελόκ!

"μπορείτε να μου πείτε αν αυτό το dvd έχει δίσκο;" ρώτησα μ' ενθουσιασμό
για να εισπράξω την απάντηση: "ναι, ουφ, έχει"
"ωραία" αναστέναξα ενθουσιασμένη και το αγκάλιασα με λαχτάρα.
"θα το πάρετε;" ρώτησε αυτός
"βεβαίως" είπα εγώ
"κάτσε να το δούμε" διαμαρτυρήθηκε ο Χρόνης.

"τι να δούμε καλέ; μια χαρά είναι"
ο πωλητής ήδη είχε φύγει φουριόζος, εγώ έτρεχα αγκαλιά με το dvd από πίσω του και τελευταίος ακολουθούσε ο Χρόνης μουρμουρίζοντας "μα είναι χτυπημένο!"

"το κουτί μόνο" αντέταξα κι ο πωλητής, φτάνοντας στην οθόνη του υπολογιστή του, πληροφόρησε περιφρονητικά τον Χρόνη
"γι' αυτό το δίνουμε στη μισή τιμή"
"αν είναι χτυπημένο και να το χαρίζατε, άχρηστο θα ήταν" τον αποστόμωσε ο Χρόνης κι έσκυψε να το βγάλει από το κουτί.
"για να δούμε, είναι εντάξει;!"

ο άνθρωπος-μπρελόκ περίμενε φουσκώνοντας και ξεφουσκώνοντας, εγώ καμάρωνα που είχα νοικοκύρη άντρα κι ο νοικοκύρης-άντρας, έβγαλε το dvd απ' το κουτί, το εξέτασε προσεκτικά, είδε πως ήταν μια χαρά και απεφάνθη:
"ωραία!"
"θα το πάρετε;"
"θα το πάρουμε"

ο Χρόνης έσκυψε και προσπάθησε να το ξαναβάλει μέσα όπως ήταν κι εμείς οι δυο τον παρατηρούσαμε προσεκτικά:
εγώ, για να δω άν του είχε ανεβεί το αίμα στο κεφάλι από το σκύψιμο,
ο πωλητής, δεν ξέρω γιατί.

αφού κατάφερε και το συσκεύασε, ανασηκώθηκε και ρώτησε τον πωλητή:
"τώρα;"
"τώρα στο ταμείο"
"εμείς θα το πάμε;"
"ας σας το πάω εγώ"
είπε κι αναστενάζοντας το πήρε στα χέρια και ξεκίνησε για το ταμείο, ενώ πίσω του τρέχαμε ο Χρόνης κι εγώ, νομίζοντας πως επιτέλους είχαμε τελειώσει.
και μη γνωρίζοντας, οι ανέμελοι, πως όλο αυτό, ήταν απλά η εισαγωγή.

γιατί, όπως είπε κι ο ποιητής:

"σα βγεις στον πηγαιμό για το ταμείο
να εύχεσαι να είναι μακρύς ο δρόμος.."
.............................................................

oι Μαριλένες

2008-08-15T03:56:00.000-07:00

"έλα, καληνύχτα. φιλί! όνειρα όμορφα μωρό μου.."
"καληνύχτα μαμά"
"σ' αγαπάω μωρό. καληνύχτα"
"μαμά;"
"τ' είναι;"
"πες μου μια ιστορία.."
"βρε αγάπη μου, αφού ξέρεις πως δε λέω ιστορίες.."
"έλααα, μια μικρή ιστοριούλαααα"
"θα σου πει η Ελένη. Ελένηηη!"
"μα εγώ από σένα θέλω"
"εντάξει λοιπόν, αφού θες από μένα
άκου:

μια φορά ήταν ένα κοριτσάκι ξανθό και όμορφο που το λέγανε Ραφαηλία.
ζούσε σ' ένα σπίτι με την οικογένεια της και όλοι την αγαπούσαν τόοοοσο πολύ.
όταν μεγάλωσε είχε φίλες κι έπαιζε ωραία παιχνίδια.
κι επειδή έτρωγε όλο το φαγητό της, μεγάλωσε πολύ και γνώρισε ένα αγόρι και το παντρεύτηκε.
κι έκανε δέκα παιδιά και τα έβγαλε Μαριλένες.

άντε τώρα καληνύχτα"

στις μελλοντικές Μαριλένες της Ραφαηλίας, σ' όλες τις Μαριλένες που γιορτάζουν σήμερα, στις Μαρίες, στους Μάριους, στις Δέσποινες, στις και στους Παναγιώτες, σε όλους όσοι έχουν τη γιορτή τους, αλλά και σ' αυτούς που δεν την έχουν, ολόκαρδα εύχομαι Χρόνια Πολλά.

να είμαστε πάντα καλά, γεροί και χαρούμενοι
κι όσοι από μας λουφάρουμε, εύχομαι, να μάθουμε επιτέλους να λέμε μια σωστή ιστορία στα παιδιά μας!

Χρόνια μας Πολλά :)

Την αλήθεια πες μου..

2008-08-12T03:55:00.000-07:00

"Aυταρχικός"
είπα στην Ελένη κι από τα νεύρα μου, χοροπήδησα στο κρεββάτι μου.
"είναι τόσο αυταρχικός αυτός ο άνθρωπος, που μόνο που τον βλέπω, τα νεύρα μου γίνονται τσατάλια!
δεν σιχαίνομαι τίποτα περισσότερο από τον αυταρχισμό και από το να με πιέζουν"

"ναι μαμά"

"δε μου λες, έχω πιέσει εγώ ποτέ κανέναν;
έχω ασκήσει την παραμικρή πίεση σε οποιονδήποτε;
εεεε;;;"

"όχι μαμά"

"εσένα παραδείγματος χάριν.
σε έχω πιέσει ποτέ;
εκτός από το φαγητό (που αυτό δεν πιάνεται)..
σε ο,τιδήποτε άλλο, σε έχω καταπιέσει;"

(και δώσ' του χοροπήδημα πάνω στο κρεββάτι λες κι έκανα τρομπολίνο)

"όχι μαμά"

"μπορείς να πεις πως εγώ είμαι καταπιεστική;
την αλήθεια πες μου, είμαι εγώ, έστω και στο ελάχιστο, καταπιεστική;"

σκέφτεται λίγο

"καταπιεστική όχι.
εσύ είσαι ιδιότροπη"

".............."

Χρόνια Ευλογημένα και Πολλά

2008-08-09T03:54:00.000-07:00

Σαν σήμερα πριν οχτώ χρόνια..

κι εκεί που η Ελένη μας, έκανε τις πρώτες δοκιμαστικές της πτήσεις έξω από τη φωλιά
κι εκεί που πρόβαρα πως θα είμαι πια μια μαμά σε ημιαπασχόληση
κι εκεί που είχα συνηθίσει, πως οσάκις έβγαινα στο δρόμο, δεν θα υπήρχε πάντα ένα παιδικό χεράκι να κρατάει σφιχτά το δικό μου
κι εκεί που άκουγα αραιά και που το "γιατί μαμά;"

εκεί ακριβώς
βρέθηκα πάλι πίσω από τη γραμμή εκκίνησης.

το Ραφάκι απρόσμενα ήρθε στη ζωή μας, μάς πήρε απ' το χέρι και μας πήγε ένα βήμα πιο πέρα.
το Ραφάκι απρόσμενα ήρθε στη ζωή μας, "κάντε χώρο" φώναξε, μας έσπρωξε, μπήκε στη μέση κι ολόγυρα της, ο κύκλος έκλεισε.
το Ραφάκι απρόσμενα ήρθε στη ζωή μας κι από τότε δύο ήλιοι πια φωτίζουν το σπιτικό μας και δυο φεγγάρια το ξεκουράζουν.

σαν σήμερα πριν οχτώ χρόνια

"να την!" γέλασε η νοσοκόμα και την έφερε κοντά μου.
ούτε λεπτό δεν ήταν που είχε έρθει στον κόσμο,
τη φίλησα στο κεφαλάκι και κλείδωσα αυτή τη στιγμή στην καρδιά μου.

σαν σήμερα πριν από χρόνια οκτώ

ήμουν για άλλη μια φορά, στο μεσαίο κρεββάτι κάποιου μαιευτηρίου
κι αντίθετα με την πρώτη
(που είχε συμβεί δέκα ολόκληρα χρόνια πριν)
δεν ήθελα να μιλώ με τις μαμάδες δεξιά κι αριστερά,
μόνο επιθυμούσα μ' όλη μου την καρδιά να κοιτώ και να κοιτώ και να κοιτώ
το μωρό μου..

το μωρό μου που σήμερα σβύνει οκτώ κεράκια..

να είναι πάντα ευλογημένο το Ραφάκι μας
να είναι πάντα γερό στην ψυχή και στο σώμα
να είναι πάντα στου Θεού το δρόμο
να γίνει άνθρωπος καλός

χρόνια της πολλά
χρόνια καλά κι ευλογημένα
να έρθουν στη ζωή της.

σαν σήμερα και για πάντα..

..κι ένα καταγματάκι

2008-08-06T03:53:00.000-07:00

Μετά από δύο μήνες που είχα χτυπήσει το πόδι μου, θυμήθηκα να πάω στο γιατρό.

"ένα καταγματάκι είναι" απεφάνθη
"και τώρα που ήρθες, δε γίνεται τίποτα" συνέχισε κι άστραψε ολόκληρος από τη χαρά
"και τι θα κάνω;" τόλμησα να ρωτήσω
"ορίστε"
πήρε το βιβλιάριο και συνταγογράφησε στα γρήγορα μια συνταγή
"στομάχι έχεις;"
"πως δεν έχω! όχι βέβαια διπλό σαν της κατσίκας, αλλά και το μονό, κουτσά-στραβά την κάνει τη δουλειά του"
"εννοώ, έχεις πρόβλημα στο στομάχι;"
"αμέ! κι απ΄αυτό έχω. χρόνια τώρα. μάλιστα παίρνω και ζαντάκ, λοζέκ, ό,τι βρεθεί όταν με πιάνει κρίση!"
"α, έτσι.. καλά, δεν πειράζει. όπως και να 'χει, αυτά τα χάπια θα πρέπει να τα πάρεις για να σου φύγει η φλεγμονή.
με το κάταγμα, είπαμε, τίποτα δε γίνεται. από δω και μπρος θα προσέχεις"
"τι να προσέχω;"
"πως να περπατάς"
"μάλιστα. θα προσπαθήσω"
"δε μου λες, από που είσαι;"
"από την Αθήνα"
"η καταγωγή σου;"
"από τον Πειραιά"
"κι οι παππούδες;"
"χμμμ.. ο ένας ήταν απο την Κεφαλονιά, ο άλλος από την Υδρα"
"γιατί το όνομα σου, με παραπέμπει έξω από την Ελλάδα"
"είχαμε μια γιαγιά από τη Σμύρνη. σας κάνει;"
"......"
"και τα φάρμακα, πόσο καιρό θα τα παίρνω;"
"θα τα πάρεις όλα!
"όολα; τόσα πολλά; δυο κουτιά χάπια;"
"καλά, πάρε τα μισά"
"με τα μισά θα είμαι εντάξει;"
"θα δείξει. τον Σεπτέμβριο ξαναέλα να τα πούμε."
"το Σεπτέμβριο; τόσο αργά;"
"τι να σου κάνω; σήμερα φεύγω διακοπές"
"καλά να περάσετε"
"ευχαριστώ" είπε αφηρημένα κι ανοίγοντας την πόρτα φώναξε
"το επόμενο ραντεβούουου;"

πήρα το βιβλιάριο, τη συνταγή και το κάταγμα μου και κατέβηκα τις σκάλες του ΙΚΑ.
στο δρόμο αναρωτιόμουν: αν η γιαγιά μου ήταν Χαβανέζα, μήπως θα είχα καλύτερη τύχη και μήπως ο γιατρός να μου 'γραφε καμμιά φυσικοθεραπεία;

αυτό,
δε θα το μάθουμε ποτέ..

Η Μαρία, το καρπούζι της κι εγώ

2008-08-03T04:01:00.000-07:00

Γυρίζοντας με το αυτοκίνητο

τα παιδιά στο πίσω κάθισμα,
ανάμεσα τους κάθεται η κουμπάρα μου (τη θυμάστε τη μεγάλη μου κουμπάρα;)
στη θέση του συνοδηγού εγώ
κι ο οδηγός μας (ως συνήθως) στον πλανήτη του: δεν ακούει-δεν βλέπει τίποτα εκτός απ' την κυκλοφορία.

τα παιδιά ανοίγουν ένα κουτί με κρακεράκια κι ένα με μπισκοτάκια από κουάκερ.
η Ελένη προσφέρει ένα στην κουμπάρα, η οποία το παίρνει και αρχίζει να το μασουλάει κατευχαριστημένη
(μιας και λόγω σακχάρου είναι απαγορευμένος καρπός)

"καλά βρε Μαρία" διαμαρτύρομαι "επιτρέπεται να τρως εσύ τέτοια πράγματα;"
"ένα δεν πειράζει.."
"να 'ταν ένα!!"
"καλέ Μαριλένα, ξέρεις τι θα κάνω; ο Νίκος έφερε καρπούζια"
(ο Νίκος είναι ο μανάβης)
"και αύριο θα πάω ν' αγοράσω ένα!"
"ο τολμών νικά" της απαντώ,
αλλά τελευταία βαριακούει κι έτσι δε μου δίνει σημασία.
αντίθετα φωνάζει:
"είναι μικρά τα καρπούζια! είναι ό,τι πρέπει"
"πόσο μικρά;" φωνάζω κι εγώ (για να μ' ακούσει)
"σαν πορτοκάλι μικρά;" λέει η έξυπνη η Ελένη, για να την πειράξει
"ε, όχι και σαν πορτοκάλι.."
"σα λεμόνι;" συνεχίζει ακάθεκτο το καμάρι μου
"άκου, σα λεμόνι! σαν κεφαλάκι μικρού παιδιού!"
"Μαρία, θα ξεράσω!" διαμαρτύρομαι εντονότατα,
για να λάβω την απάντηση:
"γιατί θα ξεράσεις; τι έχει το κεφαλάκι του παιδιού;"
"είναι κεφάλι!!"
"ε, και;"

αυτή είναι η Μαρία μας, που έγινε πια εβδομήντα τριών χρονών.

που σήμερα το μεσημέρι, ήρθε σπίτι και μόλις πρόλαβε το τέλος του Ομηρικού καυγά που είχα με την Ελένη

κι αφού εκτέλεσε ένα έξοχο νούμερο παντομίμας,
(όπου έδινε στην Ελένη να καταλάβει πως δεν έπρεπε να μου απαντά)
μετά,
κατέβηκε στο σπίτι της κι έκλαιγε απο τη στεναχώρια..

λίγα χρόνια πριν, όταν της είπα
"μα επιτέλους, πάρε ένα ακουστικό! αφού, πια, δεν ακούς!!"
απάντησε:
"τι! από τώρα;;"

αχχ μωρέ, αχχχ
και πόσο γρήγορα περνούν τα χρόνια
αχχχ...

Ο γρήγορος Ιούλιος

2008-08-02T03:51:00.000-07:00

Ο Ιούλιος φέτος έφυγε γρήγορα.

αν και οι διακοπές μας ήσαν πέντε ολόκληρες εβδομάδες
αν και γκρίνιαζα, γιατί πέρασα αίφνης το σύνδρομο "είμαι αρουραίος της πόλης, τι δουλειά έχω εγώ στα όρη και στις ακρογιαλιές;"
αν και μπάνια δεν έκανα, προτιμώντας να (ξανα)δω, σχεδόν όλες τις σεζόν των friends, την ώρα που οι άλλοι κολυμπούσαν
αν και είχαμε ζεστά μεσημέρια με τα τζιτζίκια να τζιτζιρίζουν ώρες ατέλειωτες

αν και ήμουν πάντα πρόθυμη να μοιραστώ τις γνώσεις μου
(προχωρώντας στο λιμάνι της Αίγινας και χαζεύοντας τις βάρκες
ραφ: μαμά, τι πάει να πει Αργώ;
μαριλ: δεν σημαίνει το ρήμα "αργώ" μωρό μου.
το Αργώ ήταν το καράβι, που είχαν για τις εκστρατείες τους οι Αστροναύτες)

αν και το Ραφάκι ήταν πάντα πρόθυμο να μοιραστεί τις δικές του γνώσεις
(ελ: μαμά, η Ραφαηλία θυμήθηκε πως στο νηπιαγωγείο, η κυρία Γιάννα τους είχε μάθει πως γίνονται τα παιδιά.
ραφ: ναι, ξέρω πως!
μαριλ: πως αγάπη μου; για πες μου και μένα.
ραφ: ο μπαμπάς βάζει ένα σποράκι στη μαμά κι έτσι γίνονται!
ελ: για πες, και που τα βρίσκει τα σποράκια ο μπαμπάς;
ραφ: στο σούπερ μάρκετ)

αν και τα σεντόνια μου το βράδυ, μ' έναν εντελώς μυστήριο τρόπο ήταν πάντα γεμάτα άμμο
αν κι έδινα σοφές συμβουλές, που κανείς απολύτως δεν άκουγε
(Τετάρτη και Παρασκευή
τα νύχια σου μη κόβεις
και μη λουστείς την Κυριακή
αν θέλεις να προκόβεις)

αν κι όλα αυτά κι ακόμα περισσότερα θα 'πρεπε να κάνουν τον καιρό να φεύγει αργά και νωχελικά
εν τούτοις
ο Ιούλιος φέτος έφυγε γρήγορα.

πολύ.

σήμερα το μεσημέρι, φορτωμένοι βαλίτσες, σακ βουαγιάζ, αχιβάδες και κοχύλια, μπήκαμε στο πλοίο της γραμμής (σχεδόν) έτοιμοι για την επιστροφή.

και νωρίς το απόγευμα, ανοίγαμε την εξώπορτα, μη πιστεύοντας πως είχαν περάσει σαν αστραπή, οι πέντε εβδομάδες των διακοπών.

τα παιδιά έτρεξαν μέσα, ο Χρόνης ακολούθησε με τις αποσκευές, οι γάτες τρίφτηκαν στα πόδια μας, ο Οράτιος τστστστσ φώναξε κι εγώ έκλεισα την πόρτα πίσω μου..

επιτέλους σπίτι..

υγ
οι φωτογραφίες είναι (φυσικά) τραβηγμένες από την Ελένη.
η συγκεκριμένη βάρκα, ήταν αντικείμενο γέλιου, οσάκις περνούσαμε από μπροστά της

οι οδοντόβουρτσες μας, παρατηρώ πως είναι πέντε.
μη με ρωτήσετε γιατί:
δεν ξέρω :)

Γλυκό καλοκαιράκι αγαπημένο..

2008-06-29T03:50:00.000-07:00

Πάλης ξεκίνημα, νέοι αγώνες!!
φεύγουμε γλυκά μου, φεύγουμε

φέτος όμως, θα αποχωρήσουμε όλοι μαζί
( για να αποφύγουμε λάθη του παρελθόντος, ήτοι, βλέπε τι έκανα πέρσυ: εδώ)

έτσι, θα μαζωχτούμε αύριο, πρωί πρωί στο αυτοκίνητο
τα κορίτσια με τον Οράτιο στο πίσω κάθισμα
ο εξαίρετος οδηγός κι εγώ στο μπροστινό
και θα πάμε στο
"όσο κι αν ψάξω
δε βρίσκω άλλο λιμάνι
τρελλή να μ' έχει κάνει
από τον Πειραιά"

Αίγινα

με θάλασσα
με ζεστούς καφέδες
με βόλτες
με διάβασμα
με πολύ διάβασμα
με μουσική
με ήλιο
με παγωτά
με αιώρα
με κούνια κάτω από τα πεύκα
με γεμιστά: ντομάτες και πιπεριές
με μπουγελώματα
με χαμόγελα
με πευκοβελόνες παντού
με ανεμιστήρα στην κουζίνα
με "μπαμ!" και
με "αν στο 'κανα εγώ, τι θ' άκουγα;!"
με φακούς και "ξιφομαχίες" μ' αχτίδες φωτός στο ταβάνι

με μας σε διακοπές..

καλό καλοκαίρι να έχουμε όλοι.
ζεστό και χαρούμενο.

και να 'ναι από αυτά, που στους μελλοντικούς χειμώνες μας, θα νοσταλγούμε.

σας φιλώ όλους, έναν έναν χωριστά και
"να μας έχει ο Θεός γερούς
πάντα ν' ανταμώνουμε.."
έστω και με e-τρόπο

καλό Καλοκαίρι και να 'στε καλά!

Φρονιμίτης: αύριο η έξωση

2008-06-26T03:49:00.000-07:00

χάλια, χάλια, χάλια
από τη Δευτέρα που μ' έπιασε και έκανα τάχα και δήθεν πως δεν είναι τίποτα!
"πονάκι είναι, θα περάσει" έλεγα, αλλά που να περάσει και που πονάκι: με γονάτιζε ο πόνος, μέχρι που έφτανα να κλαίω.

έτσι, αφού είδα κι απόειδα, αφού πήρα στα τρία τελευταία οκτάωρα τρία niflamol, έκανα την καρδιά μου πέτρα και πήγα στη γιατρό μου.

φρονιμίτης.

κι ήθελε να μου τον βγάλει, ατάκα κι επί τόπου.
"θα μολυνθεί"
"θα παίρνεις αντιβίωση και θα 'χεις τραβήγματα"
"δεν υπάρχει περίπτωση να τη βγάλεις καθαρή"
"είσαι με τα καλά σου που θα πας διακοπές μ' αυτό;"

θέλοντας και μη λοιπόν, αύριο με το καλό, θα πάω να τον βγάλω.
σήμερα βεβαίως βεβαίως δεν θα κοιμηθώ
(γιατί πιο φοβιτσιάρα από μένα, βρε δεν υπάρχει πουθενά λέμε)
αλλά, πρώτα ο Θεός, αύριο τέτοια ώρα, όλα θα 'χουν τελειώσει
(ελπίζω)

το μόνο που με παρηγορεί είναι η ένεση με το αναισθητικό: αυτό, που σου κρέμεται το στόμα από τη μια μεριά και δε μπορείς να μιλήσεις κι ούτε που καταλαβαίνεις τι σου γίνεται, είναι πολύ ωραία αίσθηση!!

τις ευχές και την καλή σας ενέργεια στείλτε παρακαλώ και όλα θα 'ναι εντάξει..

Νεώτερα επί του θέματος

όλα καλά, δόξα τω Θεώ :)

δεν κατάλαβα τίποτα, προς το παρόν δεν πονάω (αν και είμαι σε αναμονή πόνου), όμως, ουφ, πέρασε κι αυτό :)

σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τη συμπαράσταση.span style="font-size:;">πολύ με στηρίξατε όλοι, να 'στε καλά :)))

Game over

2008-06-25T03:48:00.000-07:00

κι εκεί που είχα πει "τέρμα για φέτος τα παιχνίδια" να σου την η Μαργαρίτα, να με καλεί στο καινούριο παιχνίδι που κυκλοφορεί στη μπλογκόσφαιρα.
μπορώ εγώ να αρνηθώ στη Μαργαρίτα, που μας ανεβάζει τόσο καλή μουσική;
αυτά τα πράγματα δε γίνονται.

έτσι, αντέγραψα τους όρους

ΟΙ ΟΡΟΙ

Πάρε μια πένα

Βούτα την στο μυαλό σου

Γράψε 3 προτάσεις που θα έλεγες μπροστά σε όλους αυτούς που μας κυβερνούν

Προσκάλεσε όσους θέλουν να παίξουν

και ξεκίνησα.

η πένα και η βουτιά

πήρα λοιπόν μια πένα κι αφού την καμάρωσα καλά καλά (ήταν και καινούρια τιμής ένεκεν) πήγα να τη βουτήξω στο μυαλό (μου).
δε βρήκα τίποτα!
ξαναβουτάω
τίποτα
πάνω στην απελπισία μου την έφτυσα.

αυτό ήτανε: έπιασε τόπο.

κάτι γυάλισε στη μύτη της κι άρχισα να γράφω γρήγορα γρήγορα μήπως στεγνώσει και διαλυθεί..

οι προτάσεις
1. έλα ύπνε και πάρε το και γλυκοκοίμησε το
στις πρασινάδες, στους ανθούς, άντε σεργιάνισε το

2. έλα ύπνε και πάρε το κι άστο στα περιβόλια
γέμισε το στηθάκι του τριάνταφυλλα και ρόδα

3. κι αν εχεις μήλο δώσε του, κουλούρι τάισε το
κι αν έχεις και ροδόσταμο, βγάλε και πότισε το

γιατί εμείς, ούτε μήλο, ούτε κουλούρι, που για ροδόσταμο..
έναν ύπνο περιμένουμε να μας ταίσει. κι αυτός; ακόμα να φανεί..

οι προσκλήσεις
ανοιχτές σε όλους, δίδονται δωρεάν.
όποιος θέλει παίρνει και συνεχίζει.

κι αυτό ήταν το τελευταίο μου παιχνίδι για τη φετεινή σεζόν.
και εις άλλα με υγεία,να μαστε καλά να παίζουμε.

Οταν τσακωνόμαστε

2008-06-23T03:48:00.000-07:00

όταν είμαι τσακωμένη με τον Χρόνη:
έχω εκνευρισμό όλη τη μέρα
κακή διάθεση
τρώω πολύ (έως πάρα πολύ)
μούτρα δεν κάνω, αλλά πάω γυρεύοντας για επανάληψη του καυγά
μιλάω πολύ γι' αυτό, στο τηλέφωνο με την Κατερίνα
αναλύω από κοντά (με την Κατερίνα) πόσο μ' έχει αδικήσει αυτός!
πίνω άφθονη coca cola να πνίξω τον πόνο μου
κοιμάμαι αφύσικα πολύ
αρπάζομαι εύκολα
μαγειρεύω πολλά φαγητά
φτιάχνω σαχλά ringtones για το κινητό

όταν ο Χρόνης είναι τσακωμένος με μένα:
κάθεται στον υπολογιστή του και δουλεύει με τις ώρες
(όπως ακριβώς κι όταν δεν είναι)

κι αυτό λέγεται δικαιοσύνη!

Ποιος;;

2008-06-21T03:47:00.000-07:00

κοιτώντας ο Χρόνης ένα περίεργο πορτοφόλι της Ελένης

χρ: περίεργο σχήμα έχει, σαν αφηρημένη τέχνη
ελ: ναι, είδες;
ραφ: όντως!
χρ: πάντως με πορτοφόλι δε μοιάζει.
σαν έργο του Πικάσο είναι
ελ: δεν μ' αρέσει καθόλου ο Πικάσο
ραφ: ο Πικάσο ποιος είναι; αυτός στον Πινόκιο;
ελ: όχι, αυτός είναι ο Τζεπέτο βρε Ραφαηλία!

Desperate tv

2008-06-19T03:46:00.000-07:00

κάνοντας ζάπινγκ πριν λίγο, όσο περίμενα να φορτώσει το dvd των Νοικοκυρών είδα:

διαστρεβλωτικές ειδήσεις
ανόητες κουτσομπολίστικες εκπομπές
ανεκδιήγητα "οικογενειακά" σήριαλ
δημοπρασίες
απομεινάρια πρωινάδικων
υπερβολικά δελτία καιρού

κι όλα αυτά μέσα σε δυο-τρία λεπτά.

έπειτα, το dvd φόρτωσε και μπήκα στον κόσμο των desperate. κι όλα τα προηγούμενα, παφ! και ξουτ!

απο δω κι εμπρός, απευθείας το κουμπάκι av στο κοντρόλ και μαύρη οθόνη μέχρι να αρχίσει αυτό που περιμένω.

Ελένη και Ραφαηλία

2008-06-17T03:45:00.000-07:00

ελ: αυτό; αυτό βρήκες να χαλάσεις; το αγαπημένο μου; που το 'χω για τα μαλλιά μου;
ραφ: ...
ελ: δε σου 'χω πει να μη παίρνεις τα πράματα μου;
ραφ:...
ελ: τι δουλειά είχες εσύ με το λουλούδι μου;
ραφ:...
ελ: λέγε! τι δουλειά είχες;!
ραφ: ήθελα να το βάλω στο λεύκωμα μου..
ελ: στο λεύκωμα σου;
και καλά: το πήρες και το χάλασες.
γιατί δε μου το είπες;;;
ραφ: φοβήθηκα και ντραπήθηκα!

Στη Βουλιαγμένης και στη Σίφνο

2008-06-15T03:44:00.000-07:00

στο αυτοκίνητο σήμερα το μεσημέρι πηγαίνοντας στη θάλασσα..
καλοκαίριασε και δεν το καταλάβαμε καλά καλά

τα παιδιά στο πίσω κάθισμα γελούσαν
-η Ελένη εδώ και καιρό έπαψε πια να είναι παιδί.
ενήλικη απ' τον Μάιο
κι ούτε κατάλαβα πως πέρασαν χρόνια δεκαοχτώ

-το Ραφάκι δήλωσε πως της αρέσει πολύ η τζαζ
"εμ βέβαια, τέτοιο τζαζ παιδί που είσαι, τι άλλο θα σου άρεσε;"
της ειπα και θυμήθηκα τότε που ακόμα ήταν μωρό και μου γελούσε με το
(σου-κλέβω-την-καρδιά-και-την-κάνω-μπρελόκ)
φαφούτικο χαμόγελο της
πως πέρασαν οχτώ χρονάκια από τότε, σαν χτεσινό όνειρο μου φαίνεται

ο Χρόνης τραγουδούσε με υπερβολικά μπάσα φωνή
"από το πάρκο στη Μυροβόλο

το μηχανάκι αστράφτει στον ήλιο"
πειράζοντας με, για τους Χειμερινούς Κολυμβητές, που αυτό τους το τραγούδι είναι αδυναμία μου

κι ήταν ξαφνικά σα να διακτινίστηκα σ' εκείνο το καλοκαίρι του '85, στη Σίφνο, που τον κοιτούσα κι αναρωτιόμουν, αν όταν τέλειωνε το καλοκαίρι θα ήμασταν ακόμα μαζί..

"Αντανακλά το χαμόγελό σου

Και με διαλύει στο φως"

"σταμάτα καλέ! το διέλυσες το τραγούδι!"
διαμαρτυρήθηκα και τα κορίτσια στο πίσω κάθισμα χαχάνισαν

γελάσαμε κι εμείς
κι ήταν ωραία..

οι Χειμερινοί τέλειωσαν κι ο Δημήτρης Χορν άρχισε να τραγουδά

"ποιος το ξέρει"

κι ήταν ωραία

που ξέραμε..

Για πες..

2008-06-14T03:43:00.000-07:00

Η una mama έχει κι άλλο παιχνίδι:
"για να δούμε..να μιλήσω για μια φράση που χρησιμοποιώ συχνά.."

συγκεκριμένη φράση, δεν έχω.

έχω ορισμένες κλισέ, όπως όταν κάνω μπάνιο, όπου τραγουδάω πάντα:

πες μου μια λέξη,
αυτή τη μόνη λέξη,
σε λίγο πια θα φέξη,
θα 'ρθει η χλωμή αυγή..

ή όταν κάνω δουλειές του σπιτιού, όπου δεν υπάρχει περίπτωση να μη πω:
"που 'σουνα νειότη που 'λεγες, πως θα γινόμουν άλλος"
και δωσ' του να σκουπίζω με μανία λες και έρχεται το τέλος του κόσμου.

στη μεγάλη μου κούραση, αναστενάζω φωναχτά "αααχχχ" κάνοντας σμπαράλια τα νεύρα της Ελένης, που έρχεται βιαστική και με απαλλάσει του ξεσκονόπανου ή της σφουγγαρίστρας, λέγοντας μου επιτακτικά "φέρ' τα δω! αρκεί να μη σ' ακούω!!"
το μωρό μου..
χιλιόμετρα έχει σφουγγαρίσει έτσι..

ο Χρόνης πάλι ισχυρίζεται, πως από τότε που με γνώρισε ακούει το "εγώ μιλάω κι εσύ με γράφεις!"
αλλά αφού το κάνει όντως;

το "όντως" όντως το 'χω κολλήσει κάμποσα χρονάκια στη Ραφαηλία, η οποία το λέει συνεχώς (ασχέτως τόπου και χρόνου):
¨βρε Ραφάκι μου, πάλι τα ίδια;"
"όντως!"

είναι πολλές οι στάνταρ μου εκφράσεις
και βολικέες, όσο δεν παίρνει άλλο.
γλυστράω μέσα τους, σα να φοράω ένα ζευγάρι παλιά παπούτσια κι αυτές με βγάζουν ασπροπρόσωπη: πάντα θα εκφράσουν με ακρίβεια αυτό που νιώθω.

όντως..

To ανέκδοτο του Σαββατοκύριακου

2008-06-13T03:27:00.000-07:00

επαγγελματίας ιστολόγος (blogger)

Μια βραδιά στη Βάρη

2008-06-11T03:22:00.000-07:00

Η Μαργαρίτα μας με κάλεσε σε ένα ενδιαφέρον παιχνιδάκι:

Οι όροι του παιχνιδιού:

Διαλέγουμε ένα γνωστό τραγούδι και γράφουμε την παρωδία μας.

Στη συνέχεια καλούμε 4 φίλους μας να παίξουν.

το τραγούδι που διάλεξα, είναι το γνωστό "Μια βραδιά στο λούκι" των Κατσιμιχαίων.

το ορίτζιναλ μπορείτε να το δείτε εδώ

το δικό μου, ξεδιπλώνει την ομορφιά του χωρίς κλικ!

την οποία ομορφιά δεν την εκτιμούν όμως όλοι.

το καμάρι μου για παράδειγμα είπε:

"τι είναι τούτο; μόνο οι άντρες γράφουν έτσι! είσαι η μοναδική γυναίκα που θα 'γραφε κάτι τέτοιο! μπλιαχ!!"

ένα έχω να πω: κάνε παιδιά να δεις καλό!

Μια βραδιά στη Βάρη

προχτές εκεί που τα 'πινα και έτρωγα σουβλάκια
κοιτώ και βλέπω πίσω μου γαρδούμπα με τζατζίκι
γυρίζω στο γκαρσόνι "ο τύπος μου Νικόλα"
"να φέρω τρεις μερίδες;" κι εκεί αρχίσαν όλα!

εγώ αυτοσυγκεντρώθηκα για να τα καταφέρω
αυτά είναι κόλπα ζόρικα που κάνουν στα Χαυτεία
αλήθεια σας το λέω, μπούκωσα με τη μία
αλλά δεν τα παράτησα, μασούσα με μανία

όπως καταλαβαίνετε δε μ' έπαιρνε καθόλου
όμως εξακολούθησα ερήμην να μασάω

ο σουβλατζής με κοίταζε, "βρε φίλε θα φρικάρω"
"σε λίγο θα ξεράσεις!" "καθόλου" τ' απαντάω

σε μια στιγμή αναγούλιασα, μα στάνιαρα αμέσως
οι διπλανοί κοιτάζανε σαν κάτι να ζητούσαν
ταράχτηκα και σκέφτηκα "εμένανε κοιτάνε"
αλλά αυτοί ζητούσανε να 'ρθει ο σερβιτόρος

βοήθεια αδερφοί, κοντεύω να φλιπάρω
δε φτάναν τα σουβλάκια μου ήθελα και γαρδούμπα
αχ να 'χα στομαχάκια δυο, σαν την αγελαδίτσα
να τρώω ό,τι σεργιανάει κάμπο και θαλασσίτσα

βοήθεια αδερφοί, κοντεύω να φλιπάρω
ζηλεύω όποιον τρώει γερά κι όποιον καταβροχθίζει
μα πιο πολύ ζηλεύω εκείνον που χωνεύει
αμέσως το φαγάκι του κι ύστερα ξαναρχίζει!

και τη σκυτάλη παίρνει ο Lockheart, o Akon, o Spring και ο Mahler και φυσικά όποιος άλλος κάνει πραγματικά κέφι να παίξει.

Διάλογοι με την Ελένη

2008-06-10T03:21:00.000-07:00

ελ: έβαλα για πλάκα χτες το hen και μου 'βγαλε "σπιτάκι πουλερικών!"
μαρ: τι σου 'βγαλε;
ελ: σπιτάκι πουλερικών. το είχε και εικόνα. ένα τετράγωνο είναι, να, τόσο ψηλό
(το σχηματίζει με τα χέρια της)
άκου και το άλλο. ξέρεις πόσο έχει;
μαρ: πόσο;
ελ: 400 λίρες! το πιστεύεις; σπιτάκι πουλερικών 400 λίρες!
έμεινα να την κοιτάζω σα χαζή.
"βρε!" πετάχτηκα
"τι σπιτάκι πουλερικών;!
το κοτέτσι λες έτσι;"
...................................

μία από τις σειρές που παρακολουθώ φανατικά και που μου κατεβάζει το μωρό μου, είναι οι Heroes
κι από τους Heroes, ο αγαπημένος μου είναι ο Hiro Nakamura

η Ελένη είναι στο μπαλκόνι
βγαίνω κι αφού συζητάμε για λίγο..:

μαρ: φεύγω. πάω να δω τον Hiro
ελ: ποιον χοίρο;
μαρ: τι ποιον Hiro; τον κανονικό
ελ: τι λες μωρέ; ποιον κανονικό χοίρο πας να δεις;
μαρ: αϊντέεε! τον Hiro Nakamura!
ελ: ααα, εγώ νόμιζα τον χοίρο, με όμικρον γιώτα..
...................................

διάβασα πως βγήκαν τα Οσκαρ για τους Ελληνες μπλόγκερς

μαρ: Ελένη, έλα να δεις: εδώ!
αχχχ τι ωραία ευκαιρία: σήμερα κιόλας θα γράψω επί του θέματος!
ελ: δε θα γράψεις τίποτα. δε σ' αφήνω
μαρ: έλα καλέ "δε μ' αφήνεις"
γιατί δε μ' αφήνεις;; θα γελάσουμε!
ελ: όχι! έχουν μια ωραία ατμόσφαιρα και μπαίνεις εσύ και τα κάνεις νιανιά!
μαρ: δεν τα κάνω νιανιά. γελάμε
ελ: μόνη σου γελάς. οι άλλοι δε γελάνε καθόλου
μαρ: καλά, δε θα γράψω γι' αυτό.
να γράψω για τα κουλά τα δικά μας;
ελ: για μας; γράψε όσο θες..
..............................

και βουαλά, τα ανωτέρω :)

Ακροπατώντας

2008-06-03T03:16:00.000-07:00

ένα ακόμα καλοκαίρι έρχεται ακροπατώντας
"πάτα ελαφρά, γιατί πατάς πάνω στα όνειρα μου"

He Wishes For The Cloths Of Heaven
by William Butler Yeats

Had I the heavens' embroidered cloths,

Enwrought with golden and silver light,

The blue and the dim and the dark cloths

Of night and light and the half-light,

I would spread the cloths under your feet:

But I, being poor, have only my dreams;

I have spread my dreams under your feet;

Tread softly because you tread on my dreams.

κι ίσως όλα αυτά να συνέβησαν πριν πολύ πολύ καιρό

(ή ίσως να συμβαίνουν ακόμα)

καλησπέρα σας και καλό μας καλοκαίρι..

Amo

2008-05-31T03:15:00.000-07:00

"τι είν' αυτό μαμά;"

στο γραφείο μου, έχω ένα μπουκαλάκι που κάποια στιγμή αγόρασα από το ikea.
έχει χρώμα ασημένιο και βιδωμένο πάνω του ήταν ένα κεφάλι άλκης.
γι' αυτό ακριβώς το κεφάλι το αγόρασα, το οποίο πήραν αμέσως τα παιδιά και μένα μου έμεινε το μπουκαλάκι.

μια αηδία είναι το ποτό, αλλά χάρη στην αναβλητικότητα μου (να το πετάξω - να το κρατήσω) βρίσκεται ακόμα πάνω στο γραφείο.

το Ραφάκι το 'χει πάρει στο χέρι του και το κοιτάει

"ποτό μωρό μου'
"τι ποτό; το πίνεις;"
"είναι μόνο για τους μεγάλους. μόνο οι μεγάλοι επιτρέπεται να πίνουν τέτοια"
"γιατί;"
"τι γιατί;"
"γιατί πίνουν μόνο οι μεγάλοι;"
"για να ξεχνούν! να δες"

παίρνω το μπουκαλάκι, το ανοίγω και πίνω μια γουλιά.
μετά φτερνίζομαι, γιατί σήμερα η αλλεργία δίνει ρέστα.

το Ραφάκι με κοιτάζει

"δηλαδή κάνεις μια φτέρνα και ξεχνάς;"
"τι κάνω;"
"μια φτέρνα"
"ακριβώς"

κοιτάζει το μπουκάλι που πάνω του έχει ένα σήμα

"κι αυτό εδώ το σήμα, τι λέει;"
"για να δω"

το σήμα ειναι φτιαγμένο για να το βλέπουν αποκλειστικά τα μυρμήγκια και τα Ραφάκια
"δε βλεπω μωρό μου"
"εγώ βλεπω. μάλλον λέει πως δεν κάνει να τρώνε τα γουρούνια!"

αυτή τη φαντασία του οχτάχρονου, μόνο οι μεγάλοι καλλιτέχνες εξακολουθούν να τη διατηρούν στο ακέραιο.

"εγώ πάλι λέω, πως δεν κάνει να πίνουν οι μύγες"
"χαχαχχ μαμά, που τις βλέπεις τις μύγες;"
"έλα δω"
"τι θες;"
"φιλί"

έρχεται και την αγκαλιάζω σφιχτά.
γελάει ευχαριστημένη.

έτσι ήταν κι η Ελένη.
και ξαφνικά από τα οχτώ, βρέθηκε μ' ένα άλμα στα δεκαοχτώ

και να σου την να δίνει πανελλήνιες και τελευταίο μάθημα λατινικά

(που δε χωνεύει)

πως λέγαμε εκείνο το ρήμα στο σχολείο στα δικά μου χρόνια;

amo
amas
amat

έτσι!
ακριβώς!

amo..

Βελόνες και Καρφίτσες

2008-05-28T03:14:00.000-07:00

πήγε η Ελένη σήμερα στο στέκι της γειτονιάς μας ονόματι Βershka και αγόρασε άλλο ένα φόρεμα.

μακρύ ως ράσο.

το φόρεσε να μου το δείξει κι αυτό σερνόταν στα πατώματα
(τα οποία παραδόξως παραμένουν καθαρά, παρ' όλο τον συγχρονισμό των πανελληνίων της Ελένης και της δικής μου αναπηρίας)
ως νυφικό.

έτσι, άνοιξα την "Κλειώ"
(έπιπλο που μας είχε χαρίσει η συγχωρεμένη πλέον κυρία Κλειώ και που σ' αυτήν χρωστά το όνομα του)
κι αφού έβγαλα το κουτάκι με τις καρφίτσες τη φώναξα, να έρθει για να της βάλω σημάδι για κόντεμα.

ήρθε καμαρώνοντας μέσα στο καινούριο της φουστάνι κι αφού γονάτισα μπροστά της σα να 'μουν έτοιμη να της κάνω πρόταση γάμου, άρχισα να καρφιτσώνω και να συμβουλεύω ταυτόχρονα:

"θα το πας στην κυρία που παίρνει φτηνά. πέρσυ έπαιρνε δύο ευρώ το στρίφωμα. όχι απέναντι στην άλλη, ξέρεις που!"
"ξέρω. εκεί που είχα πάει το τζην σου"
"α μπράβο!"

και δώστου έπαιρνα καρφίτσες δυσανασχετώντας, γιατί με πονούσε πολύ το πόδι μου όπως ήμουν γονατισμένη.
ώσπου αγανακτισμένη της λέω:

"δίνε μου τουλάχιστον εσύ τις καρφίτσες!"
"καλά βρε μαμά, τι φωνάζεις; πάρε"
"έτσι. και κοίτα, μη μου δώσεις καμμιά βελόνα και μας κοροϊδεύουν στα χρυσά ψαλίδια!"
"ποια είναι η διαφορά;"
"οι καρφίτσες έχουν κεφάλι"
"ααα"
"καλά, δε ντρέπεσαι; επιτρέπεται να μη ξέρεις ποια η διαφορά βελόνας και καρφίτσας;"
"ε, δεν το ήξερα. σιγά!"
"άντε, πήγαινε τώρα να δεις. σ' αρέσει εκεί που στο 'πιασα;"
"που να πάω, στον καθρέφτη;"
"όχι, στη λίμνη!"
"χαχαχα πάλι γελάσαμε"

κι έφυγε σεινάμενη-κουνάμενη.

αφέθηκα να σωριαστώ στο πάτωμα αναστενάζοντας και γελώντας ταυτόχρονα.

αυτή η αντιπάθεια για τις βελόνες και τις καρφίτσες, δικό μου έργο είναι, σίγουρα.

ενώ τα καταφέρνω θαυμάσια με κατσαβίδια, πένσες κι όλα τα συναφή, με γλάστρες, χώμα, κλάδεμα κι όλα τα της κηπουρικής, με κατσαρόλες κλπ, στη ραπτική είμαι.... σκράπας.

εντελώς όμως.

χειρότερη από μένα, δεν υπάρχει.

αυτό το παιδί ..
μόνο στα φωτογραφικά φυσάει!!

όμως μ' έναν αέρα.. πραγματικά εκπληκτικό!

υγ

να συμπληρώσω πως τη φωτογραφία του ποστ την έχει τραβήξει (φυσικά) η Ελένη και είναι το Ραφάκι που κάνει φούρλες στο πάρκο :))